My Happy World

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #10
Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong
Rate : ไร้สาระ
Author: Deumbeui
Author’s note: "งั้นก็...ไปโรงแรมได้สิเนอะ? "



Tlu~ Tlu~ Tlu~ Tlu~ Tlu~ Tlu~ Tlu~


"ครับ? "

"ทำไมรับช้าจัง! "

"ขอโทษที พอดีเพิ่งออกจากห้องประชุมน่ะ แจจุงมีอะไรหรอ? "

"จะอะไรซะอีกล่ะ ฉันมาทวงค่ามัดจำฉันคืนต่างหากล่ะ งดเจอหน้ากันสองอาทิตย์!"

" หา?? นี่ แจจุง มีอะไรค่อยๆพูดสิครับ ผมงงไปหมดแล้วนะเนี่ย... "ชายหนุ่มร่างสูงแต่งชุทสูทสีดำภูมิฐานมือหนึ่งถือโทรศัพท์ราคาแพงกำลังก้าว เดินกลับเข้าห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นบนสุดของตัวตึก...ในใจพลางคิดทวนประโยค ของแฟนสาว(??)อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง...

สองอาทิตย์...

ใช้สมองหรือหัวแม่เท้าคิดกันครับเนี่ยแจจุง...= =

ไม่ได้อะไรหรอกนะ...

กลัวว่าคนที่จะขาดใจตายก่อนน่ะ... -v

ไม่ใช่เขาน่ะสิ....


"จะอะไรซะอีกล่ะ พ่อคนดีนักดีหนาของนายน่ะ สุดท้ายก็ทนเสน่ห์ของน้องฉันไม่ไหวน่ะสิ! "

"เอ๋? ยูชอนน่ะหรอ? ไม่จริงน่า... "

"จริงสิ! ไม่ธรรมดาด้วยนะ นายน่ะ ตามหลังเพื่อนนายอีกเยอะ ขอบอก"

"แจจุงแน่ใจนะครับ?"

"แน่เสียยิ่งกว่าแน่! รอยแดงกว่าของฉันตอนครั้งแรกด้วยซ้ำ"

"แค่รอยมันไม่ได้หมายความว่า..... "

"ก็น้องฉันมันเล่นตะโกนใส่หน้าฉันว่า ‘นั่นน่ะมันตอนอยู่ในรถ’ เป็นนายจะคิดว่าไงล่ะ?!"

"ผมก็คิดว่าไอ้ยูชอนมันก็แค่ให้ hickey* บนรถกับจุนซูน่ะสิ"

"คิดในแง่ดีไปหน่อยมั้ง ไม่มีทางอะ"

"แจจุงเช็คให้แน่ใจก่อนจะมาทวงค่ามัดจำผมดีกว่านะครับ ไม่อย่างนั้นที่เหลือผมคิดดอกแพงนา... "

" นายต่างหากเตรียมใจห้ามมาเจอหน้าฉันอีกสองอาทิตย์ไว้เลยนะ ถึงตอนนั้นฉันจะควงกิ๊กไม่ซ้ำหน้าเลยคอยดู! "คนสวยพูดเสร็จก็ตัดสายวางหูจากคนรักทันที...

เหอะ! มีที่ไหนกันผู้ชายดีเกินขนาดนั้นน่ะ...

ขนาดตัวเองที่คิดว่ายุนโฮเนี่ยแล่ะ สุภาพบุรุษสุดๆ...

จูบแรกยังโดนขโมยไปตั้งแต่วันแรกที่เพิ่งรู้จักกันด้วยซ้ำ....

เพื่อนกันมันก็ไม่ต่างกันนักหรอก!



"นี่พี่ เป็นบ้าอะไรมายืนทำหน้าเคร่งเป็นนางร้ายในละครอยู่ตรงนี้เนี่ย? "

แจจุงหันควับตามเสียงทางด้านหลัง...

คิม จุนซู ยืนทำหน้าขมวดคิ้วออกแนวงงหน่อยๆกับท่าทางของพี่ชายตัวเอง และหลังจากเอ่ยคำถามที่ไม่ได้ดูเหมือนต้องการคำตอบมากนัก เจ้าตัวก็เลี้ยวเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างอย่างไม่หยี่หระใดๆกับอีกคนที่คอย จ้องดูน้องชายตัวเองเดินลงบันไดอย่างตั้งอกตั้งใจ...

วันแรกที่เขามีอะไรกับยุนโฮ แต่ละก้าวที่ก้าวลงบันไดนั้นแทบเรียกได้ว่าโลกสะท้าน จักรวาลสะเทือนกันเลยทีเดียว...แต่นี่อะไร...

มันก็ยังปกติดีนี่หว่า...


"นี่! คิม จุนซู เดี๋ยว! "

แจจุงพุ่งลงตามขั้นบันไดด้วยความเร่งของจรวดตามหลังจุนซูไปทันที....

"นี่พี่เป็นอะไรของพี่เนี่ย?!! "

แจจุงกวาดไล่สายตาไปทั่วทั้งร่างกายน้องชายคนเล็ก..รอยแดงที่คอดูจางลงแล้ว...ไอ้ตัวดีมันคงเอาแป้งกลบสินะ..

มันต้องมีที่อื่นอีกสิน่า...ทำทั้งที ไม่มีทางมีรอยแดงที่เดียวหรอก...

"หมุนตัวดิ๊"

"เห้ย! นี่พี่จะทำอะไรเนี่ย??!! "

แจ จุงไม่รอให้จุนซูได้มีโอกาสแม้จะหมุนตัวด้วยตัวเอง สิ้นคำสั่งนั้นเจ้าตัวก็จับน้องชายเหวี่ยงเป็นวงกลมทันทีท่ามกลางเสียง โวยวายของอีกคน...

แขนเสื้อถูกเลิกขึ้นดูทั่วทั้งแขน...ไม่มี

ปกเสื้อถูกแหวกออกจนถึงอกขาว...ไม่มี

ชายเสื้อถูกดึงขึ้นเพื่อสำรวจบริเวณหน้าท้อง...ไม่มี

มือ เล็กวางแหมะอยู่ที่กางเกงเตรียมจะดึงออกเป็นขั้นต่อไปอยู่แล้ว..แต่โดนเสียง เล็กแหวกอากาศพุ่งใส่กระดูกค้อน ทั่ง โกลนในหูชั้นกลางขึ้นเสียก่อน...

"พี่แจจุง พี่เสียใจมากที่แท้งจนเป็นบ้าไปแล้วรึไง! จะจับผมแก้ผ้ากลางวันแสกๆเรอะ!!?? "

"มันต้องมีสิ"

"มีบ้าอะไรเล่า!!!? "

"มีอะไรกันยังไงล่ะ!! "



!!!

จุนซูจ้องหน้าพี่ชายตัวเองอย่างท้อแท้...


"พี่ต้องวิปริตไปแล้วแน่ๆ... "

จู่ๆมาชวนให้มีอะไรกัน...มันผิดตั้งแต่จะคิดแล้วนะ…

เคะทั้งคู่มันจะทำกันยังไงล่ะ?

ที่สำคัญ...มันผิดศีลธรรมนะโว้ย!!


