[SF] Hot Doctor, Mean Patient #2 [YuSoo][YunJae]
posted on 15 Jul 2009 00:15 by deumbeui in Hot-doctor-Mean-patient
Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #2
Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong
Rate : ประถม 4
Author: Deumbeui
"คิดอะไรอยู่ครับ? "
เสียงทุ่มนุ้มลึกดังขึ้นข้างใบหู..มือใหญ่ซุกซน วาดไปรอบเอวบางพร้อมๆกับที่หลังเล็กถูกดึงเข้าไปแนบชิดกับอกกว้างของร่างสูง ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง..
"เรื่องจุนซูน่ะสิ"คนที่ถูกรั้งเข้าสู่ อ้อมกอดตอบพลางคนกาแฟในมือไปเรื่อย..ใบหน้าเอียงเล็กน้อยให้คนที่อยู่ด้าน หลังฝังจมูกลงกับซอกคอหอมได้อย่างถนัดถนี่
"หือ? จุนซู? ทำไมไอ้ยูชอนมันทำอะไรจุนซูหรอ? "ถามพลางหมุนร่างเล็กให้หันมาเผชิญหน้า มือใหญ่ที่โอบล้อมเอวบางไว้ตอนแรกเปลี่ยนไปท้าววางบนกำแพงคร่อมร่างบางให้ อยู่ในอ้อมแขน..มือที่วางอีกข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงสีดำสนิท..ใบหน้า หล่อเหลายื่นเข้าใกล้คนตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจ..
"จุนซูน่ะสิทำอะไรยู ชอนมากกว่า"อีกคนยังคงหัวหมุนคิดหนัก มือยังคงคนกาแฟต่อไปอย่างเหม่อลอยไม่ได้ใส่ใจคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าที่เลื่อน ตัวเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ..
"จุนซูนี่นะ จะทำอะไรยูชอน? "มือใหญ่ถือวิสาสะยึดเอาแก้วกาแฟในมือเล็กวางลงบนโต๊ะข้างตัว...แจจุงได้สติ เงยหน้ามองตาคมอย่างจนปัญญากับเรื่องน้องชายของตน มือเรียวเล็กพาดขึ้นคล้องคอคนรักอย่างออดอ้อน
"ก็นั่นสิ ฉันถึงคิดไม่ตกอยู่นี่ไง ยุนโฮถามยูชอนทีสิ วันนั้นฉันถามเท่าไรก็ไม่พูดอะไร นอกจากยิ้มตาหยีหัวเราะอยู่นั่นแล่ะ"
"แล้วจุนซูว่าไงล่ะ? "ถามพลางเอาจมูกโด่งฝังลงกับแก้มขาวนิ่มของอีกคน..ร่างเล็กตรงหน้ารั้งคอหนาใกล้เข้าตัวมากขึ้นก่อนเอ่ยตอบเสียงใส
"ก็ไม่เห็นว่าอะไรน่ะสิ แถมยิ้มร่าเริงกว่าเดิมอีก แม่อารมณ์เดือดจะแย่แล้วยิ่งยูชอนหายหัวไปเลยด้วยแบบนี้น่ะ... "
"งั้น..เอาเป็นว่า..ไว้ผมถามให้นะครับ"
ร่าง เล็กยิ้มสวยก่อนจะให้รางวัลกับคำตอบที่น่าพอใจด้วยจูบหวานๆซึ่งคนตรงหน้าก็ ยินดีรับมันเป็นอย่างยิ่ง..ริมฝีปากใหญ่ประกบปากแดงอิ่มอย่างไม่รีรอ...ขโมย ความหอมหวานที่ไม่มีวันสิ้นสุด ชายหนุ่มเอากำไรกับริมฝีปากแดงนั่นจนแทบลืมเวลา จนเมื่อถูกประท้วงด้วยเสียงหอบหายใจของคนรักนั่นแล่ะ ยุนโฮจึงยอมถอนริมฝีปากออก..แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงเฝ้าคลอเคลียแทะเล็มหา ความหวานจากริมฝีปากอิ่มนั่นไม่ห่าง..
