Fiction
: Hot Doctor, Mean
Patient
#7
Pairing
: YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong
Rate
: Kindergarden
Author: Deumbeui
"ยุนอา!? "
หญิงสาวหน้าตาสวยใสเหมือนเพิ่งเข้าสู่ช่วงเด็กวัย
รุ่นหันหน้าไปทางคนที่เอ่ยชื่อของตนด้วยน้ำเสียงประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด
พลางโปรยยิ้มให้
"ขอบคุณที่ยังจำกันได้นะคะ
ยุนโฮ"เสียงเล็กถูกส่งออกไปก่อนจะเบือนหน้ามายังอีกคนที่หญิงสาวพยายามเรียก
ร้องความสนใจตั้งแต่ต้น แต่เจ้าตัวกลับทำเพียงหันหน้ามายิ้มให้บางๆแค่นั้น
"อะไรกัน? ไม่เจอกันแค่เท่าไร จำยุนอาไม่ได้แล้วหรอเนี่ย? "
"จำได้สิครับ"ยูชอนตอบสั้นๆพลางยิ้มสบายๆให้ก่อนจะถามต่ออย่างมีมารยาท
"ยุนอากลับมาตั้งแต่เมื่อไรล่ะครับ? "
"กลับมาได้สักพักแล้วล่ะค่ะ พอดีคุณลุงอยากลองให้มาฝึกทำงานในบริษัทด้วย คิดว่ากลับมาครั้งนี้ก็คงอยู่ยาว"
"คุณลุงของยุนอาที่ว่านี่ เจ้าของงานวันนี้สินะครับ"
"ค่ะ"หญิงสาวละหันมาตอบยุนโฮเพียงนิดก่อนจะหันกลับไปให้ความสนใจกับยูชอนที่ตอนนี้หันไปคุยกับร่างเล็กข้างตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"จุนซู อิ่มแล้วหรอ? "
"ยัง แต่เดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำ"
"ให้ไปด้วยไหม? "
"
ฉันไม่ได้ขาด้วนนะ นายอยู่นี่แล่ะ อ๊ะ ตักเค้กมอคค่าก้อนนั้นให้หน่อย
เดี๋ยวฉันมา"ร่างเล็กว่าเพียงแค่นั้นก่อนจะยื่นจานให้ร่างสูงและผละตัวออก
จากวงสนทนา
"แฟนยูชอนหรอคะ? "
ยุนอาที่มองตามจนจุนซูลับหายไปในฝูงชนหันมาเอ่ยถามร่างสูงที่กำลังจะเดินไปตักเค้กอย่างที่ร่างเล็กบอกไว้
ยู
ชอนชะงักกับคำถามเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าอมยิ้มเพียงนิด
และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นอีกสองคนด้านหลังที่ยืนลุ้นตัวโก่งว่าเจ้าตัวจะ
ตอบว่าอะไร
โดยเฉพาะแจจุงที่ออกหน้าออกตาถึงขนาดว่าถ้าตอบไม่ถูกใจแล้วล่ะก็
งานนี้คงมีปาร์ตี้เขวี้ยงเค้กเป็นแน่
"ไม่ใช่หรอกครับ..."
"อย่ามาโกหกหน่อยเลย ยุนอาไม่เคยเห็นยูชอนควงคนไหนออกงานเลยนะคะ"
"ผมไม่ได้โกหกหรอก..พอดีผมยังไม่ได้ลองขอเขาดูเลยน่ะ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะตกลงเป็นแฟนผมไหม"ตอบพร้อมทิ้งท้ายไว้ด้วยรอยยิ้มแค่นั้นก่อนผละจากไป ทำเอาแจจุงที่ได้ฟังตอบแทบจะประเคนรองเท้าเสริมส้นสองนิ้วที่ใส่อยู่เข้าให้
โอ้
ย ไม่หรอก จุนซูคงไม่ตกลงหรอกมั้ง
แทบจะทอดสะพานถึงปลายเตียงกันอยู่แล้วนั่น
ถ่างตาตื่นแต่เช้าออกจากบ้านมันทุกวัน
เพื่อเปลี่ยนที่อยู่ไปอยู่โรงพยาบาลมันเช้าจรดค่ำนั่นน่ะ
น้องกูคงไม่ตอบตกลงกับมึงมั้งไอ้ปาร์ค!!!
"ยูชอน..เขา..ดูเปลี่ยนไปนะคะ"ยุนอาเอ่ยขึ้นกับยุนโฮเมื่อยูชอนเดินห่างออกไปพ้นจากรัศมีที่ได้ยินแล้ว
"ยูชอนมันไม่ได้เปลี่ยนหรอกครับ.. "
"แค่ยุนอาไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้ต่างหาก"ยุนโฮตอบรับพลางยิ้มอย่างเป็นมิตรก่อนจะผละไปดูงานส่วนอื่นๆพร้อมๆกับแจจุง...
........
...........................
"ไม่น่าเชื่อนะว่าคนอย่างยูชอนจะมาคบกับคนอย่างนาย"
ยัง
ไม่ทันก้าวขาออกจากห้องน้ำชายได้ก้าวหนึ่งดี
เสียงเล็กของหญิงสาวคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านข้างดึงความสนใจของจุนซูไปได้
เพียงนิดก่อนที่ร่างเล็กจะเบือนหน้าหนีไปทางเดิม ไม่พูดอะไร..
"ไม่ได้เจอกันนาน ไม่เปลี่ยนเลยนะ... "หญิงสาวว่าพลางเดินมาหยุดตรงหน้า กระตุกยิ้มร้ายที่มุมปากและพูดต่อ
"เตี้ยยังไงก็ยังเตี้ยแบบนั้น"
"แต่เธอเปลี่ยนไปมากเลยนะ จำแทบไม่ได้เลยว่าจะเป็นคนเดียวกันกับยุนอาที่เป็นเพื่อนฉันสมัยตอนม.ต้น เด็กผิวดำอย่างกับเด็กชายแดนคนนั้นหายไปไม่เหลือเค้าเดิมเลยจริงๆ หมด
เงินไปเท่าไรล่ะ? แต่ฉันว่ามันก็คงไม่แพงอะไรหรอกจริงไหม?
ก็แค่ก้อนพลาสติกยืนหยุ่นได้ยัดอยู่ตามจมูกและหน้าเธอเท่านั้นนินะ
อ้อแล้วที่ผิวขาวขึ้นขนาดนี้
ฉันว่าหมอคงให้เธอกินสารซีเอฟซีเป็นอาหารด้วยล่ะสิ
ตัวถึงจะเรืองแสงได้ขนาดนี้น่ะ"
ยุนอาได้ยินถึงกับปรี๊ดจนตาโตๆที่ไป
กรีดมาแทบทะลักหลุดจากเบ้า
จำนวนเงินมิใช่น้อยหมดไปกับก้อนสิลิโคนที่ถูกนำมาตัดแต่งอยู่ไปทั่วใบหน้า
สามารถดึงดูดผู้ชายมากหน้าหลายตามาตลอดกลับถูกนำไปพูดดูถูกเหยียดหยามมันน่า
โมโหใช่น้อยเสียเมื่อไร จมูกฉันทำอย่างดีนะจะบอกให้
ตบแล้วไม่เคลื่อนนะเหอะ!
"อย่าคิดว่าจะเอาชนะฉันได้นะ!"
"ฉันอยากเอาชนะเธอตอนไหนไม่ทราบ? ทะเลาะกับผู้ชายเพื่ื่อแย่งผู้ชายเนี่ย ไม่รู้สึกน่าละอายบ้างรึไง? "
"ก็ลองดูก็แล้วกันว่าผู้ชายอย่างนายจะจับเขาได้นานแค่ไหน"
"อย่างน้อยก็นานกว่าผู้หญิงหน้าปลอมพลาสติกอย่างเธอแน่ๆล่ะ"จุนซูว่าแค่นั้นก่อนตัดบทเดินหนีออกจากตรงนั้นทันทีอย่างไม่หยี่หระสนใจใดๆ
ขา
เรียวเล็กเดินฝ่าฝูงคนมากมายในงานมาหยุดลงที่โต๊ะยาวที่มีร่างสูงยืนเด่น
เป็นสง่ากำลังง่วนเลือกเค้กอยู่อย่างไม่ใส่ใจคนรอบข้างจนเมื่อรู้สึกถึงการ
มาถึงของอีกคนจึงเอ่ยถามทั้งๆที่ยังไม่ละสายตาจากเค้กตรงหน้าเลยสักนิด
"จะเอาอะไรอีกรึเปล่าครับ? "
"เป็นอะไรกัน? "
ยู
ชอนเงยหน้าพลางสบตาเรียวของร่างเล็กเหมือนครุ่นคิดว่าุจุนซูตั้งใจจะสื่อถึง
เรื่องอะไรก่อนจะละสายตาไปมองที่เค้กตามเดิมและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ
สบายๆ
"กิ๊กเก่าครับ"
"นานแค่ไหน"
"ผมไม่ได้นับ"
"
งั้นก็คงกิ๊กกันนานน่าดูเลยนะ
ถึงขั้นนับไม่ได้เนี่ย"จุนซูพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
มือบางคว้าเอาจานที่ร้างสูงกำลังตักเค้กใส่อยู่มาและเริ่มลงมือตัดกิน..