" ไม่มีทาง ถ้ามีอะไรกัน มันจะมีทางมีแค่รอยเดียวได้ยังไงกัน?! "แจจุงยังคงพร่ำเพ้อกับตัวเองต่อไปโดยไม่ใส่ใจอีกคนที่เริ่มเข้าใจอะไร ลางๆ...

"พี่บ้า!!! ผมก็บอกแล้วไง นั่นมันตอนในรถ!! "

"ในรถยิ่งไม่มีทางมีรอยเดียวแน่!!! "

"และจะให้มีสักกี่รอย ทำกันอยู่แค่ห้านาทีแค่นั้นเองนะ!! "

"ห้านาที!!!!???? "


แม่เจ้า!!!!~ อะไรกัน!!??...ไม่จริงอะ!!

สถิติมันทำเร็วกว่าฉันอีกหรอเนี่ย!!!!!!???


" ก็เออไงเล่า!!! เลิกบ้าสักที ปล่อยผมนะ!!! "จุนซูสะบัดหลุดจากมือไม้ของพี่ชายตัวเองที่จับแตะมันไปทุกส่วนของร่างกาย ได้ก็วิ่งหนีหายลับไปอย่างรวดเร็ว...


แจจุงยืนค้างอยู่ตรงนั้นอีกกว่าแปดวินาที...เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็รีบคว้าโทรศัพท์เข้าเบอร์ที่เพิ่งถูกโทรออกไปเมื่อไม่นาน....


"เจอกันที่โรงพยาบาลนะ ฉันจะไปหายูชอน! "


.
.
.




" ยูชอน! เรามีเรื่องต้องเคลียร์! "เสียงประตูเปิดไม่เบานักพร้อมกับเสียงดังโวยวายเรียกความสนใจให้กับร่างสูง ในชุดกาวน์สีขาวตัวยาวเหลือบตาขึ้นมามองเพียงนิด ก่อนจะหลุบตาลงกลับไปมองแผ่นเอกซ์เรย์ดังเดิม...


"ฉันมีเรื่องจะ ถาม และนายต้องตอบฉันมา อย่าเฉไฉเป็นอันขาด... "เสียงมือเรียวตบเข้ากับโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกองแผ่นเอ็กซเรย์ไม่เบานัก พลางชะโงกตัวเข้าหาอีกคนที่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าละออกสายตาออกจากแผ่นเอ๊ก ซเรย์เลยแม้แต่น้อย....

"มีอะไรล่ะ? "

"นายมีอะไรกับน้องฉันในรถใช่ไหม? "เสียงดังฟังชัดฉะฉานชัดถ้อยชัดคำหลุดออกจากปากแดงเล็กอย่างลื่นไหลไร้สะดุดแต่กลับทำให้ใครอีกสองคนแทบจะสำลักน้ำลาย...

"ว่ายังไงล่ะ!? "แจจุงชะโงกตัวใกล้เข้าไปอีก...

ยูชอนที่ตอนแรกแทบจะสะอึกจนซี่โครงกับกระบังลมสลับที่กัน จู่ๆก็คล่อยๆคลายยิ้มและหัวเราะออกมาเบาๆ...


" นั่นไงล่ะ! เห็นไหม!! ฉันพูดผิดซะที่ไหนล่ะ เห๊อะ!!! "ร่างบางที่เพียงแค่เห็นท่าทางของว่าที่น้องเขยตัวดีก็รวบรัดสรุปเอาเอง เรียบร้อยก่อนจะหันไปค้อนใส่แฟนหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกัน...

"จ่ายค่า มัดจำฉันคืนมาซะ สองอาทิตย์ ห้ามเจอหน้ากัน เริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!"ว่าเสร็จแจจุงก็ผลุนผลันออกจากห้องไป ทิ้งให้ยุนโฮได้แต่ยืนกุมขมับ...

"นี่นายมีอะไรกับจุนซูในรถจริงๆหรอวะ? "


ยูชอนเพียงปรายตามองเพื่อนรักเพียงนิดก่อนจะก้มหน้าลงทำงานต่อและไม่วายแอบอมยิ้มที่มุมปากตามแบบฉบับ...


"ถ้าไม่ได้ทำแล้วทำไมไม่บอกแจจุงไปล่ะว่ะ? มึงนี่หาเรื่องให้กูจริงๆเลยนะ"

"ก็แค่กำลังคิดอยู่ว่าถ้าทำให้มันจริงขึ้นมาจะดีไหมไงล่ะ? "



.
.
.




"งั้นก็ตกลงเป็นเดือนหน้านะคะ"

หลัง จากรับประทานอาหารมื้อค่ำกันเสร็จเรียบร้อย คุณนายปาร์คก็ถือโอกาสพูดเรื่องแต่งงานขณะที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับไอติ มรสกะทิของหวาน...

"ก็อย่างที่คุยกันไว้นั่นแล่ะค่ะ...หลังจากนี้จะได้เริ่มเตรียมรายชื่อแขก แล้วก็ของที่ระลึกด้วยน่ะค่ะ"คุณนายคิมตอบรับ...

"ส่วนเรื่องสถานที่เดี๋ยวผมกับยุนโฮจะจัดการให้ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ" คิม แจจุง ยิ้มสวยพลางเสริมต่อจากแม่ของตน...

" ขอบใจนะจ้ะ นี่ตัวดิฉันเองอยากจะเลื่อนให้เป็นพรุ่งนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย...แต่ ติดที่ว่านี่เดี๋ยวก็ต้องบินไปประชุมที่อังกฤษ น่าเสียดายจริงๆ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ทางนี้ก็เหมือนกัน ต้องไปดูงานที่เกาะนามิเหมือนกันน่ะค่ะ"

" จริงสิ ดิฉันว่าหลังจากเสร็จงานแต่งแล้ว ให้จุนซูกับยูชอนไปฮันนีมูนกันที่โรงแรมของคุณคิมที่เกาะนามิก็ดีนะคะ... เพราะปกติช่วงนี้งานที่โรงพยาบาลจะค่อนข้างเยอะน่ะค่ะ ไปที่ใกล้ๆกันก่อนแล้วไว้ปลายปีค่อยไปต่างประเทศกันอีกที ดีไหมคะ? "

"ก็ดีนะคะ...ลูกว่าไงล่ะ? จุนซู"

" ผมยังไงก็ได้ฮะ....ถ้าอีกคนเขาว่างนะฮะ "จุนซูที่จัดการของหวานเสร็จเรียบร้อยนานแล้วว่าพลางส่งสายตาไปยังคนที่นั่ง ตรงข้ามในขณะที่พูดประโยคสุดท้าย...

"นี่ จุนซู! ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ? ไม่มีมารยาทเลยนะลูก"

"...เดี๋ยวผมขอตัวไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยนะฮะ"คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนโค้งและยิ้มเล็กน้อยให้กับผู้ใหญ่บนโต๊ะก่อนที่จะเดินออกไป...

"ให้ตายสิ ลูกคนนี้"

" ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แบบนี้แล่ะ วัยรักหนุ่มสาว มีแง่งอนกันเป็นธรรมดา... "คุญนายปาร์คพูดอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันไปทางลูกชายของตนที่นั่งนิ่งกำลังยก แก้วน้ำขึ้นดื่ม และพูดด้วยเสียงที่ติดจะแข็งๆ...