"หวานเกรงใจคนอื่นบ้างก็ได้นะ"
ยุ นโฮและแจจุงมองหาต้นเสียงที่ขัดจังหวะขึ้นก็พบกับหนุ่มหล่อที่ยื่นเอามือ ล้วงกระเป๋ากางเกงยิ้มหล่อในแบบฉบับเจ้าชายอยู่ที่ประตูห่างออกไปไม่ไกลจาก พวกเขาเท่าใดนัก
"ทำไม? อิจฉางั้นสิ? "
ยูชอนส่ายหัวให้กับท่าทียียวนกวนส้น*นของเพื่อนรัก...
" ยูชอน..ตกลงจะเอายังไง?..แม่ฉันจะจิกทึ้งหัวตัวเองตายแล้วนะ"แจจุงที่เฝ้า คิดถึงเรื่องนี้จนหัวจะระเบิดผละออกจากคนรักเล็กน้อยคนจะถามด้วยน้ำเสียง จริงจัง..
"พรุ่งนี้คุณน้าอยู่บ้านรึเปล่า? "ชายหนุ่มไม่ตอบแต่กลับป้อนคำถามใส่คนตัวเล็กกลับ ทำเอาอีกคนขมวดคิ้วงุนงงยิ่งเข้าไปอีก..
"อยู่...ทำไมหรอ? "
ยู ชอนไม่ตอบอะไร นอกเสียจากยิ้มหล่อแบบเคยก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินจากไป..ทิ้งให้แจจุงถามคำ ถามเอากับคนรักที่ก็ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดี..
"ยุนโฮ...เพื่อนนายนี่สติดีรึเปล่าเนี่ย? "
.
.
.
เช้า วันสุดสัปดาห์ที่ใครบางคนรอคอยในที่สุดก็มาถึง ลูกชายคนเล็กของบ้านตระกูลคิมเตรียมพร้อมเต็มที่ที่จะนอนเหยียดกายอยู่ บ้านอย่างเกียจคร้านและเล่นเกมส์ให้สมใจอยากทั้งวัน..
จุนซูอยู่ใน สภาพเสื้อยืดสีขาวยับยู่ยี่กับกางเกงขาสั้นที่ไม่ได้เปลี่ยนเลยตั้งแต่เย็น วาน โดยใส่นอนทั้งแบบนั้นเพราะหลับคาเกมส์เพลย์เมื่อคืน..เด็กหนุ่มกำลังเดินลง บันไดเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องครัวหาอะไรตกถึงท้องก่อนที่จะกลับไปรบกับเกมส์ บนห้องตัวเองต่อ...
แต่แล้วทุกอย่างก็ต้องพังลงเมื่อเสียงประกาศิตของผู้เป็นเจ้าของบ้านดังขึ้น..
"จุนซู..มานี่ซิลูก"
เด็กหนุ่มหมุนตัวกลับก่อนจะจำใจเดินไปอีกทางหนึ่งตามเสียงของผู้เป็นแม่มุ่งหน้าไปยังห้องรับแขก
"อะไรแม่...ผม.. "
ตึง!
" อ้าว ยืนนิ่งทำไมล่ะ?..แล้วนั่นอะไร เพิ่งตื่นใช่มั้ยเนี่ย? รีบๆไปอาบน้ำแต่งตัวเลยนะ ยูชอนมารอนานมากแล้ว...นัดกันและทำไมปล่อยให้ยูชอนรอแบบนี้ล่ะ มันไม่ดีนะจุนซู.."
"นะ..นัด?.. "
"ก็ใช่น่ะสิ จะไปตรวจสุขภาพกันไม่ใช่หรอ? แม่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะว่าลูกป่วยเป็นโรคทำนองเทือกนี้ด้วย...ไอ้มือชาง่าย เนี่ย..ยังไงก็รีบๆไปตรวจเถอะจะได้รีบรักษา...ยูชอนแม่ฝากจุนซูด้วยนะจ๊ะ"
..........