"ไม่ได้นับกับนับไม่ได้ ความหมายต่างกันนะครับ"
"งั้นก็นับมาซะสิ"
ยังไม่ทันที่หนุ่มรูปงามอย่างปาร์คยูชอนจะได้เอ่ยปากตอบอะไรออกมา เสียงเพื่อนรักก็แทรกแหวกอากาศขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน
"เจอกันสามสี่ครั้งตามงานเลี้ยงแถมปฏิเสธไม่ให้เบอร์ติดต่อ ไม่เมลล์ ไม่โทร แบบนี้ไม่เรียกกิ๊กหรอกนะ ไอ้ไก่!!"
ยุนโฮเดินผ่ากลางฝูงชนเข้ามาตามมาด้วยแจจุงที่อยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มหยุดลงข้างๆยูชอนพลางวางมือลงบนไหล่และยักคิ้วส่งยิ้มให้...
"ไปโกหกจุนซูให้คิดมากทำไมกัน"
"ใครบอกฉันคิดมาก?"เจ้าของเสียงใสสวนขึ้นทันควันก่อนจะพูดรัวเร็วและก้มหน้าทำทีเป็นสนใจเค้กตรงหน้าเสียเต็มประดา...
"..แค่ถามเท่านั้นแล่ะ!"
"
ไอ้หมอนี่น่ะ มาก็แค่ดูงาน
บ่นจะกลับท่าเดียวตั้งแต่งานเพิ่งเริ่มแทบทุกครั้งด้วยซ้ำ...จะมีก็ครั้งนี้
แล่ะที่เห็นว่าอยู่ถึงกลางงานเป็นครั้งแรก...จุนซูไม่ต้องคิดมากเรื่องยุ
นอาหรอก"
"ฉันไม่ได้คิดมากสักหน่อย! "
"ยูชอน วันหลังไม่ได้เป็นอะไรกันก็บอกๆไปเหอะ น้องฉันจะได้ไม่ต้องมาโวยวายทีหลัง"
"พี่แจจุง ผมไม่ได้โวยวายนะ!! "
ใช่ คิมจุนซูไม่ได้คิดมากนะ..แต่แก้มกลมที่แดงระเรื่อเนี่ย มันก็แค่เพราะเค้กตรงหน้ามันน่ากินมากต่างหากล่ะ(เกี่ยวไหมเนี่ย?)...
จุนซูที่หันไปเห็นว่าร่างสูงแอบอมยิ้มหัวเราะให้กับท่าทางของเขาก็ปรี๊ดจนแทบปรอทแตก..วางจานกระแทกโต๊ะและเอ่ยบอกกับแจจุงทันที
"ผมจะกลับล่ะ"
"
พี่จะบอกพอดีเลยว่า กลับกับยูชอนนะ
เพราะว่าคืนนี้พี่จะไปค้างบ้านยุนโฮ...แล้วก็ที่บ้านตอนนี้พ่อกับแม่ไม่อยู่
นะ มีประชุมด่วนที่อเมริกา เพิ่งบินไปเมื่อตอนเย็นนี้เอง"
จุนซูแทบ
อยากกระโดดกัดคอแจจุงให้มันรู้แล้วรู้รอดนัก...ที่บ้านไม่มีใครอยู่แต่ยังมี
น่ายิ้มระรื่นพูดมาได้เต็มปากเต็มคำว่าจะทิ้งน้องชายคนเล็กให้อยู่คนเดียว
แล้วตัวเองจะไปอี๋อ๋อนอนบ้านแฟน…
มีพี่ชายแบบนี้ขายทิ้งซะดีกว่า!!!
"จุนซูจะกลับตอนนี้เลยรึเปล่าครับ? "
"งั้นผมกลับเองก็ได้ ไปล่ะ"ร่างเล็กทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินเสียงของอีกคนพลางหันหลังกลับแหวกฝูงชนเดินไปประตูทางออกอย่างรวดเร็ว…
จุน
ซูก้มหน้าก้มตาเดินลงบันไดมาออกมาถึงหน้าโรงแรมกำลังจะบอกกับพนักงานที่ยืน
อยู่ด้านหน้าว่าให้เรียกแทกซี่ให้
แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากอะไรก็มีมือใหญ่ของอีกคนจากทางด้านหลังคว้าข้อ
มือเล็กของเขาไว้เสียก่อน
ก่อนจะพาเดินไปยังลานจอดรถด้านหน้าโรงแรมโดยมีเสียงโหวกเหวกโวยตลอดทาง
"นี่ปล่อย!! ปล่อยดิวะ!!!! "
"ปาร์ค ยูชอนนน!! บอกให้ปล่อยไงโว้ย!!! "
ร่าง
สูงทำทีไม่สนใจเสียงดังโวยวายนั่น
ขายาวก้าวเดินมาเรื่อยๆจนมาหยุดเมื่อมาถึงตัวรถก่อนจะปล่อยมือจากร่างบางผละ
ไปเปิดประตูด้านข้างคนขับให้..
จุนซูไม่แม้จะขยับเขยื้อนแต่อย่างใด ทำเพียงแต่เบี่ยงหน้าไปทางอื่นที่ไม่ใช่ประตูรถและหน้าของยูชอน..
"ขึ้นรถสิครับ"
"ไม่ล่ะ ฉันจะกลับเอง"
"แต่แจจุงบอกให้ผมไปส่ง"
"แต่ฉันบอกว่าฉันจะกลับบ้านเองไงล่ะ! "
"....."
"อมยิ้มบ้าอะไรของนาย!!!... "
ร่างสูงที่ยืนเงียบอมยิ้มไม่ตอบอะไรมันช่างขัดหูขัดตาจุนซูเสียจริง..ดูสิ! เอาเข้าไป!..ขนาดถามแล้วยังจะยืนยิ้มอยู่อีก...
ไอ้หมอบ้า!!!!!!!!!!!!
ไปตายซะเหอะ!!!
"จุนซู โกรธหรอ? "
"เปล่า!.. "
"โอเค ผมขอโทษก็ได้...แต่ผมไม่รู้จะปฏิเสธจุนซูยังไงนี่"
"หมายความว่าไง? "
"
ก็ผมกลัวว่าถ้าพูดว่าไม่ได้เป็นอะไรกันมันจะเหมือน..ข้อแก้ตัวเท่านั้นเอง
...
"ถึงตรงนี้หมอปาร์คถึงขนาดยกมือเกาปลายจมูกหันหน้าหนีแก้เขินกันเลยที
เดียว..
ให้ตายเหอะ ปาร์ค ยูชอนเขินต่อหน้าคนเป็นครั้งแรกนะจะบอกให้!
"
ไม่ได้เป็นก็ไม่ได้เป็นสิ ทำไมฉันจะต้องหาว่านายแก้ตัวด้วยล่ะ..
"จุนซูเอ่ยพลางเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทางเช่นกันเมื่อเห็นปฏิกิริยาของร่างสูงใน
แบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ให้ตายเหอะ!!
เวลาแบบนี้น่ะ….
นายไม่จำเป็นต้องทำหน้าเขินได้หล่อขนาดนั้นได้ไหมเล่า!!!!
ใจมันสั่นน่ะ เข้าใจไหม???
"ขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวผมไปส่ง มันดึกแล้ว"
คราว
นี้จุนซูเลิกเล่นตัวและเลิกส่งเสียงโวยวายใดๆแถมยอมขึ้นรถแต่โดยดีจนอีกฝ่าย
ก็แอบประหลาดใจอยู่ไม่น้อย...ยูชอนเดินข้ามมาเปิดประตูฝั่งคนขับก่อนจะสตาร์
ทรถเตรียมตัวออกจากลานจอดรถนั่น...แต่เสียงหวานกลับขัดขึ้นเสียก่อน..