"ยูชอน ไม่ไปดูจุนซูเขาหน่อยหรอลูก? "

ยู ชอนเหลือบมองแม่ของตนที่ส่งสัญญาณมาเป็นนัยก่อนจะวางแก้วน้ำลงและค่อยๆ ลุกออกจากโต๊ะ โค้งให้ผู้ใหญ่ตามมารยาทก่อนจะเดินตามทางที่คนตัวเล็กเพิ่งเดินออกไป...

.
.
.



"ฮึ้ย! น่าโมโหโว้ย!!"มือกลมเล็กตีเพี๊ยะเข้าให้ที่พุ่มหญ้าเพื่อระบายอารมณ์...เท้าก็เตะเขี่ยหญ้าโน่นนี่ไปพลาง..

"ยังไม่ทันแต่งก็คิดเบี้ยวซะล่ะ น่าจะหนีหายไปซะให้เข็ด"


"ผมไม่ได้เบี้ยวซักหน่อย ก็ผมนึกว่าจุนซูจะมากับคุณแม่อยู่แล้วนี่น่า"

"ข้ออ้าง! "อยากจะหันไปแล้วชี้หน้าด่าให้มันสาสมอยู่หรอกนะ ถ้าไม่ติดว่าแม่งอยู่ๆก็มากอดอยู่ด้านหลังให้ใจเต้นใจสั่นเนี่ย...

ชิ...

ก็พูดเองว่าจะมารับ...

พอโทรไป...ยังอยู่ที่ทำงานอยู่เล้ย!!...

ไอ้แผ่นเอกซ์เรย์มันมีอะไรน่าสนใจมากรึไง..

ถึงได้อยู่กับมันจนลืมมารับเขาเนี่ย!

สองเบี้ยวแล้วนะ!!


"จุนซูอยากไปฮันนีมูนก่อนแต่งกันไหมครับ? "

"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ!"

"ก็นี่ไง ผมง้ออยู่นี่น่า.... "

"…….."

เนี่ย แล้วก็เงี้ยทุกที...

สุดท้าย...


ก็ยอมทุกที...


"ว่าไงล่ะครับ? อยากไปไหนกันก่อนไหม? "

"ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีแผ่นเอกซ์เรย์... "

ชาย หนุ่มร่างสูงที่สวมกอดคนตัวเล็กทางด้านหลังและเอาคางเกยกับไหล่มนอยู่นั้นอด หัวเราะกับคำตอบน่ารักของคนรักไม่ได้...ยูชอนกระชับอ้อมกอดมากขึ้นก่อนจะ เย้าแกล้งอีกคน...

"งั้นก็...ไปโรงแรมได้สิเนอะ? "

จุนซูหันหน้ามาเผชิญกับใบหน้าหล่อคมของอีกคน..ก่อนจะยิ้มร้าย..



"กล้าพาไปป่ะล่ะ? "



.
.
.




" เอ้า นี่จุนซู จะไปไหนกัน? ดึกแล้วนะ"แจจุงที่เดินออกมาสูดอากาศข้างนอก ปล่อยให้สองแม่ฝั่งสามีและภรรยา(??)เขาได้คุยกันตามสบาย ชะงักถามเมื่อเห็นน้องชายตัวเองกำลังจะเปิดประตูรถฝั่งด้านข้างคนขับโดยมียู ชอนที่กำลังจะเปิดประตูฝั่งคนขับเข้าไปนั่งเช่นกัน...

"พี่แจจุง ฝากบอกแม่ด้วยนะว่าเดี๋ยวกลับบ้านเอง"ว่าเพียงแค่นั้นก่อนจะเปิดประตูรถและยัดตัวเองเข้าไปข้างในอย่างไม่รีรอ...

"นี่เดี๋ยวสิ! ยังไม่ได้ตอบเลยนะว่าจะไปไหนกันน่ะ!? "


จุนซูลดกระจกลงก่อนจะเอ่ยตอบเสียงฉะฉาน...




"ไปโรงแรม"











2BC




**hickey = รอยจูบค่ะ ^^

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #9
Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong
Rate : ประถมต้น
Author’s note: "รอยที่คอน่ะ รีบหาอะไรปิดซะนะ ให้ผู้ใหญ่เห็นมันจะไม่ดี"



แสง แดดยามเช้าส่องสว่างลอดผ่านผ้าม่านสีฟ้าเข้มที่ถูกแหวกไว้เล็กน้อยกระทบกับ ร่างสองร่างบนเตียง...คนหนึ่งที่ตื่นขึ้นมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้วนั้นเอาแต่ จับจ้องคนตัวเล็กที่นอนตะแคงข้างหันหน้ามาทางตน ใบหน้ากลมๆที่ถูกแสงอาทิตย์เรืองรองยามเช้านั้นน่ามองน้อยเสียเมื่อไรกันล่ะ ...โอกาสแบบนี้ใช่ว่าจะหาได้ง่ายเสียเมื่อไรด้วย อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าถ้าตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าตัวเองถูกจ้องอยู่แบบนี้...

จะเริ่มต้นด่าด้วยคำว่าอะไร ^^


และ แล้วหลังจากผ่านไปอีกเกือบสิบนาที แดดที่เริ่มส่องสูงขึ้นเรื่อยๆก็พลันเริ่มแยงเข้าที่ดวงตาเรียวเล็กที่ปิด สนิท...ร่างบางเริ่มขยับเบือนหน้าหนีโดยการที่จะมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืน ใหญ่อย่างที่ตัวเองชอบทำเป็นประจำ แต่เพราะความไม่คุ้นชินกับสถานที่ทำให้ร่างกายปฏิเสธที่จะนอนต่อ...คนตัว เล็กค่อยๆปรือตาสู้แสงที่ส่องลอดเข้ามาในมุมที่ไม่เคยชิน และในที่สุดก็ลืมเต็มตา เมื่อตระหนักว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และไอเงาดำๆที่คอยบังแดดบางส่วนนั้นเป็นของใคร...


"ตื่นแล้วหรอครับ? "

"ตื่นนานยัง? "ตามแบบฉบับเขาล่ะ ไม่อยากตอบซะอย่าง ใครจะทำไม แถมถามย้อนด้วยเอ้า!

"ไม่รู้สิ พอดีตื่นมายังไม่ได้หันไปมองนาฬิกาเลย มัวแต่มองหน้าคนน่ารักอยู่ว่าเมื่อไรจะตื่นซะที"

น่ะ น่ะ พูดเฉยๆก็ได้ หน้าน่ะจะยื่นเข้ามาทำไมซะใกล้!? แล้วรอยยิ้มนั่นมันอะไร?? รู้อยู่หรอกว่าถึงเวลาให้ยา แต่ขอให้ตากูได้ลืมเต็มกระบอกตาหน่อยได้ไหมเล่า!!!


"นี่ อย่าเพิ่งสิ…อื้อ ยูชอน!.. "มือน่ะเดี๋ยวดันเดี๋ยวรั้ง เอาไงเอาให้แน่ คิม จุนซู! จะผลักก็ผลัก จะยอมก็ยอม เอามันซักอย่างเห้อออ!!! = =

"ผมรอตั้งนานกว่าจุนซูจะตื่น จะให้ผมต้องอะไรอีกล่ะครับ? "พูดไกลๆหน่อยก็ได้มั้งงงง จะมาอะไรนักหนาตรงซอกคอเขานักนะ~! ><

"ไหนว่าไม่ได้ดูนาฬิกาไง!..อ๊ะ..อื้ออ...เดี๋ยวสิ! ยู.... "

ห้ามได้แค่นั้นแล่ะ ได้แค่นั้นจริงๆ รอให้เรียกชื่อจบสักหน่อยก็ยังดี...ขอห้ามให้มันสมบทบาทครบเซ็ทหน่อยไม่ได้หรือไงกัน! ให้ตาย...