...................
"ฉันจะออกไปกับนายถึงแค่หน้าปากซอยเท่านั้น และนายก็ปล่อยฉันลงซะ เข้าใจมั้ย?! "
ไร้ซึ่งคำตอบ...
ชาย หนุ่มข้างตัวจุนซูสตาร์ทรถอย่างสบายอารมณ์..มือใหญ่เลื่อนเกียร์คล่องแคล่ว อย่างชำนาญ..ก่อนเหยียบคันเร่งเคลื่อนตัวรถออกจากบ้านไป..
"นี่ นาย! หูตึงปากเป็นใบ้รึไง?! "
"…….."
"ฮึ้ย!..ไอ้ปาร์ค ยูชอนหน้าไก่!!! ฉันถามว่าได้ยินมั้ย!!!!????? "
"ได้ยินครับ"
ชายหนุ่มหันหน้ามาสบตา...ยิ้มหล่อตอบคำถามเสียงนุ่มนวลก่อนจะหันกลับไปสนใจทางข้างหน้าต่อ..
"ไม่รอโลกระเบิดแล้วค่อยตอบล่ะห๊ะ?! เป็นบ้ารึไง?! "
"เปล่า ก็ผมจะไปรู้ได้ไงว่าจุนซูคุยกับใคร..ไม่ได้เรียกชื่อผมนิครับ"
บ๊ะ!
ไอ้นี่วอนตีนซะแล้ว
อยู่กันสองคน
จะให้ฉันคุยกับเบาะรถนายรึไงเล่า!!??
" ถึงแล้ว..จอดรถ!"เด็กหนุ่มกระแทกเสียงออกคำสั่งไม่พอใจเมื่อถึงบริเวณหน้า ปากซอยทางเข้าบ้าน...แต่แทนที่ตัวรถจะชะลอช้าลงและหยุดกลับถูกเร่งเครื่อง ให้ออกตัวเร็วขึ้นและเลี้ยวเข้าสู่ถนนใหญ่ทันที...
"นายเป็นบ้าไปแล้วรึไง!!!??...ฉันบอกให้จอดรถไงเล่า! "
"เท่าที่จำได้ ผมไม่ได้ตอบตกลงนะครับ"ชายหนุ่มหันมายิ้มร้ายให้กับคนที่ตอนนี้สีหน้าแทบปาดคอคนได้เลยทีเดียว...
"ฉันไม่ไปโรงพยาบาล..ฉันเอียน เบื่อ ไม่ชอบ"
"งั้นเดี๋ยวเราไปหาอะไรทานด้วยกันก่อนแล้วค่อยแวะเข้าโรงพยาบาลละกันนะครับ.. "
"ฉันบอกว่าฉันไม่ไปไง!? "
" เกรงว่าจะไม่ได้..ผมต้องไปทำเอกสารการตรวจให้จุนซูใหม่ พอดีว่าสงสัยประวัติของจุนซูคงหายไปจากโรงพยาบาลเพราะผมติดต่อไปทุกที่แล้ว ไม่มีน่ะครับ.. "
ไอ้นี่..
รู้ทันแล้วยังแกล้งโง่..
มันจะมีได้ยังไง..
ฉันไม่ได้ป่วยเป็นโรคประจำตัวปัญญาอ่อนแบบนั้นสักหน่อย!
"และท่าทางคุณแม่ของจุนซูคงจะไม่อยากพูดถึงเรื่องการป่วยของจุนซู เพราะผมถามเท่าไร ท่านก็ทำเป็นนึกไม่ออกสักที.. "
เด็กหนุ่มหันควับค้อนตาขวาง
เล่นถึงแม่กันเลยรึไง!!?
"งั้นตกลง..เราไปหาอะไรกินก่อนและค่อยไปตรวจร่างกายกันนะครับ"
^ ^
.