"ฉันยังไม่อยากกลับบ้าน"
"แต่มันดึกแล้วนะครับ"
"จะดึกหรือไม่ดึก ฉันก็ยังไม่อยากกลับนิ!"
เอ้า!
ถึงทีที่ชายปาร์คไล่ไม่ทันคิมจุนซูบ้างแล้ว
ถ้าไม่ใช่บ้านแล้วคนตัวเล็กอยากจะไปไหนอีกได้ล่ะ?
สมองอันชาญฉลาดตอนนี้ก็เริ่มชักจะไปไม่เป็นแล้วสิ
เจอจุนซูว่าง่ายไปดอกหนึ่ง สวิ๊ตในหัวก็แปรปรวนไปแล้วหนึ่งนั่นล่ะ
"ฉันอยากไปกินข้าวต้มรอบดึกแถวๆบ้านนาย เห็นบอกว่าอร่อยไม่ใช่หรอ? "
บอกไปตอนไหนวะ?
นั่นคือสิ่งที่ยูชอนอยากจะถามออกไปมากที่สุด
แต่ใช่ว่าเขาจะรับมุขไม่ทันว่าร่างเล็กต้องการจะสื่อถึงอะไร
แล้วเรื่องอะไรที่เขาจะต้องย้อนถามให้เสียเวลา
เพราะถ้าเกิดอีกฝ่ายเปลี่ยนใจขึ้นมา ไม่ใช่เขาหรอกหริอ?
ที่จะเสียดายโอกาสนี้ไป
"ถ้าเป็นแบบนั้น ไปกินที่บ้านผมอร่อยกว่านะครับ"
คิม จุนซู
อยากได้ยาก่อนนอนก็บอกเขาไปตรงๆเลยดีกว่านะ
อย่าอ้างข้าวต้มเลย
มันฟังไม่ขึ้น ^ ^
2BC
Fiction
: Hot Doctor, Mean
Patient
#6
Pairing
: YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong
Rate
: Pre-Kindergarden
Author: Deumbeui
"จะไปข้างนอกหรอ? "
เสียงหวานใสเอ่ยถามคนที่กำลังใส่รองเท้าผ้าใบ
อยู่ตรงบันไดบ้านยามสาย..คนถูกถามทำเพียงปรายสายตามามองคนด้านหลังก่อนจะ
เอ่ยเสียงหน่ายๆ..
"ถามแบบนี้มันทุกวัน ไม่เบื่อบ้างรึไง? "
เท้าเล็กขยับครั้งสุดท้ายเพื่อให้แน่ใจว่ารองเท้าสวมพอดีแล้วก่อนหันหน้ามาพูดต่อ...
"ผมจะใส่รองเท้าเดินเล่นในบ้านมั้ง!? "
"เออ ปีกกล้าขาแข็งนักนะ ถามแค่นี้ทำเป็นยอกย้อน"
คนถูกด่าทำเพียงแค่ยักไหล่ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของพี่ชายสักนิด
"แล้วยูชอนจะมารับเมื่อไรล่ะ? "
"ถ้ามาพี่ก็เห็นเองนั่นแล่ะ"
"จุนซู! "
ยัง
ไม่ทันขาดคำดี
เสียงรถยนต์ยี่ห้อราคาแพงสุดหรูก็เลี้ยวเข้ามาในตัวบ้านก่อนจะจอดนิ่งลงที่
ชานบันไดตรงหน้าจุนซูพอดิบพอดี...คนขับหน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตรดับเครื่อง
ก่อนเปิดประตูลงมายิ้มเท่ห์ทักทายทั้งสองพี่น้องและเอ่ยถามเสียงนุ่มกับคน
ตัวเล็กตรงหน้า...
"พร้อมจะไปกันเลยมั้ยครับ? "
"แต่งตัว
เสร็จตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นซะขนาดนั้น
ไม่เรียกว่าพร้อมก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วล่ะ"เสียงแห่วจากคนด้านหลังเอ่ยขึ้น
แทนทำเอาจุนซูสะบัดคอกลมมาค้อนแทบไม่ทัน
"ยุนโฮมันทำอะไรไม่ถูกใจรึ
ไง? ของถึงได้ขึ้นแต่เช้าเชียว...
"ยูชอนเอ่ยปากแซวพลางเอามือล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างและยืนพิงประตู
รถ
"ไม่ใช่ยุนโฮหรอกที่ทำอะไรฉัน...แต่เป็นคู่ ‘ตื๊ด’ ของนายต่างหากล่ะ! "
"
พี่แจจุง!
"เสียงใสกังวานดังขึ้นแทรกทันที..แก้มเนียนใสแดงระเรื่ออย่างไม่มีเหตุผลขณะ
ลอบสบตากับร่างสูงที่เอาแต่ส่งยิ้มหล่อกลับมาให้...
"แล้วนี่จะไปไหนกัน? "
"ไปโรงพยาบาล"
"
ห๊ะ!??? นี่อย่าบอกว่าที่น้องฉันออกไปทุกวี่ทุกวันเนี่ย
นายพาน้องฉันไปโรงพยาบาลทำงานกับนายอย่างนั้นเรอะ!?
"เจ้าของใบหน้าขาวสวยหลุดถามอย่างแปลกใจพลางมองสลับจุนซูทียูชอนที
ไอ้ที่ไอ้ไก่เทียวไล้เทียวขื่อจุนซูเนี่ย..
ไปแค่โรงพยาบาลอย่างนั้นเรอะ!!!
แล้วมันจะไปทำซากอะไรทุกวันเนี่ย!!!??
"จุนซูไม่ได้บอกหรอกหรอ? ช่วงนี้คนไข้แน่นซะอย่างกับนัดกันป่วย..ผมจะพาไปไหนได้ล่ะ? "ยูชอนเลิกคิ้วแปลกใจบ้าง...
"ว่าไง?! "แจจุงเหล่สายตาไปทางจุนซูก่อนจะถามเสียงขุ่น..
"
ก็..ก็แล้วผมจะไปทุกวันมันเดือดร้อนอะไรพี่แจจุงเล่า!?
เลิกเค้นถามอะไรปัญญาอ่อนสักที..แล้วนี่จะไปกันได้ยัง? ถ้ายังจะคุยกันต่อ
ฉันจะได้ขึ้นไปนอนรอบนห้อง"จุนซูตอบพลางไม่สบตาพี่ชายของตนก่อนจะหันหน้าที่
แดงระเรื่อเป็นโลมาสุกไปทางร่างสูงและเอ่ยถามประชดใส่...
ยูชอนหลุดขำเล็กน้อยกับความเอาแต่ใจของคู่ ‘ตื๊ด’ ของตนก่อนจะเปิดประตูด้านข้างคนขับให้..
"งั้นก็ไปกันสิครับ"
ร่างเล็กก้าวขึ้นรถโดยไม่แม้จะหันมาเหลียวมองพี่ชายของตนเลยสักนิด..
ยูชอนเอ่ยบอกลาแจจุงและจะพาตัวเองขึ้นรถบ้างก่อนจะขับออกไป
.
.
"หิวรึเปล่าครับ? จะหาอะไรกินก่อนไหม?"
"วันนี้มีเคสด่วนไม่ใช่รึไง?"
ยูชอนผละหน้าหันมาทางคนตัวเล็กพลางอมยิ้ม...
จำได้ดียิ่งกว่าตารางงานเสียอีกนะ...
"ยิ้มอะไร!? "คนตัวเล็กกระชากเสียงพลางหันหน้าปรายตาที่หรี่ลงจับจ้องด้วยความไม่พอใจ...
"
เปล่า...ผมแค่คิดว่าไปถึงที่ห้องทำงาน
ผมจะเขวี้ยงตารางงานที่จดเอาไว้ทิ้งไปเลยดีไหม
เพราะยังไงก็เหมือนมีตารางงานส่วนตัวเคลื่อนที่ไปด้วยแบบนี้ตลอดเวลาอยู่
แล้วน่ะ"
"อ๋อหรอ? แต่แย่หน่อยนะ ตารางงานอันนี้อาจจะละเลยไม่จำบางอย่าง ทำเอานายผิดนัดกับใครหลายๆคนไปก็ได้นะ.."
"ว้า..นั่นสินะ..."
"
จอดรถ ฉันจะลงตรงนี้"ร่างเล็กไม่พูดเปล่า
มือเล็กคว้าตรงที่เปิดประตูและทำท่าจะเปิดออกจริงๆทำเอาร่างสูงต้องรีบคว้า
แขนเล็กเอาไว้ก่อนจะที่หักเลี้ยวจอดรถข้างทาง...