.............
............................



" วันนี้มีเคสตอนบ่าย จุนซูจะไปด้วยกันมั้ย? "หลังจากจบคอร์สการให้ยาตอนเช้าไปกว่าร่วมชั่วโมง = =” ยูชอนก็ปล่อยให้คนตัวเล็กไปอาบน้ำอาบท่าก่อนที่ตัวเองจะไปอาบบ้าง และตอนนี้เขาก็กำลังยืนให้ร่างบางยืนจัดเสื้อผ้าของเขาให้เข้าที่เข้าทาง...

" ไม่อะ เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้าน ไม่รู้แม่กลับมายัง ขี้เกียจฟังแม่บ่น ไหนจะยังพี่แจจุงอีก"คนตัวเล็กว่าพลางจัดไทน์ของคนตัวสูงให้เข้ารูป ร่างสูงสบโอกาสลอบมองคนตัวเล็กที่ใส่เสื้อยืดตัวเก่งกับกางเกงขาสามส่วนที่ กลายเป็นขายาวไปโดยปริยายของเขาแล้วก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้...

ตั้งแต่รู้จักกับจุนซูมานี่ ยิ้มมาแล้วกี่ครั้งกันนะ...

ไม่สิ ควรจะถามว่า ตั้งแต่รู้จักกับจุนซูมานี่ มีตอนไหนที่เขาไม่ได้ยิ้มบ้างคงจะตอบง่ายกว่า...


"’งั้น เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้าน แล้วตอนเย็นจะไปหาที่บ้านนะครับ"พูดเสร็จก็โฉบใบหน้าลงประทับจูบเร็วๆที่ปาก แดงพร้อมกับรวบตัวคนน่ารักเข้าเต็มอ้อมกอด

"อื้อ...อย่าช้านะ"จุนซู ยิ้มตาปิดทำเอาอีกคนยั้งใจแทบไม่อยู่...ใบหน้าคมกำลังโน้มเข้าหาอยู่แล้ว เชียว...แต่เสียงเคาะประตูดันมาขัดจังหวะซะนี่!


ชิ! อีกนิดเดียวแล้วแท้ๆ...

นั่นกะว่าจะให้เป็นยาก่อนอาหารเลยนะ!!!



ใช่แล้ว คุณผู้อ่านไม่ได้เข้าใจผิด ไม่ได้ตาฝาดอะไรทั้งนั้น...เพราะนี่ไม่ใช่ความคิดของใครอื่นใด…


นางเอกของฟิกเรานี่แล่ะ!!!



ร่าง สูงผละจากคนตัวเล็กไปที่ประตูห้อง เปิดออกด้วยสีหน้าไม่ค่อยรับบุญเท่าไรนัก....ใครกันนะ กล้าขัดจังหวะปาร์ค ยูชอนกำลังจะจูบแฟนเนี่ย!!


แกร๊ก...


"ครับ....อ้าว คุณแม่..กลับมาแล้วหรอครับ?"

" ก็ใช่น่ะสิ กว่าจะมาเปิดประตูได้ มัวทำอะไรอยู่ตั้งนาน แล้วนั่นทำไมต้องทำหน้าตายซากใส่แม่อย่างนั้นด้วยล่ะ ห๊ะ?"หญิงสาววัยกลางคนหน้าตาสะสวยที่แม้ว่าจะมีอายุมากแล้ว แต่ผิวพรรณผุดผ่องที่ดูแลมาอย่างดีบวกกับท่าทางที่ดูวัยรุ่นกว่าวัยนั้นทำ เอาเดาอายุกันไม่ออกเลยทีเดียวกำลังยืนเอามือเท้าสะเอว สีหน้าเอาเรื่องลูกชายอยู่ไม่น้อย

"ไม่มีอะไรครับ แล้วแม่มีอะไรกับผมหรอ? "

"มีแน่ เราไปเอาลูกชายบ้านโน้นเขามาไว้ที่นี่รึเปล่า? เมื่อเช้าคุณคิมเขาโทรมาถามแม่ เพราะเห็นว่าแจจุงบอกว่าหนูจุนซูกลับมากับเรา"

"อยู่ครับ"ว่าสั้นๆพลางเปิดประตูกว้างขึ้นเป็นเชิงให้ผู้เป็นมารดาผ่านเข้าไป


"เอ่ออ..สวัสดีฮะ"

ตายห่าล่ะ แม่สามี เห้ย! แม่ยูชอน!…เล่นมาเจอกันแบบนี้เลย...ยังไม่ได้ตั้งตัวเลยนะเนี่ยยย จะถูกหาว่าเป็นพวกใจง่ายหรือเปล่าวะ!?


" ต๊ายยย น่ารักจริงๆนะเนี่ย ตอนที่แม่เห็นในรูปก็ว่าน่ารักแล้วนะ ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีก ยูชอนนี่ตาถึงจริงๆ ไหนมาให้แม่กอดหน่อยยยย..."คุณนายปาร์คโผเข้ากอดจุนซูเต็มแรงทำเอาร่างเล็ก แทบจะหงายหลัง...

นึกว่านอกจากแม่ตัวเองแล้วนะที่ประหลาด...

ให้ผู้ชายดูตัวกับผู้ชายเนี่ย...

บ้านนี้ก็เป็นอีกบ้านเรอะ!!


อะไรมันจะโชคดีแบบนี้นะ พ่อแม่ทั้งสองฝั่งยินดีที่ให้ลูกชายตัวเองแต่งงานกับผู้ชาย...

ปกติฟิกอื่นๆมันต้องมีสักฝั่งสิ ที่ไม่ยอมรับน่ะ...

ส่วนมากจะเป็นฝั่งเมะนี่แล่ะที่จะรับไม่ได้...

แต่นี่อะไร....


เล่นกระโดดโผกอดแทบจะทับเขาทั้งตัวและแถมดูท่าจะรักมากกว่าลูกชายตัวเองเสียอีก...

ฟิกเรื่องนี้ อะไรๆมันก็จะราบรื่นไปแล้วนะเนี่ยย!!....(แล้วไม่ชอบเราะ เด๋วปั๊ด!! : จากคนแต่ง)


" แม่เพิ่งคุยกับแม่จุนซูไปว่าเย็นนี้จะนัดทานข้าวที่บ้านซักหน่อย จะได้ตกลงเลือกฤกษ์ที่จะแต่งน่ะจ้ะ ที่คุยๆกันไว้ตอนแรกรู้สึกจะเดือนหน้านี้แล่ะ แต่ตอนนี้แม่อยากจะเลื่อนให้เป็นสักอาทิตย์หน้า ไม่ก็พรุ่งนี้เลยจริงๆ ยูชอนว่าไง? "

"ผมลงข้างล่างก่อนล่ะ หิวข้าว ตอนบ่ายมีเคสด้วย แล้วแม่ก็ปล่อยจุนซูได้แล้ว..."