.
.
"รับอะไรดีคะ? "
"ข้าวผัดปูปลาร้าใส่ยอดผักตบชวาโรยกระเทียมกับหัวหอมเยอะๆครับ"
ชาย หนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามเมื่อได้ฟังก็กลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์...ปากหนาถูกเม้ม เป็นเส้นตรงกลั้นเสียงอย่างสุดความสามารถ...มือใหญ่ลดเมนูลงและสั่งอาหาร เมนูปกติชนกับพนักงานสาวที่ตอนนี้อึ้งกิมกี่กับออร์เดอร์ของคนตัวเล็กชนิด กู่ไม่กลับไปแล้ว...
"ขอเป็นชุดแรกสองที่ และก็น้ำเปล่านะครับ"ยูชอนสั่งอาหารคล่องแคล่วพลางส่งคืนเมนูให้กับพนักงาน สาวก่อนหันออกทางนอกหน้าต่างอมยิ้มอีกครั้ง
ไม่มีใครพูดอะไร ระหว่างรออาหาร จุนซูนั่งไขว่ห้างทำหน้าบูดบอกบุญไม่รับ...ทุกๆอย่างในตอนนี้มันดูหน้าหงุด หงิดสำหรับจุนซูไปซะหมด โดยเฉพาะไอ้รอยยิ้มหล่อเหลาของคนตรงหน้านี่..
โคดจะน่าหงุดหงิดเลยให้ตายเหอะ!
ทำไมมันน่ามองงี้(วะ)
เมื่ออาหารเสิร์ฟถึงโต๊ะ...จุนซูถือช้อนส้อมพร้อมสวาปามเต็มที่...
อยากพามากินนัก..
ก็จะกินให้มับราบเรียบหมดตัวไปเลย!
มือเล็กกำลังจะลงมือตักคำแรกเข้าปาก แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร..ก็โดนขัดขึ้นเสียก่อน
"เอ่อ..เดี๋ยว ขอโทษนะครับ อาหารจานนี้เนี่ยไม่ทราบว่าใส่น้ำตาลและน้ำปลากี่ช้อนครับ? "ยูชอนเอ่ยถามกับพนักงานเสิร์ฟ
"เอ่อ... "
" พอดีผมลืมบอกไป แฟนผมเขาค่อนข้างเป็นคนกินยากน่ะครับ ยังไงช่วยทำให้อีกจาน น้ำตาลห้ามเกินสามช้อน น้ำปลาห้ามเกินครึ่งช้อน และน้ำนี่ช่วยเปลี่ยนเป็นน้ำธรรมดาไม่ใส่น้ำแข็งด้วยนะครับ"
!!!!!!
ไอ้หมอนี่จำได้หมดเลยงั้นเรอะ!
ทั้งๆที่ฉันเป็นคนพูดมัน…
แต่จำได้ไม่ถึงแปดพยางค์ด้วยซ้ำ..
และเมื่อกี๊อะไร?
ใครเป็นแฟนใคร??..
ชักจะบ้าไปกันใหญ่แล้ว!!!
และทำไมฉันถึงด่ามันไม่ออกละวะเนี่ย?!!!
.
.
หลัง จากอิ่มหนำสำราญกับมื้ออาหารแสนอร่อยที่เล่นเอาแทบจะเหมาจานหมดร้านเพราะคน ตัวเล็กที่กินเยี่ยงปอบเข้าสิง..ยูชอนก็พาจุนซูไปยังโรงพยาบาลที่ตัวเองฝึก งานอยู่เพื่อตรวจร่างกาย..
"ฉันต้องตรวจกี่อย่าง? "เด็กหนุ่มที่อยู่ในชุดคลุมเตรียมตรวจร่างกายกระแทกตัวลงกับเก้าอี้หน้าโต๊ะ ทำงานของยูชอน กอดอกถามร่างสูงที่ตอนนี้อยู่ในชุดกาวน์สีขาวน่าหลงใหลอย่างเอาเรื่อง...