"ผมล้อเล่นครับ"
ร่างสูงหันมาเผชิญหน้าตรงๆกับคนตัวเล็กพลางอมยิ้มตามแบบฉบับอย่างที่เจ้าตัว
ชอบทำ
ทำเอาจุนซูไม่กล้าสบตาตรงๆได้แต่ทำเสียงแข็งใส่เพื่อปกปิดความเขินอายที่
เริ่มฉายบนใบหน้า..
"แต่ฉันไม่ได้ล้อเล่น..ปลดล็อกประตูซะ ฉันจะลง"
"ไม่เอาหน่า อย่าดื้อสิครับ "
"
ใครดื้อ!?"ร่างเล็กสวนกลับทันทีเมื่อได้ยินคำที่เจ้าตัวไม่ชอบสักเท่าไรทำ
เอาร่างสูงหลุดหัวเราะหนึ่งครั้งกับความน่ารักของคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยประโยค
ที่ทำให้บนใบหน้ากลมที่แดงอยู่แล้วกลับแดงขึ้นไปอีก..
"รู้ละ...ยังไม่ได้ให้ยาตอนเช้านี่เอง"
"
นี่!..อย่านะ!...ยะ..ยูชอน..อื้อ!
"ร่างเล็กพยายามหลบหลีกใบหน้าคมหล่อเหลาที่รุกเข้ามาอย่างไร้หนทางก่อนจะถูก
คนเอาแต่ใจริบลมหายใจทั้งๆที่ยังพูดไม่จบ..มือเล็กที่ตอนแรกปัดป่ายผลักใส
อีกคนกลับแปรเปลี่ยนเป็นกำเข้าที่เสื้อบริเวณไหล่ของร่างสูงเพื่อระบาย
อารมณ์ที่ถูกปั่นป่วน..ลิ้นเล็กที่วินาทีแรกตั้งใจจะต่อต้านกลับอ่อนยวบและ
ปล่อยไปตามที่ร่างสูงจะชักนำให้ไป...
"พะ..พอแล้ว..อื้อ~!"จุนซูเอ่ยวอนขอทันทีเมื่อยูชอนละริมฝีปากออกแต่ไม่วายถูกขโมยไปอีกหนึ่งจูบหนักๆจนได้..
"คนไข้คนอื่นที่ผมนัดก็แค่รักษาพวกเขา...แค่คนไข้ที่ผมจะจ่ายยาให้ด้วยตัวเองมีแค่จุนซูนะครับ"
"รู้..รู้แล่วน่า....."จุนซูอ้อมแอ้มตอบรับพลางเสหน้าหนีไปอีกทาง
ร่าง
สูงยิ้มก่อนจะประทับจูบลงบนแก้มนิ่มอย่างเอาแต่ใจอีกครั้งและยอมผละตัวมา
นั่งประจำที่ตามเดิม
แต่ก็ไม่วายคว้าเอามือเล็กมาจับไว้ขณะขับรถไปตลอดทาง...
.........
..................
"จุนซูออกไปแล้วหรอลูก? "
"ก็ไปกับคู่ ‘ตื๊ด’ ของมันอย่างทุกวันแล้วไงแม่"
"
แจจุงอย่าพูดถึงยูชอนแบบนั้นสิจ๊ะ…นั่นว่าที่น้องเขยลูกเลยนะ"คุณนายคิมว่า
พลางทิ้งตัวลงข้างๆลูกชายคนโตที่นั่งหน้าบูด
มือจิ้มรีโมตเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อย
"เหอะ!..เป็นว่าที่มาเป็น
เดือนๆละ...ให้มันแต่งๆกันสักทีเถอะแม่..จุนซูเนี่ยแทบจะหอบผ้าหอบผ่อนไป
อยู่กับไอ้ยูชอนมันแล้วนะ ออกจากบ้านมันทุกวัน"
"แม่กับพ่อและก็ทางโน้นก็กำลังหาฤกษ์อยู่...เห็นว่าคงจะเป็นสักเดือนหน้าน่ะจ้ะ"
"เอาสักเย็นนี้ไปเลยดีกว่า..เชื่อผม..ไอ้ตัวดีอยากออกเรือนซะขนาดนั้น"
"ตายแล้ว!...ดูพูดเข้า"
"ก็มันจริงนี่!..."
"แจจุง! "
"
ช่างเหอะ
ผมไม่พูดละก็ได้...เดี๋ยวเย็นนี้ผมต้องไปงานเลี้ยงกับยุนโฮนะฮะ..อาจจะไม่
ได้กลับบ้าน
เดี๋ยวผมขึ้นไปแต่งตัวล่ะ"แจจุงกระแทกรีโมตปิดทีวีก่อนจะเอยขอตัวขึ้นข้างบน
ทิ้งให้ผู้ปกครองของตัวเองต้องนั่งส่ายหัวกลุ้มใจเอากับลูกชายทั้งคู่...
"แต่งๆกันออกไปทั้งสองคนซะก็ดีเหมือนกัน มีแต่ปัญหา ให้ตายสิ..ตกลงฉันมีลูกชายหรือลูกสาวกันแน่เนี่ย เห้อ!? "
ยัง
ไม่ทันที่คุณนายคิมจะบ่นอะไรได้ไปมากกว่านี้
เสียงดับเครื่องยนต์รถอันคุ้นเคยบริเวณหน้าบ้านก็ดังขึ้นดึงเอาความสนใจของ
เจ้าของบ้านให้หันมองตามออกไป..
"อ้าว ยุนโฮ..มารับแจจุงแล้วหรอ? "
"ครับ"ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตอบรับเสียงนุ่มพลางสงยิ้มพิมพ์ใจไปให้
"ตายล่ะสิ นี่แจจุงเพิ่งขึ้นไปแต่งตัวเอง เดี๋ยวแม่ไปเรียกให้กันนะจ๊ะ"
"
ไม่เป็นไรครับ
เดี๋ยวผมขึ้นไปเองก็ได้"ร่างสูงเอ่ยห้ามว่าที่แม่ยายในอนาคตเมื่อเจ้าตัวทำ
ท่าจะลุกไปเร่งลูกชายของตนก่อนจะรับอาสาพาตัวเองขึ้นไปชั้นสองของบ้านทันที
เมื่อคุณนายคิมพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต
ยุนโฮเดินมาถึงหน้าห้องของคน
รักที่ประตูถูกเปิดแง้มๆเอาไว้
ร่างสูงถือวิสาสะไม่เคาะประตูห้องแต่อย่างใด
ขายาวก้าวเข้าไปในห้องแทบจะในทันทีด้วยความเคยชิน
"แม่..เห็นสูท
สีขาวผมไหมอะ?
"ร่างบางที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ตรงหน้าตู้เสื้อผ้าได้ยินเสียงเหมือนมีคนเข้า
มาในห้อง แต่ก็ไม่เอะใจหันไปมองให้เสียเวลาแต่อย่างใด
แถมคิดไปเองว่าน่าจะเป็นมารดาของตนจนกระทั่งรับรู้ถึงอ้อมกอดอบอุ่นจากด้าน
หลังเท่านั้นแล่ะ ถึงได้รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดไปเสียแล้ว..
"อ๊ะ!..ยุนโฮ..ทำไมมาเร็วจัง"แจจุงว่าพลางเอียงแก้มให้คนทางด้านหลังประทับจูบได้อย่างถนัดถนี่..
"ไม่ใส่สีขาวได้ไหม? "ร่างสูงไม่ตอบแต่กลับพูดเชิงขอร้องอีกคนเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังหาสูทสีขาวเพื่อไปออกงานกับเขา
"มาอีกละ เลิกคิดมากสักทีเหอะน่า"คนสวยหน้ามุ่ยกับความหวงไม่เข้าเรื่องของคนรักพลางลงมือค้นหาสูทต่ออย่างไม่สนใจ
"
ไม่รู้หรือไง ว่าใส่สีขาวเป็นเป้าสายตาขนาดไหน?
"ยุนโฮเริ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
มือใหญ่ซุกซนเกาะแกะที่เอวบางพลางทำเนียนลูบไล้เข้าไปที่ผิวขาวผ่องผ่านทาง
ชายเสื้อแบบที่ปกติชอบทำ
"ก็เพราะว่าเด่น ฉันถึงใส่ไง"
"แจจุง! "
"ยุนโฮ ไม่เอาน่า ออกงานทั้งที ฉันก็อยากดูดีกับเขาบ้างนะ"
"สีอื่นก็ดูดีนี่"
"แต่สีนี้มันเด่นกว่าคนอื่น"
"
จะเด่นกว่าคนอื่นเพื่ออะไรกัน!?