" ไอ้ลูกคนนี้นิ! เงียบปากไปเลยไป....ว่าแต่ ยังไงจุนซู ตอนเย็นก็อย่าลืมมากินข้าวที่บ้านด้วยนะจ้ะ แม่ให้แม่บ้านเตรียมทำกับข้าวไว้เยอะแยะเลยล่ะ"คุณนายปาร์คแหวใส่ลูกชายตัว เองก่อนจะหันกลับไปยิ้มหวานให้กับว่าที่ลูกสะใภ้...

"ฮะ"คนตัวเล็กตอบรับพลางยิ้มเต็มแก้มกลมๆนั่น


คุณ นายปาร์คยิ้มใจดีให้อีกครั้งก่อนจะเดินนำไปทางประตู..จุนซูกำลังจะเดินออก ตาม แต่ยังไม่ทันจะได้แตะลูกบิด ประตูก็ถูกปิดลงด้วยมือใหญ่ของอีกคนก่อนอีกมือหนึ่งจะดึงคนตัวเล็กเข้ามาและ โน้มใบหน้าคมเข้าลงมาอย่างรวดเร็วโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว...


แหม คุณหมอ...

ลืมบ้างอะไรบ้างก็ได้นะ...

อะไรมันจะจ่ายยาได้ตรงตามเวลาขนาดนี้เนี่ย คนแต่งหมั่นไส้ว้อยยย!!!....





……….
…………


รถ ยุโรปคันหรูเข้าจอดเทียบบริเวณหน้าคฤหาสน์ตระกูลคิม...ที่ประตูข้างคนขับ เด็กหนุ่มตัวเล็กเปิดประตูรถลงทักทายคนสองคนที่ยืนคอยอยู่ตรงบันไดบ้าน...

"กลับมาแล้วฮะ"

"แหม กลับมาซะสายเชีย"

"ก็แล้วใครล่ะที่ถีบส่งน้องตัวเองให้ไปนอนที่อื่นน่ะ"

"อย่ามา ตัวเองก็เต็มใจจะไปจะแย่ไม่ใช่เรอะ? "

" พอได้แล้ว ทั้งคู่เลย เพิ่งจะเจอกันก็หาเรื่องทะเลาะให้แม่ปวดหัวอีกละ...อะนี่ ยูชอนเข้าบ้านก่อนไหมลูก? "คุณนายคิมเอ่ยห้ามทัพลูกชายของตัวเองทั้งสองที่เจอหน้ากันเพียงไม่ถึงห้า วินาทีก็แทบจะกระโดดกัดคอปารองเท้าใส่หน้ากันกันไว้อย่างยากเย็นก่อนจะหันไป เอื้อนเอ่ยเชิญชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างรถฝั่งประตูคนขับ

"ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีเคสตอนบ่ายน่ะครับ"

"ฉันว่านายเอามันไปด้วยก็ได้นะ ขี้เกียจเป็นที่รองรับอารมณ์หงุดหงิดของบางคนแถวนี้"

"เงียบๆไปเลย หงุดหงิดที่ไม่ท้องสักทีก็อย่ามาพาลใส่คนอื่นสิ"

" จุนซู! ดูพูดเข้า เข้าบ้านเลยไป ให้ตายสิลูกคนนี้...ขอบใจยูชอนมากนะจ๊ะที่ดูแลจุนซู แล้วเดี๋ยวเย็นนี้เจอกันจ้ะ"คุณนายคิมตีเข้าที่แขนของลูกชายตัวแสบพลางบอกลา ว่าที่ลูกเขยกอนที่จะลากคนตัวเล็กเข้าบ้านไป...


"ขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมตัวเลยนะ เดี๋ยวเย็นนี้ต้องไปกินข้าวที่บ้านโน้น... "

"รู้แล้วน่าแม่... "

จุนซูตอบรับก่อนจะปลีกตัวไปอีกทางเพื่อจะขึ้นบันไดไปห้องตัวเองทันที...




"รอยที่คอน่ะ รีบหาอะไรปิดซะนะ ให้ผู้ใหญ่เห็นมันจะไม่ดี"

"พี่เงียบปากไปเลยน่า! "จุนซูที่กำลังจะเปิดประตูเข้าห้องของตัวเองหันมาแว๊ดใส่คนที่ยืนพิงสะโพกสบายใจเฉิบกับราวบันได...

แจจุงที่ยืนกอดอกเมื่อครู่หลุดหัวเราะพลางผละเดินมาหาน้องชายที่ยืนหน้าแดงเอามือปิดซอกคอตัวเอง...

"เอ้า พี่ก็แค่เตือนด้วยความหวังดี"น้ำเสียงแบบผู้อาบน้ำร้อนมาก่อนเอื้อนเอ่ย...

"จะว่าไป ไวไฟกว่าพี่อีกนะเรา"

"ผมยังไม่ได้มีอะไรกับหมอนั่นสักหน่อย! "

"อย่ามาขี้ตู่ แล้วรองแดงชัดชัดตรงคอนั่นมันอะไรล่ะ? "

"นั่นมันเพิ่งตอนในรถต่างหาก! พี่บ้าไม่คุยด้วยแล้ว!"พูดแทบยังไม่จบประโยคดีด้วยซ้ำ จุนซูก็รีบเปิดประตูเข้าห้องตัวเองทันที....ทิ้งให้อีกคนยืนอึ้งพะงาบติด อ่างกับประโยคที่น้องชายเพิ่งกล่าวไปไม่นาน...


อะไรนะ?!!!!

ขอใหม่ๆๆ


คุณผู้อ่านได้ยินเหมือนที่ผมได้ยินใช่ไหม?!!!!


ในรถ!!!!





!!!

น้องชายผมมันเพิ่ง...


กรี๊ดดด!!!!!


ในรถ!!!!


"คิม จุนซู!!!! ออกมาคุยกับพี่ให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ!!! "


ให้ตายเหอะ...

นี่เราตามหลังน้องชายที่เพิ่งจะมีแฟนเพียงไม่นานเนี่ยนะ!!??


ในรถ ฉันยังไม่เคยเลยนะเว้ยยยย!!!!!



"จุนซู ได้ยินมั้ย?!!! ออกมาคุยให้รู้เรื่องนะ!!!! จุนซู!!!! "












2BC

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #8

Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong

Rate : Pre-NC

Author: Deumbeui

 

"ปล่อยสองคนนั้นกลับไปด้วยกันแบบนั้น คิดอะไรอยู่กันแน่ครับ? "เสียงนุ่มลื่นหูเอ่ยถามคนที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จหมาดๆและยืนส่งกลิ่น สบู่หอมอบอวลไปทั่วห้องตรงหน้าก่อนจะรั้งเอวบางเข้ามากอด..แนบอกกว้างของตัว เองกับหลังเล็กขาวแถมท้ายด้วยการฝังปากอุ่นๆลงกับซอกคอหอมอย่างหมั่น เขี้ยว..

"ก็อยากจะรู้นักว่าถ้าผ่านคืนนี้ไปแล้วมันจะยังเป็นตื๊ดกัน ได้อีกนานแค่ไหน.. "แจจุงหันหลังพลางหยิบผ้าที่พาดอยู่ตรงคอของยุนโฮขึ้นเช็ดผมให้พลางพูดถึง อีกสองคนด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้เต็มทน...

ถ้าพ้นคืนนี้ไปแล้วความสัมพันธ์ยังไม่คืบหน้า...