"ก็เท่าที่ฟังอาการมาแล้ว..ก็คงต้องตรวจระบบย่อยอาหารภายในและก็กล้ามเนื้อมือ แค่นั้นแล่ะครับ"
แค่นั้นพ่อสิ!
ตั้งแต่ฉันเกิดมาไม่เคยเข้าโรงพยาบาลตรวจห่าบ้าบออะไรแบบนี้เลยสักครั้ง!
ฉันกำลังทำบ้าอะไรวะเนี่ย?!
ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
คิม จุนซู เอ้ย!?
"ยืนตรงๆสิครับ"
"จะให้ตรงแค่ไหนกัน?! "
อิ่มจนท้องจะระเบิดขนาดนี้...
แค่ยืนได้ไม่ลงไปกองตรงพื้นได้นี่ก็ถือว่าเก่งแค่ไหนแล้ว!?
ร่างสูงส่ายหัวให้กับคนตัวเล็กก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นเดินมาปรับท่าทางให้กับจุนซู..
"ยืนตัวงอแบบนี้จะเอ๊กซเรย์ได้ยังไงล่ะครับ? "
" ก็ไม่ต้องทำมันสิ! "จุนซูตวัดเสียงตอบอย่างไม่ต้องคิด พลางเบี่ยงตัวออกจากวงแขนที่พยายามจะจัดท่าทางเขาให้ยืนตรงตำแหน่งตามที่ ร่างสูงต้องการ
"นิ่งๆสิครับ"
ยูชอนจับแขนเล็กแนบลำตัว ทั้งสองข้างพร้อมกันก่อนจะใช้ความได้เปรียบด้านสรีระร่างกายดันให้คนตัวเล็ก ติดกับผนังด้านหลัง...ใบหน้าทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ..ต่างคนต่างจ้องตากัน อย่างไม่ลดละ
"ตกลงจะเอ๊กซเรย์ท้องหรือตากันแน่? "
ชายหนุ่มส่งเสียงหึเบาๆ ก่อนจะพูดแผ่วเบาปัดเฉียดริมฝีปากแดงเล็ก
"ตอนนี้ชักอยากเอ๊กซเรย์ปากก่อนซะแล้วสิ..จุนซูเคยทำมาก่อนรึเปล่าล่ะครับ? "
ยิ้มร้ายถูกจุดขึ้นที่มุมปากเล็ก..ก่อนที่ร่างบางจะเขย่งตัวขึ้นยกมือขึ้นคล้องคอคนตรงหน้า..และเกินกว่าที่ยูชอนจะคาดเดา
ริมฝีปากแดงอิ่มก็แนบกับริมฝีปากล่างของตัวเองไปเรียบร้อย!
" ถ้านายหมายถึงแบบนี้แล้วล่ะก็..ฉันทำจนเบื่อแล้วล่ะ"ปากเล็กผละออกเพียงนิด ก่อนจะกระซิบแนบชิดกับริมฝีปากหนาของอีกคน ดวงตาเรียวที่ถูกหรี่ลงเล็กน้อยจ้องตาสีดำสนิทคนตรงหน้า..
"เฮ้อ..ฉันไม่มีอารมณ์ตรวจแล้วล่ะ..ขอบใจที่เลี้ยงข้าววันนี้ ฉันไปล่ะ"
ว่าแล้วร่างเล็กก็ยิ้มสวยให้ มือที่คล้องคออยู่ละออกจากไหล่กว้าง เบี่ยงตัวออกจากวงแขนก่อนจะเดินหายลับออกจากห้องไป..
สิ้นเสียงปิดประตูแต่ร่างสูงยังคงยืนยิ้มให้กับตัวเองที่เดิม..
มือใหญ่ลูบริมฝีปากอย่างเพลินมือ...
"โกหกไม่แนบเนียนเลยนะ..คิม จุนซู"
2BC