"ถึงตรงนี้ยุนโฮกระแทกลมหายใจแรงๆหนึ่งทีและคลายอ้อมกอดออก..แจจุงจึงถือ
โอกาสหันหน้ามาประจันกับคนงี่เง่าประจำวันก่อนจะยกมือแนบกับใบหน้าหมีมุ่ยๆ
นั่น
"คนอื่นก็แค่เห็น แต่เอาไปได้ที่ไหนเล่า! "
"แต่... "
"
ไม่มีแต่ งานนี้งานใหญ่ด้วยไม่ใช่หรอ?
เป็นงานฉลองยอดทะลุเป้าของธุรกิจค่ายเพลงยักษ์เลยนะ
จะให้ฉันแต่งตัวธรรมดาๆเหมือนคนอื่นได้ไง...แจจุงคนนี้เป็นถึงแฟนชอง ยุนโฮ
ประธานบริษัทออร์เกไนซ์อันดับหนึ่งของเกาหลีเชียวนะ!"
เจอประโยคเด็ด
เข้าไป
ยุนโฮถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียวนอกเสียจากประทับจูบแรงๆที่ปากแดงช่างพูด
นั่นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาแจจุงอดหัวเราะอย่างเสียไม่ได้..
"ถ้ามีใครมายุ่งกับนาย ฉันฆ่าทิ้งไม่รู้ด้วย! "
.
.
ภาย
ในห้องสว่างไสวในโรงพยาบาลชื่อดังกลางใจกรุง..ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่
กำลังง่วนจัดการกับกองแผ่นเอ๊กซเรย์กองสุดท้ายเงยหน้าแปลกใจเมื่อเสียงกด
เกมส์และเสียงหวานเจื้อยแจ้วที่เขาได้ยินมาตลอดร่วมช่วงสายยันบ่ายหายไป
"
หิวแล้วหรอครับ?
"เสียงนุ่มถามคนบนโซฟาที่นั่งหน้ามุ่ยอย่างเป็นห่วงเป็นใย..ก็ดันทำงานเลทมา
เป็นชั่วโมงๆแล้วนี่น่า..ไม่แปลกที่อีกคนจะโมโหหิว
ข้าวเที่ยงยังไม่ลงถึงท้องเลยน่ะสิ..
"จะตายอยู่แล้ว"
"ขอโทษนะจุนซู ใกล้เสร็จแล้วล่ะ"ร่างสูงส่งยิ้มหล่อเหลาอบอุ่นไปให้ทำอีกคนหันหน้าหนีด้วยความเบื่อหน่าย..
เบื่อที่หัวใจตัวไม่ชินสักที!
เต้นแรงอยู่นั่นแล่ะ ฮึ้ยย!!!
"ไม่ต้องหรอก ฉันว่าฉันไปกินเองก็ได้ เย็นนี้นายมีนัดไปงานเลี้ยงอะไรสักอย่างไม่ใช่หรอ? "
ยูชอนเงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กอย่างงงวย ก่อนจะผละหน้าไปมองตารางงานของตนถึงได้ร้องบางอ้อ..
นี่เจ้าตัวเล็กต้องทนรอหิวนานแค่ไหนนะ!
ทั้งๆที่รู้ว่าตอนเย็นเขามีงาน ก็ไม่คิดจะเรียกอีก..
"งั้นฉันกลับล่ะ"
"
เดี๋ยว จุนซู!
"ยูชอนที่จัดการกับกองแผ่นดำทะมึนตรงหน้าเรียบร้อยแล้วรีบลุกขึ้นก่อนจะถอด
เสื้อกาวน์สีขาวออกและเดินมาหาร่างเล็กที่หน้าตาตอนนี้บูดบึ้งเยี่ยงโลมาขาด
น้ำก็ไม่ปาน
"จะหาอะไรกินกันก่อนหรือจะรอเย็นนี้ทีเดียวล่ะครับ? "
"พูดอะไรของนาย? "
"ก็งานเลี้ยงเย็นนี้ไงล่ะครับ...งานนี้น่ะบริษัทไอ้ยุนมันเป็นคนจัด พอดีมันขอร้องมาให้ไปช่วย"
"แล้วไง? ขอนายไม่ใช่ขอฉันสักหน่อย"ร่างเล็กว่าอย่างไม่ใส่ใจพลางหันหลังจะเปิดประตูออก..
"ถ้าจุนซูไม่ไป ผมจะควงใครไปงานล่ะครับ? "
จุนซูชะงักนิดนึงก่อนจะหันหน้ามาและเอ่ยเสียงเรียบ..
"ไม่ยักรู้ว่าผู้ช่วยงานต้องมีคู่ควงด้วยนะ.. "
ยูชอนก้มหน้าลงแอบอมยิ้มเล็กน้อยกับประโยคยอกย้อนนั่น ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปบ้าง ส่งผลทำให้อีกคนโต้ไม่ออกไปเสียอย่างนั้น..
"ก็ถ้าไม่ใช่จุนซู ก็ไม่จำเป็นต้องมีหรอกครับ"
.
.
.
ท่าม
กลางแสงสีกลางใจเมือง
โรงแรมชื่อดังห้าดาวในย่านเมืองกรุงที่ปกติไม่ได้มีคนพลุกพล่านเท่าไรนัก
วันนี้กลับมีผู้คนมากหน้าหลายตามาชุมนุมกันมากมาย
รวมถึงสื่อมวลชนตามทีวีและหนังสือพิมพ์ที่ต่างพาแห่กันมางานเลี้ยงฉลองยอด
ทะลุเป้าของค่ายเพลงยักษ์ชื่อดังในเกาหลีในครั้งนี้เพื่อมาตามเก็บภาพดารา
นักร้องชื่อดังที่แทบจะขนมาทั้งประเทศกันเลยทีเดียว..
"ฉากหลัง
เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?
"เสียงทุ้มนุ่มแต่เป็นงานเป็นการถูกถามกับลูกน้องคนที่เป็นคนดูแลความเรียบ
ร้อยทั้งหมดก่อนจะกวาดตาดูผลงานโดยรอบ
"ครับ คุณยุนโฮ"
"ยังไงก็เช็คให้แน่ใจอีกรอบด้วยล่ะ แขกใกล้จะมากันหมดแล้ว"
"ครับ"
"
งานใหญ่จริงๆนะเนี่ย"เสียงหวานดังขึ้นจากทางด้านหลังเรียกให้ร่างสูงเอี้ยว
ตัวหันไปมองเจ้าของร่างบางที่อยู่ในสูทสีขาวเข้ารูปรับกับใบหน้าผ่องใสและผม
ที่ถูกเซ็ตมาเป็นอย่างดีกำลังเดินสำรวจอาหารตามโต๊ะแนวยาวที่จัดอาหารหรูหรา
ราคาแพงมากมายเรียงรายอยู่
"แหงสิ
ไม่งั้นงานนี้ผมไม่มาคุมเองหรอก"ร่างสูงเองที่วันนี้หล่อเหลาไม่แพ้กันในชุด
สูทสีดำเข้มสนิท
เชิ้ตขาวข้างในตัดกับเนคไท้สีเข้มที่แจจุงเป็นคนเลือกและผูกให้เองกับมือ
เดินมาหยุดเคียงข้างคนรักก่อนจะเอ่ยต่อ
"เราไปรอข้างนอกกันเถอะ เดี๋ยวแขกก็จะเข้ามากันแล้วล่ะ"
หลัง
จากนั้นไม่นานห้องทั้งห้องที่ถูกจัดตกแต่งไว้เป็นอย่างดีนั้นก็เต็มแน่นไป
ด้วยผู้คน ส่วนใหญ่ก็จะมีแต่ผู้บริหารและหุ้นส่วนระดับสูงของบริษัท
รวมถึงนักร้องดารานักแสดงในค่ายเพลงที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากมาย
ไม่ว่ามองไปทางไหนก็จะมีแต่คนคุ้นหน้าคุ้นตาที่เห็นทางทีวีและป้ายโฆษณาเสีย
เป็นส่วนใหญ่
"ไง
งานเสร็จเรียบร้อยดีนี่"เสียงคุ้นเคยดังขึ้นทางด้านหลังของยุนโฮที่กำลังคุย
กับลูกน้องเรื่องสคริปต่างๆที่จะขึ้นพูดบนเวที จำต้องผละหันหลังมาทันที
"
ไอ้ห่าปาร์ค กูให้มึงมาช่วยก่อนงานเริ่มนะ มาเอาป่านนี้
ไม่มาตอนงานเลิกแล้วเลยล่ะวะ!!"ยุนโฮสบโอกาสต่อว่าเพื่อนรักที่วันนี้มาด
หล่อบาดใจในชุดสูทสีเข้มตัดกับเชิ๊ตขาวพอดีตัวปลดกระดุมบนสองเม็ดรับกับใบ
หน้าและผมที่ถูกเซ็ตลวกๆแต่ดูดีในที
เห็นประกอบอาชีพเป็นหมอแบบนี้นะ แต่ปาร์ค ยูชอนดันมีหัวทางด้านครีเอทใช่ย่อยซะที่ไหนล่ะ!?