ปาร์ค ยูชอน แกไปบวชซะเหอะ!!


"งั้นผมคงต้องบอกว่า แจจุงอาจจะต้องผิดหวังนะครับ"

"อะไรกัน เพื่อนของยุนโฮไม่ใช่พระสักหน่อย ถ้าไม่เกิดอะไรขึ้นล่ะก็ คงต้องเปลี่ยนไปให้น้องฉันรุกแทนแล้วล่ะมั้งน่ะ! "

ยุนโฮขำในลำคอก่อนจะยื่นหน้าจูบปากแดงเร็วๆทีนึง..

"อย่างยูชอนน่ะ กับคนที่ไม่ได้ชอบจะไม่มีวันยุ่งด้วย และต่อให้กับคนที่ชอบ..ผมก็เชื่อว่ามันก็คงยังไม่ทำอะไร"

"มันก็แค่ความคิดของยุนโฮเท่านั้นล่ะน่ะ เพราะยุนโฮเองก็ยังไม่เคยเห็นยูชอนชอบใครจริงๆจังๆเหมือนกันนิ"

"พนันกันไหมล่ะครับ? "ร่างสูงยิ้มเจ้าเล่ห์พลางยื่นหน้าเข้าไปฝังจมูกกับแก้มนิ่มทีนึง

"ได้เลย ยังไงซะ น้องชายฉันก็ไม่ได้ไร้เสน่ห์ขนาดนั้นหรอกนะ"ร่างบางว่าอย่างมั่นใจพลางเช็ดหัวให้คนรักต่อ

"งั้นถ้าแจจุงแพ้ต้อง….."

" พอเลย..ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฉันจะโดนอะไร...เอาเป็นว่าชนะพนันให้ได้ก่อนก็ แล้วกัน....อ๊ะ!"เมื่อแจจุงพูดจบ..เจ้าตัวก็ถูกยกตัวลอยเหนือพื้นทันทีก่อน ที่คนอุ้มจะพาไปวางลงตรงขอบเตียง..

"งั้นคืนนี้ผมขอมัดจำไว้ก่อนเลยก็แล้วกันนะ! ^ ^"


แจจุงกลอกตาขึ้นเพดานอย่างรู้ชะตากรรม..มือเรียวโอบคอของอีกคนขณะที่โดนผลักลงบนเตียงนุ่ม..

ให้ตายเถอะ คืนนี้จะโดนมัดจำเอาไว้กี่รอบกันนะ?!

นี่ฉันต้องเป็นฝ่ายแพ้ทั้งๆที่ยังไม่รู้ผลพนันเลยใช่ไหมเนี่ย? - -*




...............
...............................


ใช้ เวลาเพียงไม่ถึงยีสิบนาที…รถสไตล์ยุโรปคันหรูก็จอดลงที่หน้าบ้านหลังโอ่อ่า หลังหนึ่งที่มีเพียงเสาไฟสองดวงที่เป็นเพียงแสงสว่างตรงบริเวณนั้น..

เมื่อดับเครื่องยนต์..ปลดล๊อกเข็มขัดนิรภัยแล้วร่างสูงก็เอ่ยกับคนตัวเล็กข้างตัวที่ดูจะสนอกสนใจตัวบ้านเขาเหลือเกิน

"ถึงแล้วครับ"

"ไม่มีใครอยู่หรอ? "ร่างเล็กที่สังเกตเห็นได้ว่าภายในตัวบ้านมืดสนิทถามขึ้นอย่างเด็กขี้สงสัย..

"พ่อแม่ผมอยู่ต่างประเทศน่ะครับ ส่วนแม่บ้านกับคนอื่นๆคงเข้านอนกันหมดแล้ว"ว่าพลางปลดล๊อกประตูรถ

"แบบนี้... "

แบบนี้...

มันก็ไม่เหมือนอย่างที่คิดไว้น่ะสิ...*^*


"แบบนี้ทำไมครับ? "เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่มีทีท่าว่าจะลงไปจากรถเสียที ก็เลยเลยตามเลย นั่งคุยมันในรถต่อนี่ล่ะ!

"ปะ..เปล่า..ไม่มีอะไร"

"ก็เมื่อกี๊จุนซูพูดว่า แบบนี้... "

" ก็บอกว่าไม่มีอะไรไงล่ะ! "ไม่เข้าใจ..จะยื่นหน้ามาทำไมวะ!..คนยิ่งใจไม่ดีอยู่นะ ให้ตายเหอะ!...มือเล็กรีบผลักประตูเปิดออกไปก่อนจะยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก รอให้อีกคนที่เดินอ้อมด้านหน้ารถมาเป็นคนพาเดินเข้าไปในบ้าน...


"ขึ้นไปรอบนห้องผมก่อนละกัน เดี๋ยวผมไปให้แม่บ้านทำข้าวต้มให้"

"ไม่ต้อง! ดึกขนาดนี้แล้วนายจะไปปลุกเขาขึ้นมาทำไม..อีกอย่างถ้าฉันจะกิน ทำไมต้องขึ้นไปกินที่ห้องนายด้วยล่ะ?! "


" อ้าว..ไม่ใช่ว่าจุนซูอยากได้ยาก่อนนอนหรอกหรอ? ถึงจะหาอะไรกินรองท้องน่ะ...อีกอย่างถ้าจะกินยาก่อนนอนน่ะ..ผมก็ต้องให้ที่ ห้องผมสิ จริงไหม? "


"....."

"…^ ^..."ยูชอนยิ้มรับให้กับท่าทางของจุนซูที่ตอนนี้ก้มหน้าลง กัดปากอย่างครุ่นคิด...


"งั้นพาฉันไปห้องนายสิ"


คิดว่าฉันจะยอมแพ้นายเรอะ ปาร์ค ยูชอน!

คิดเร็วไปร้อยช่าติล่ะ!!!


.
.
.


" เดี๋ยวผมไปอาบน้ำอีกห้องนึง จุนซูอาบห้องนี้ไปละกันนะครับ เสื้อผ้ารื้อเอาได้ตามสบายในตู้นะ"ชายหนุ่มร่างสูงว่าพลางขณะค้นหยิบเสื้อ นอนของตัวเองออกจากตู้ มือยาวคว้าเอาผ้าเช็ดตัวมาพาดที่ไหล่ก่อนเดินออกจากห้องไปทิ้งให้คนตัวเล็ก ยืนหัวหมุนอยู่ในห้องขนาดใหญ่เพียงลำพัง..

เด็กหนุ่มเดินไปที่ตู้ เสื้อผ้าที่เมื่อกี๊ยูชอนเพิ่งเลือกเสื้อเพื่อเลือกชุดนอนตัวเองบ้าง...จุน ซูฉวยเอาเสื้อนอนตัวใหญ่สีฟ้าลายทางกับกางเกงที่คิดว่าน่าจะเป็นขาสั้นเข้า ชุดกันออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนหนึ่งและเดินหายลับเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ อีกฝั่งหนึ่งของห้อง...

กว่าจุนซูจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็กินเวลานาน พอสมควร พอออกมาก็พบว่ายูชอนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานใกล้ๆเตียงกำลังขะมักเขม้นกับกอง เอกสารจำนวนหนึ่งและแลปทอปตรงหน้า..ร่างเล็กลากตัวเองในชุดเสื้อตัวนอนใหญ่ กับกางเกงที่ตอนนี้กลายเป็นขาสามส่วนไปแล้วมาที่ปลายเตียง ก่อนจะล้มตัวลงนอนกับกองผ้าห่ม..

ยูชอนที่ได้ยินเสียงจากทางด้านหลังจึงละหน้าจากงานตรงหน้ามาที่คนตัวเล็กที่แทบจะยัดตัวเองขดไปในผ้าห่มเกือบทั้งตัว..

"ข้าวต้มอยู่โต๊ะข้างๆหัวเตียงนะครับ"

" นายไปปลุกแม่บ้านขึ้นมาทำให้จริงๆเรอะ!? "จุนซูว่าพลางผงกหัวตัวเองมองไปยังหัวเตียงทันที..ข้าวต้มหอมฉุยส่งควันร้อน ลอยขึ้นมาเหนือชาม...

"ผมทำเองน่ะ เห็นว่าจุนซูอยากกินนี่"ทำมาเป็นอ้อมค้อม..รู้อยู่แล้วว่าเราคิดอะไร...ยังจะทำข้าวต้มให้มันวุ่นวายเพื่อ!!!?? เฮอะ!

แต่เอาน่ะ..มันก็ทำมาแล้วนิ..กินสักหน่อยจะเป็นไรไป..

ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ค่อยๆกระดึ๊บตัวเองไปยังหัวเตียง...จับช้อนในชามตักข้ามต้มขึ้นมาพอดีคำก่อนจะค่อยๆเป่าและงับเข้าปาก...

จุนซูเอร็ดอร่อยกับข้าวต้มตรงหน้าจนไม่ได้ใส่ใจอะไร...แม้ยูชอนจะมายืนอยู่ข้างๆแล้วก็ตาม


" ทำไมไม่เช็ดผมให้แห้งก่อนล่ะครับ?.. "เสียงนุ่มเอ่ยเหมือนจะตำหนิ แต่ก็แค่นั้น..มือใหญ่หยิบเอาผ้าขนหนูที่ถูกทิ้งอยู่บนเตียงขึ้นมาแล้วเช็ด เบาๆลงบนกลุ่มผมสีอ่อน..

"อ๊ะ!... "จู่ๆจุนซูก็สะดุ้งลุกขึ้นนั่งขณะที่ช้อนข้าวต้มยังคาอยู่ในปาก...ตาเรียว ก้มลงมองไปที่ชามข้าวต้มที่พร่องไปกว่าครึ่งแล้วก่อนจะครางในใจ

เชี่ย..

ลืมได้ไงวะ!!?


ยู ชอนที่เช็ดผมให้ร่างเล็กเสร็จได้สักพักแล้วทิ้งตัวลงมองคนด้านข้างจ้วงข้าว ต้มฝีมือของเขาอย่างน่าเอร็ดอร่อยพลางอดขำไม่ได้ที่จู่ๆจุนซูก็เด้งตัวเอง ขึ้นมาก่อนมองหน้าเขาและก้มลงไปมองชามข้าวต้มตาละห้อย...

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าจุนซูคิดถึงอะไรอยู่...

ไม่ต้องอ้อนเอา ยังไงเขาก็เต็มใจให้อยู่แล้วล่ะนะ...


"ว้า ลืมยาก่อนอาหารแบบนี้...สงสัยต้องเบิ้ลยาก่อนนอนซะแล้วล่ะมั้ง"


"ขี้โม้ ข้าวต้มยังไม่หมดสักหน่อย"

"แต่จุนซูก็กินมันเข้าไปก่อนกินยาแล้วนี่น่า"

"ไม่รู้ล่ะ! "

ก็คนมันอยากได้ยาก่อนอาหารด้วยนี่!..ไม่สนหรอกนะว่าจะให้ยาก่อนนอนกี่ชุด

ตอนนี้คิม จุนซู อยากได้ยาก่อนอาหาร!!!


ชายปาร์คก้มหน้าอมยิ้มก่อนจะค่อยๆดึงคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ๆ..กระซิบลงที่ใบหูเบาๆและป้อนยาอย่างที่จุนซูต้องการ...

"เห็นว่าจุนซูอ้อนหรอกนะครับ"

อ้อน? อ้อนตอนไหน? จุนซูจำไม่ได้หรอกนะ แต่ตอนนี้ขอรับยาก่อนอาหารและปฏิบัติตามคำสั่งของหมอก่อนก็แล้วกัน ><


" อื้อ~~ยู..ฮึก..ยูชอน...อื้ม~!"เดี๋ยวสิ! จูบมันชักจะลึกไปแล้วนะ อื้อ!!..ข้าวต้มยังไม่หมดเลย!!...จะเอาให้ขาดใจก่อนกินยาหลังอาหารอีกใช่ไหม เนี่ย!!

"ยังหิวอยู่อีกรึเปล่าครับ? "

"......."ไม่ต้องแปลกใจ..ใครจะตอบได้ในทันทีเล่า!!..เล่นจูบจนหอบแบบนี้น่ะ!!!

"อื้อ~~"นี่ก็ยังไม่ใช่คำตอบอีกนั่นแล่ะ...ก็เล่นเอาหน้ามาซุกคอแบบนี้ ไม่ให้อดใจครางยังไงไหว!!!

"ว่าไงล่ะครับ? "

"อิ่ม..อิ่มแล้ว"

"งั้นผมให้ยาหลังอาหารกับยาก่อนนอนต่อเลยนะ ^ ^"

"อ๊ะ!.. "


เพียง ไม่ถึงเสี้ยววินาที...จุนซูก็ถูกนอนทับซะแล้ว...ซอกคอขาวถูกคนด้านบนจับจอง พลางฝากรอยรักไว้สองสามจุดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเรียวที่จ้องมองกลับมา.. ร่างสูงก้มลงประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเล็ก..เนิ่นนานก่อนจะค่อยๆไล้มาที่ พวงแก้มนิ่มสองข้าง...ปลายคาง..วกขึ้นไปที่จมูกก่อนจะจบลงที่เรียวปากแดง... เรียวลิ้นของทั้งสองต่างไม่มีใครยอมใคร...คนไข้เรียนรู้และนำมาปฏิบัติได้ อย่างดีจนคนให้ยาเองกลับเป็นฝ่ายโดนรุกและจำต้องล่าถอยออกไป...แต่คนด้านใต้ ก็ไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น..ร่างเล็กยกตัวขึ้นนั่งประกบจูบไม่ห่าง..เรียวมือ คล้องเข้าที่คอพลางกระชับอ้อมกอดแน่น...แต่สุดท้ายจนแล้วจนรอด ก็เป็นตัวเองที่พ่ายแพ้..เพราะปอดใหญ่สู้อีกคนไม่ได้ จึงเป็นฝ่ายละออกมาหอบหายใจเสียก่อน...

มือใหญ่ประคองเข้าที่หน้ากลม พลางฝังจูบลงที่แก้มนิ่มแรงๆทีหนึ่งก่อนจะละเลียดลงมาที่ซอกคอหอม...ขบเม้น แรงๆพอให้เป็นรอยเรียกเสียงครางเล็กๆน่าฟังขึ้นทีหนึ่ง และยืดตัวขึ้นประทับจูบบนหน้าผาก..