"มึงก็ทำได้ดีแล้วนี่... "ยูชอนว่าพลางมองไปรอบๆงานที่เต็มไปด้วยผู้คนคับคั่ง
"
เออ ขอบใจ"ยุนโฮว่าอย่างไม่จริงจังนัก
แต่จริงๆแล้วเขาก็แอบโล่งใจไปไม่น้อย ถ้าไอ้ยูชอนถึงขั้นบอกว่าทำได้ดี
แสดงว่ามันก็คงดีจริงๆ
ไม่งั้นไอ้หมอปากหนักคนนี้คงเดินไปแก้โน่นแก้นี่ด้วยตัวเองแล้วล่ะ
"ว่าแต่..ทำไมมาเอาป่านนี้วะ? "
"
พอดีพาจุนซูไปหาอะไรกินก่อนนิดหน่อยน่ะ"ยูชอนว่าพลางพยักเพยิดไปทางจุนซูใน
สูทสีครีมอ่อนพอดีตัวที่กำลังยืนอยู่ตรงบริเวณโต๊ะของหวานกับแจจุง
"โอ้ว~~ ออกงานครั้งนี้ ปาร์ค ยูชอนพาคู่ควงมาด้วยแฮะ"ยุนโฮว่าพลางมองตามสายตาของเพื่อนก่อนจะอดหันมาแซวอย่างเสียไม่ได้
โอ่ย กูล่ะหมั่นไส้!
พามาเปิดตัวขนาดนี้แล้ว
ยังจะทำปากแข็งอยู่อีก
ต้องรอให้ท้องกันไปข้างรึไง
ถึงจะยอมพูดว่าเป็นแฟนกันแล้วน่ะ เห๊อะ!
"ไปกันเหอะ เดี๋ยวอีกสิบนาทีงานก็จะเริ่มละล่ะ"ยุนโฮว่าพลางหันไปคุยอะไรกะลูกน้องอีกนิดหน่อยก่อนจะพากันเดินออกมาสู่ตัวบริเวณงาน..
.
.
"
ไม่ยักรู้ว่าจะมางานแบบนี้กับเขาด้วยนะ"แจจุงเอ่ยถามน้องชายของตนตนที่ร้อย
วันพันปีไม่เคยจะเข้างานสังคมแบบนี้กับเขาสักครั้งอย่างแปลกใจขณะง่วนกับ
เค้กหลายรสตรงหน้า...
งานแบบนี้น่ะ จุนซูเกลียดจะตายไป..
ยูชอนให้ยาอะไรน้องชายเขาไปกันนะ!
ถึงได้เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เนี่ย?!
"
พี่ก็ไปถามมันสิ
ว่าลากผมมาทำไม"จุนซูว่าพลางเงยหน้าและพยักเพยิดไปทางด้านหลังของแจจุงที่
ปรากฎภาพของชายหนุ่มหน้าตาดีสองคนกำลังเดินฝ่าฝูงชนมาทางบริเวณที่พวกเขายืน
อยู่..
"อาหารอร่อยไหมครับ? "ยูชอนที่เดินมาถึงก่อนยุนโฮเล็กน้อยเอ่ยถามจุนซูที่กำลังยุ่งอยู่กับเค้กช๊อกโกแลตตรงหน้าอย่างไม่สนใจใคร
"ยังไม่ได้ลองกิน"ตอบสั้นห้วนอย่างที่ชอบเป็นพลางไม่ใส่ใจแม้จะละใบหน้าหันไปคุยเลยแม้แต่นิด
"
ทำงานจนลืมพาน้องฉันไปกินข้าวเที่ยงนี่
ใช้ได้เลยนะ"แจจุงที่กำลังตักเค้กอยู่ฝั่งตรงข้ามว่าพลางคีบเค้กใส่จาน
เรื่อยๆโดยมียุนโฮคอยหยิบออกไปชิม..
ยูชอนไม่ว่าอะไรเพียงแต่หลุด
หัวเราะเล็กน้อยทำเอาจุนซูหันไปค้อนใส่อย่างไม่ลังเล..ร่างสูงจึงได้แต่
เพียงพยายามกลั้นยิ้มไว้ก่อนจะยกมือเช็ดมุมปากเล็กที่เปื้อนครีมจากเค้ก
อย่างไม่สนใจสายตาคนในงานเลยสักนิด..
แจจุงกับยุนโฮเมื่อเห็นก็แทบจะสำลักเค้กกันเลยทีเดียว
โอ้โห!!!
นี่น่ะหรอ?
ความหมาย ‘ตื๊ด’ ของพวกนายทั้งสอง!?
ไม่เกินหน้าเกินตาคู่รักที่รักกันมาแรมปีที่ยืนค้ำคอพวกนายอยู่ไปหน่อยเรอะ!!!!??
แจ
จุงและยุนโฮพร้อมใจกันเตรียมจะโวยใส่กับภาพบาดตาตรงหน้า
แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้เอ่ยอะไรออกไป
จู่ๆก็มีเสียงหวานของใครอีกคนดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางฝูงชนในงานเสียก่อน...
"ไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้ ยูชอนมีคู่ควงเวลาออกงานแล้วนะคะ"
"ยุนอา!?"
!!!!
2BC
Fiction
: Hot Doctor, Mean
Patient
#5
Pairing
: YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong
Rate
: ประถม 2
Author: Deumbeui
"นี่ ตื่นได้แล้ว! "
"อื้อออ.... "
"อะไรเนี่ย? ทีวันก่อนตื่นซะไก่โห่ นี่จะมันจะล่อไปบ่ายสามแล้วนะ จุนซู!! "
เสียง
หวานห้วนของผู้เป็นพี่ชายที่ยืนพิงกรอบประตูห้องนอนอยู่เอ่ยปลุกเจ้าน้องชาย
ที่กำลังนอนขดตัวกลมอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นไม่มีทีท่าว่าจะยอมตื่นแต่อย่างใด
"จุนซู อย่าให้พี่ต้องได้ใช้ขา"จากแค่เสียงที่คาดว่าคงไม่ได้ผล แจจุงจึงต้องเริ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้ก้อนกลมที่ยังคงไม่กระดุกกระดิก
"จุนซู!!! "
"อื้ออ...อะไรนักหนาเล่า!!? คนจะนอน!!! "เสียงเล็กแหวกลับมาบ้างพลางกระชับผ้าห่มเข้าหาตัวและซุกหัวลึกลงไปมากขึ้น...
"วันนี้ยูชอนไม่มารึไง? "
ได้ผล...
คราวนี้ก้อนกลมๆเริ่มคลายออกแทนที่จะขดลง..
"วันนี้หมอนั่นไม่ว่าง"
"แบบนี้นี่เอง...พอแฟนไม่มาเข้าหน่อย ก็ทำตัวเหลวไหลเหมือนเดิมเลยนะ.. "
"
ต่อให้หมอนั่นจะมาหรือไม่มา ถ้าผมอยากจะนอน ใครจะทำอะไรได้?
"จากเริ่มขยับเพียงนิดในตอนแรก
ตอนนี้เจ้าตัวกลมที่ซ่อนอยู่ในผ้าห่มเอี้ยวตัวมาเขวี้ยงค้อนวงใหญ่ให้พี่ชาย
ที่เริ่มพูดจาไม่เข้าหูขึ้นทุกที...
"อีกอย่าง ใครว่าไอ้นั่นเป็นแฟนผมกัน"
"
พูดแบบนี้หมายความว่าไง?...วันนี้แม่ออกจากบ้านแต่เช้าตรู่วิ่งโร่หาฤกษ์
แต่งให้เราอยู่นะ..จะเอายังไงกันแน่?
"คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันให้วุ่นก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงข้างๆน้องชาย
ที่ตอนนี้ลุกขึ้นมานั่งเต็มตัวแล้ว...
จุนซูก้มหน้าซุกกับผ้าห่ม...แก้มกลมถูกพองลมจนป่อง สีหน้ายุ่งไม่ต่างจากผมที่ฟูฟ่องไม่เป็นทรงตอนนี้เลยแม้แต่น้อย...
"ว่ายังไงล่ะ? "เสียงหวานถามซ้ำเมื่อได้คำตอบจากน้องตัวแสบ..
"ก็... "
"ก็อะไร? "
ก็แม่ง ก็มันไม่ได้ขอเรานี่หว่า...
จะให้เรียกว่าเป็นอะไรกันล่ะ?
แฟนก็ไม่ใช่
กิ๊กก็ไม่เชิง
งานก็ยังไม่แต่ง
แล้วมันจะเรียกว่าเป็นอะไรได้ล่ะ?
"นี่ ว่าไง!? "
"เป็น ตื๊ด กัน"
"ห๊ะ??!!!! "
"ก็บอกว่า ตื๊ด* ไง" (อ่านว่า ตอ อือ ดอ ตืด+ไม้ตรี = ตื๊ด ออกเสียงคล้ายๆเสียงเซ็นเซอร์ในทีวีน่ะค่ะ)
แม่เจ้า!!?...
ศัพท์ระดับไหนเนี่ย?
บอกแจจุงคนงามนี้ทีเหอะ!?...
"เลิกเล่นลิ้นกับพี่ได้แล้วนะ จุนซู"
"
ก็ผมบอกพี่ไปแล้วนี่!? จะเอาอะไรกับผมอีกล่ะ? "คนตัวเล็กเริ่มแว๊ดบ้าง
ครีบโลมาถูกตีลงกับผ้าห่มพร้อมๆกับใบหน้ากลมหันไปบอกอย่างไม่พอใจ..
มันไม่ได้เป็นอะไรสักอย่างนี่
ก็เป็น ตื๊ด มันไปเนี่ยแล่ะ..
"มันไม่ได้พูดอะไรกับจุนซูเลยรึไง? "
"จะให้พูดอะไรเล่า?.. "
"หายกันไปเกือบจะทั้งคืน พวกนายสองคนไม่ได้อ้าปากคุยกันรึไง ห๊ะ!?"
จุนซูหันไปสบตากลมโตของพี่ชายหน้าหวานอย่างเอือมระอา ก่อนจะล้มตัวลงซุกกับที่นอนตามเดิม ในหัวพลันคิดถึงเรื่องเมือคืน.....
จะให้คุยบ้าอะไรล่ะ!?
ก็ปากแทบจะไม่ได้ห่างกันเกือบทั้งคืนเลยน่ะสิ!? ><
ไหนจะยาระหว่างอาหาร(ที่อยากให้ตอนไหนก็ให้)
ยาหลังอาหาร..
วิตามินเสริม วิตามินรวม..
ยาบำรุง..
สารพัดที่ไอ้หมอไก่หน้าผากกว้างจะหามาให้..
ทำเอาจะหมดลมหายใจตรงนั้นเสียให้ได้...
จะขาดก็แต่ยาก่อนนอนเนี่ยล่ะ...
ที่ยังไม่ได้ให้แบบเต็มเม็ดเต็มหน่วย..
เมื่อนึกถึงตรงนี้แก้มป่องกลมแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่..
.
.
.
"ถึงแล้วครับ…จะให้ลงไปส่งไหม?"
"
จะลงไปสวัสดีแม่บ้านรึไง?
ป่านนี้แม่กับพี่แจจุงนอนกันหมดแล้ว..ส่งแค่นี้แล่ะ"จุนซูว่าพลางปลดล๊อก
เข็มขัดนิรภัยออกก่อนกำลังจะเปิดประตูรถ..แต่ก็หยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียง
ทุ้มนุ่มจากด้านหลังเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน
"จุนซู พรุ่งนี้ผมมารับไม่ได้นะครับ"
ร่างเล็กหันหน้ามาทันที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นเชิงถาม...
"พอดี..มีเคสด่วนน่ะครับ"ร่างสูงว่าพลางยิ้มหล่อให้..
จุนซูหันหน้ากลับทันที..มือบางวางตรงที่เปิดประตูเตรียมพร้อมจะบิดออก..
ไหนว่าพรุ่งนี้จะมาขอแต่ง
ยังไม่ทันไรก็ชิ่งหนีละ
เฮอะ!
ผู้ชายมยังไงก็ผู้ชาย
ชิ!
(หนูไม่ใช่ผู้ชายหรอคะ? จุนซู - -*)
"เดี๋ยวครับ"เสียงหล่อว่าพลางคว้าแขนเรียวเล็กไว้ได้ทันก่อนที่ร่างบางจะเปิดประตู..
จุนซูหันกลับมานั่งก่อนจะหันไปถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
"มีอะไรอีก? "
"ไว้ผมจะโทรหานะครับ"
"อืม"ตอบอย่างขอไปทีพลางจะหันหน้าออกแต่ก็โดนรั้งเอาไว้อีกครั้ง..
"เดี๋ยวครับ"
"อะไรอีก?!..อ๊ะ อื้ออ.. "
ยัง
ไม่ทันได้ทำสีหน้าไม่พอใจอีกเป็นครั้งที่สอง
ริมฝีปากหยักได้รูปตรงหน้าก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง
คว้าคนตัวเล็กได้ก็ยื่นหน้าประกบปากไม่รั้งรออะไรทั้งสิ้นทันที..ลิ้นร้อน
ไล้เลียดปากเล็กเป็นการเปิดทาง รอสบโอกาสคนตรงหน้าอ้าปากหายใจ
ลิ้นหนาก็หวังจะลุกล้ำเข้าโพรงปากเล็กร้อนแรงนั่น..แต่กลับผิดคาดเล็กน้อย
ที่ลิ้นเล็กกลับถูกใส่เข้ามาในปากของเขาก่อนเสียอีก...
จุนซูปรับการ
นั่งตัวเองให้หันหน้าเข้าหาร่างสูงเต็มตัว มือเล็กยกขึ้นคล้องคอคนตรงหน้า
ใบหน้ากลมหันตามทิศทางที่ยูชอนเป็นคนนำอย่างไม่เกี่ยงงอน
ลิ้นเล็กที่เป็นฝ่ายรุกก่อนตอนแรกกลับโดนอีกฝ่ายไล่ต้อนจนกลายไปเป็นฝ่ายตาม
ในที่สุด...
เวลาผ่านไปสักพัก(ซึ่งคนแต่งไม่สามารถบอกได้แต่รู้ว่า
เกินสิบนาทีแน่นอน) คนตัวเล็กก็ค่อยๆถอนใบหน้าออกมา
แต่ยูชอนกลับไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น ริมฝีปากหนายังตามติดไม่ลดละ
ลิ้นร้อนไล้ไปตามริมฝีปากล่างของอีกคนแต่สุดท้ายก็ต้องยอมปล่อยไปเมื่อ
สังเกตถึงปากบวมแดงช้ำตรงหน้า...
"ครั้งนี้ยาอะไรอีกล่ะ?
"ปากแดงเล็กเย้ายวนนั่นถามหลังจากที่ร่างสูงยอมปล่อยเขาอย่างจริงจัง...มือ
เล็กซุกซนวางลงตรงไหล่กว้าง ตาเรียวช้อนมองส่งสายตาอ้อนโดยไม่รู้ตัว
ทำเอาอีกคนอดไม่ได้ที่จะครางเสียงต่ำในลำคอ...
"ยาหลังอาหารชุดที่สองครับ"ร่างสูงตอบอย่างเจ้าเล่ห์พลางชิงหอมแก้มกลมนิ่มอย่างหมั่นเขี้ยว..
คนถูกเอาเปรียบทั้งปากและแก้มค้อนใส่พลางลูบมือไปตามปกเสื้อแก้เขิน...
โคตรจะเอาเปรียบเลย...
ทั้งๆที่เพิ่งให้ยาหลังอาหารไปตอนขึ้นรถแท้ๆ...
"ปล่อยได้ยังล่ะ? "
คนตัวสูงยกยิ้มมุมปากก่อนจะค่อยๆถอนตัวออกมา...จุนซูหันหลังพลางจะเปิดประตูออก แต่ก็ต้องหยุดลงอีกครั้งและหันหน้ากลับมา..