"ฝันดีนะครับ"


ร่างเล็กงงเป็นไก่ตาแตกกับประโยคนั่น...และเมื่อเห็นว่าร่างสูงกำลังจะผละออกไปจึงรีบคว้าแขนใหญ่เอาไว้ได้ทันท่วงที..

"......."คว้าไว้ได้แต่ก็ได้แต่เงียบและอ้ำอึ้ง..ก็ถามออกไปดิวะ ลังเลอะไรเนี่ย!!??

" ผมขอเคลียร์ประวัติคนไข้ต่ออีกหน่อย แล้วเดี๋ยวมานอนเป็นเพื่อนนะครับ"นั่นมันใช่ประเด็นซะที่ไหนเล่า!!! ยูชอนไม่ได้โง่และก็รู้อยู่เต็มอกด้วยว่าจุนซูอยากถามว่าอะไร...ทำไมต้อง บ่ายเบี่ยงด้วยนะ!!

"ให้ยาแค่นี้ เดี๋ยวฉันดื้อยาตอนนอนไม่รู้ด้วยนะ"

"ไว้พรุ่งนี้ผมให้ยาก่อนอาหารเช้าสองชุดแก้ขัดให้ก็แล้วกันนะครับ"

"ยูชอน! "


ปาร์ค ยูชอนเพียงส่งยิ้มให้ร่างเล็กก่อนจะหอมเบาๆลงที่กลุ่มผมนิ่มหนึ่งทีและผละไปที่โต๊ะทำงาน..


ภาย ในห้องเกิดความเงียบที่น่าอึดอัดขึ้นชั่วขณะ...คนไข้ยังไม่ได้เอนตัวลงไปนอน ตามคำสั่งของคุณหมอแต่อย่างใด...หากแต่มองไปยังแผ่นหลังที่กำลังขะมักเขม้น ทำงานโดยไม่สนใจใครสักนิด...

อยากจะดิ้น จะชัก หรือจะทำยังไงก็ได้เพื่ออ้อนให้อีกคนหันมา...


แต่ตอนนี้ คิม จุนซูที่ปกติออกจะดื้อยาเอาบ่อยๆแบบนั้น....กลับไม่มีอารมณ์



"ทำไมล่ะ? "จู่ๆเสียงเล็กก็ถามขึ้นไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย..ทำเอาคนที่นั่งเคาะคีย์บอร์ดส่งเสียงก๊อกแก๊กหันมามอง..

"ทำไมทีกับผู้หญิงคนนั้น นายยังกล้าพูดได้ว่าเป็นกิ๊ก ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกันแท้ๆ... "

"แต่ทำไมกับฉันที่เป็นแฟนจริงๆ นายก็กลับไม่ทำอะไรเลย... "

"………"

"หรือว่าฉันเข้าใจผิดไปเอง..จริงๆแล้วฉันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับกิ๊กของนายรึเปล่า? "

"........"

"หรือว่าเห็นฉันเป็นแค่คนไข้คนนึง..."

"………"

"หรือเราไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรก... "


"ผมเป็นตื๊ดกับจุนซูไงครับ"


" นั่นฉันก็แค่พูดๆไปเพราะบอกปัดแจจุงหรอก! "จุนซูตวัดเสียงเขียวใส่คนที่ยังนั่งหน้ายิ้มระรื่นได้ก่อนจะเป็นฝ่ายทนไม่ ไหวกับรอยยิ้มอบอุ่นนั่น..สะบัดหน้าลงมองเข่าตัวเองแทน

"จุนซู... "

"ตื๊ดมันคือบ้าอะไร ฉันเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ"

"ไม่เห็นจะยากเลย...มันก็คือทุกอย่างที่จุนซูอยากให้เป็นยังไงล่ะครับ"

"พูดง่ายนิ..เพราะมันก็แค่ฉันฝ่ายเดียวที่อยากให้เป็นอะไรต่อมิอะไร...พูดง่ายๆ เป็นอะไรที่ฉันเพ้อไปเองว่างั้นเหอะ! "

"และจุนซูอยากให้มันเป็นอะไรล่ะครับ?"

"เลิกถามซะทีเถอะ...ต่อให้ฉันอยากให้มันเป็นอะไร..มันก็แค่ความคิดฉันคนเดียว ไม่ใช่ของนายอยู่ดี "

"ถ้าให้ผมพูดจริงๆแล้ว...มันคงหมายถึงความสุขของจุนซูล่ะมั้ง"

".........."

" ไม่ว่าจุนซูอยากให้เราสองคนเป็นอะไรกัน แต่ถ้าจุนซูมีความสุข..สำหรับผมก็ยินดีทุกอย่าง...เพราะความสุขน่ะไม่ต้อง กำหนดคำตายตัวนิน่า...อยากจะให้ตื๊ดนั่นแปลว่าอะไรก็เถอะ...แค่จุนซูมีความ สุขผมก็พอใจ... "

หรือจะให้พูดกันสั้นๆง่ายๆ…

เป็นอะไรที่รู้กันในแบบของยูซูไงครับ ^ ^


ไม่จำเป็นต้องจำกัดคำว่าแฟน..หรืออะไร

เพียงถ้าเป็นคิม จุนซูแล้วล่ะก็...


ปาร์ค ยูชอน คนนี้ก็ยอมให้ทุกอย่างอยู่แล้ว...



"แล้วทำไม.... "

ทำไมล่ะ? ทำไม? ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ...แต่กับเรื่องเมื่อกี๊นี้...มันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี!


"จุนซูแค่อยากจะพิสูจน์ผมเท่านั้นเองไม่ใช่หรอ?...สำหรับผมน่ะ ไม่ได้มีแค่วิธีนี้ไว้บอกรักจุนซูหรอกนะครับ"


ยูชอนรู้..รู้..รู้ทุกอย่าง...

ที่เขารุกหนักขนาดนี้...เพราะอยากรู้ว่ายูชอนคิดยังไงกับเขากันแน่....


ในเมื่อไม่ยุ่งกับคนที่ไม่ได้รัก...

ดังนั้นกับคนที่รัก..ก็น่าจะทำอะไรบ้าง...


แต่ความคิดนี้มันคงตื้นไปสินะ สำหรับปาร์ค ยูชอน

หมอรูปหล่ออัจริยะคนนี้...



เขาแพ้ราบคาบเลยจริงๆ...



"ไม่คิดมากแล้วนะครับ.. "

"อื้ม"

ยู ชอนหันหลังปิดแลปท๊อปที่ยังคั่งค้างงานอยู่ลง..ก่อนที่จะพาตัวเองมาหย่อนตัว ลงข้างๆคนตัวเล็กบนเตียง...มือใหญ่เกลี่ยปอยผมนุ่มที่ตกลงมาระใบหน้า กลมออก..

"นอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปทำงานกับผมไม่ไหวนะ"

"แล้วยูชอนล่ะ?"

"ก็จะนอนด้วยไง... "

"แล้วงาน... "

"ผมทำต่อไม่ได้หรอก จุนซูทำหน้าอยากให้ผมมานอนด้วยขนาดนี้น่ะ"

"บ้า! "


เห้อ...

แพ้หมดรูปแล้วจริงๆ...



รู้ทันไปหมดเสียทุกอย่างแบบนี้...

จะไม่ให้ คิม จุนซู หลงรักได้ยังไงล่ะ?! ><











2BC