"มีอะไรรึเปล่าครับ?... "ยูชอนเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
"อะ..เอ่อ... "คนตัวเล็กหลุบตาลง อ้ำๆอึ้งๆเล็กน้อย
"หืม? "
"
เอ่อ..ไม่มี..เอ่อ...เอ่อ..ช่างมันเหอะ...ไม่มีอะไร"ติดอ่างสักพักก่อนจะ
ตัดสินใจตัดบทและหันหลังไปเป็นรอบที่สาม
แต่ก็โดนคุณชายปาร์ครั้งเอาไว้อีกครั้ง
(โอ้ยแล้วเมื่อไรน้องกูจะได้ลงจากรถเสียทีเนี่ยยย)
"อะไรอีก???!! "
"จุนซูมีอะไรจะพูดกับผมรึเปล่าครับ? "
"ไม่มี"
"แน่ใจนะครับ? "
"ตอนแรกมี ตอนนี้ไม่มีแล้ว พอใจไหม? "
"ไม่ใช่จะเรียกหายาก่อนนอนหรอกหรอ? "
@/////@
"ก็บอกว่าให้เตือนไม่ใช่รึไง? "
ร่างสูงก้มหน้ายิ้มขำก่อนจะยืดตัวมาเกะกะระรานคนตัวเล็กอีกครั้งก่อนจะแนบจูบลงบนหน้าผากเล็กเนิ่นนาน..อ่อนโยน..จนอีกคนหลับตาพริ้ม
"
วันนี้เอาเป็นแบบไม่เต็มคอร์สไปก่อน
แล้วจะค่อยสอนแบบฟูลให้นะครับ"ร่างสูงผละออกมาเพียงนิดก่อนจะกระซิบใกล้ใบหู
และชิงจูบเร็วๆที่ใบหูเล็กนั่น..
จุนซูหันตัวและรีบเปิดประตู
ออกอย่างรวดเร็วไม่ทิ้งช่วงเวลาให้ยูชอนได้รั้งตัวไว้ได้อีก..เท้าเล็กกำลัง
จะก้าวขึ้นบันไดหน้าบ้าน แต่ก็ถูกรั้งไว้ด้วยเสียงอีกครั้ง
(ใช้กายรั้งไม่ได้ ก็ใช้เสียงรั้งอีก โอ้ยย กูจะบ้า)
"ฝันดีนะครับ"ยูชอนลดกระจกลงก่อนกล่าวลาด้วยเสียงนุ่มแถมด้วยรอยยิ้มหล่อร้าย..และไม่นานไฟท้ายของรถหรูก็ลับตาไปในความมืด...
.
.
.
"
นี่ จะเงียบอีกนานไหม?
"เสียงหวานห้วนแทรกเข้าสู่ห้วงความคิดดึงเอาสติที่หลุดลอยของอีกคนให้กลับมา
..เจ้าตัวที่เงียบไปนานหันหน้าไปมองอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยตัดบท
"ผมจะไปกินข้าวละ"
"นี่!!? "
"ก็ถ้าพี่ไม่เลิกถามสักที ผมจะไปแล้วนะ!?"
"ก็แล้วตกลงเรื่องของเราน่ะ จะเอายังไงกันแน่!? "
"
พี่อยากรู้มากก็ไปถามเอากับเขาสิ เลิกเซ้าซี้ผมได้แล้ว!
"เสียงโลมาแหวใส่เป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้นพาตัวเองออกจากห้องนอนไปใน
ทันที...
"เห้อ...ให้ตาย...แล้วตกลงจะแต่งกันไหมล่ะเนี่ย? "
.
.
.
Tlu Tlu~~
"ครับ? "
"ยุนโฮไปหายูชอนกัน"
"มีปัญหาอะไรอีกล่ะคราวนี้"ร่างสูงที่กำลังนั่งง่วนกับแฟ้มเอกสารหลายกองตรงหน้าถามเอากับคนรักพลางยิ้มมุมปาก
ตั้งแต่มีเรื่องแต่งงานเจ้าน้องคนเล็กของแจจุง...
คนรักแทบจะโทรศัพท์มาปรึกษาเขาแทบทุกสองวินาทีต่อวันได้...
"ไม่รู้ ฉันละเบื่อเหลือเกิน ปากหนักอยู่นั่นจนฉันอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายให้รู้แล้วรู้รอด"
"วันนี้ผมว่าง จะไปมั้ยล่ะครับ? "ร่างสูงว่าพลางเก็บแฟ้มงานกองตรงหน้าไปให้หมดและโกหกคำโตออกไป...
งานน่ะไว้ทีหลัง...
แต่เรื่องเมียนี่สิสำคัญกว่า...
"หรอ? งั้นมารับหน่อยสิ"
"ตามบัญญาคนสวยครับ"
ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งใจกลางกรุงโซล
"นี่ ยูชอน ตกลงจะเอายังไงกับน้องชายฉันกันแน่? "
ร่างสูงในชุดกาวน์สูทสีขาวน่ามองตรงหน้าเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาเยือนทั้งสองก่อนจะก้มหน้าลงอมยิ้มกับแผ่นเอกซ์เรย์ในมือพลางถามกลับ
"จุนซูทำไมอีกล่ะ? "
"โอ้ย! นี่ฉันต้องการคำตอบ ไม่ใช่ให้นายมาย้อนถามฉันแบบนี้นะ!? "
สองคนนี้ชักไม่แปลกใจแล้วสิว่าทำไมถึงเข้ากันได้...
คนนึงก็ช่างปากแข็ง..
อีกคนก็วันๆเอาแต่เก็บปากเก็บคำอมยิ้มอย่างเดียวกับไอ้แผ่นเอกซเรย์นั่น..
คนสวยอยากจะกรี๊ดดังๆสักที
นี่ถ้าไม่ติดว่าแม่จะเอาเรื่องเขาถ้าไม่มีอะไรคืบหน้าไปบอกล่ะก็...
ให้ตายก็ไม่ได้อยากจะใยดีนักหรอก..
ไอ้น้องชายตัวแสบกับหมอหล่อเงียบเนี่ย!?
"นี่แฟนกูถามน่ะ ก็ตอบมาดีๆสิวะ"ยุนโฮพลางเสริมเข้าข้างคนรักบ้าง..
"จุนซูว่ายังไงล่ะ? "ยูชอนยังย้ำถามคำเดิมโดยที่สายตาก็ไม่ละไปจากงานตรงหน้าเลยสักนิด..
"
นี่คุณปาร์ค จะว่าไปถึงกูจะไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้เท่าไร
แต่ถ้าไม่ได้กูเนี่ย มึงจะได้มาเจอกับจุนซูรึไงห๊ะ!?
สำนึกบุญคุณเพื่อนคนนี้บ้างเหอะ ไม่มีกูสักคน
ป่านนี้มึงคงได้แต่งงานกับแผ่นเอกซ์เรย์พวกนั้นไปแล้ว"
ยูชอนทำเพียงเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้ง ก่อนจะเสมองไปทางอื่นและเปรยยิ้มออกมา..
สาบานได้ว่าหนุ่มร่างสูงทำแค่นั้นก่อนจะก้มหน้าลงไปสนใจกับภาพทะมึนดำตรงหน้าอีกครั้ง...
ยุนโฮแทบจะกรี๊ดแทนแจจุงแล้วก็ว่าได้..แต่ก็ถูกแฟนหน้าสวยขัดขึ้นไว้ก่อน
"จุนซูบอกว่าเป็นตื๊ดกับนาย"
ได้ผล
คราวนี้ชายปาร์คเกือบทำแผ่นเอกซเรย์ยับกันเลยทีเดียว
"นั่นคือประโยคเดียวที่น้องฉันตอบตอนที่ฉันถามว่าเป็นอะไรกับนายกันแน่"
"
ไงล่ะ? คราวนี้เข้าใจฉันแล้วรึยัง? สรุปตกลงจะเอายังไง?
จริงๆแล้วฉันไม่ได้อยากจะเดือดร้อนอะไรไปกับเรื่องนี้หรอกนะ
ถ้าแม่ฉันไม่มาเค้นเรื่องนายกับน้องวันละแปดเวลา"แจจุงรัวใส่พลางถอนหายใจ
และพิงหลังเล็กลงกับพนักเก้าอี้
ยูชอนนิ่งไปเพียงชั่วขณะก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มหล่อร้ายตามแบบฉบับและให้คำตอบที่ยุนโฮแทบจะประเคนรองเท้าเบอร์สิบสองเขวี้ยงใส่หน้า
"ก็อย่างที่จุนซูว่า เราเป็น ตื๊ด กัน"
2BC
