My Happy World

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #8

Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong

Rate : Pre-NC

Author: Deumbeui

 

"ปล่อยสองคนนั้นกลับไปด้วยกันแบบนั้น คิดอะไรอยู่กันแน่ครับ? "เสียงนุ่มลื่นหูเอ่ยถามคนที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จหมาดๆและยืนส่งกลิ่น สบู่หอมอบอวลไปทั่วห้องตรงหน้าก่อนจะรั้งเอวบางเข้ามากอด..แนบอกกว้างของตัว เองกับหลังเล็กขาวแถมท้ายด้วยการฝังปากอุ่นๆลงกับซอกคอหอมอย่างหมั่น เขี้ยว..

"ก็อยากจะรู้นักว่าถ้าผ่านคืนนี้ไปแล้วมันจะยังเป็นตื๊ดกัน ได้อีกนานแค่ไหน.. "แจจุงหันหลังพลางหยิบผ้าที่พาดอยู่ตรงคอของยุนโฮขึ้นเช็ดผมให้พลางพูดถึง อีกสองคนด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้เต็มทน...

ถ้าพ้นคืนนี้ไปแล้วความสัมพันธ์ยังไม่คืบหน้า...

ปาร์ค ยูชอน แกไปบวชซะเหอะ!!


"งั้นผมคงต้องบอกว่า แจจุงอาจจะต้องผิดหวังนะครับ"

"อะไรกัน เพื่อนของยุนโฮไม่ใช่พระสักหน่อย ถ้าไม่เกิดอะไรขึ้นล่ะก็ คงต้องเปลี่ยนไปให้น้องฉันรุกแทนแล้วล่ะมั้งน่ะ! "

ยุนโฮขำในลำคอก่อนจะยื่นหน้าจูบปากแดงเร็วๆทีนึง..

"อย่างยูชอนน่ะ กับคนที่ไม่ได้ชอบจะไม่มีวันยุ่งด้วย และต่อให้กับคนที่ชอบ..ผมก็เชื่อว่ามันก็คงยังไม่ทำอะไร"

"มันก็แค่ความคิดของยุนโฮเท่านั้นล่ะน่ะ เพราะยุนโฮเองก็ยังไม่เคยเห็นยูชอนชอบใครจริงๆจังๆเหมือนกันนิ"

"พนันกันไหมล่ะครับ? "ร่างสูงยิ้มเจ้าเล่ห์พลางยื่นหน้าเข้าไปฝังจมูกกับแก้มนิ่มทีนึง

"ได้เลย ยังไงซะ น้องชายฉันก็ไม่ได้ไร้เสน่ห์ขนาดนั้นหรอกนะ"ร่างบางว่าอย่างมั่นใจพลางเช็ดหัวให้คนรักต่อ

"งั้นถ้าแจจุงแพ้ต้อง….."

" พอเลย..ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฉันจะโดนอะไร...เอาเป็นว่าชนะพนันให้ได้ก่อนก็ แล้วกัน....อ๊ะ!"เมื่อแจจุงพูดจบ..เจ้าตัวก็ถูกยกตัวลอยเหนือพื้นทันทีก่อน ที่คนอุ้มจะพาไปวางลงตรงขอบเตียง..

"งั้นคืนนี้ผมขอมัดจำไว้ก่อนเลยก็แล้วกันนะ! ^ ^"


แจจุงกลอกตาขึ้นเพดานอย่างรู้ชะตากรรม..มือเรียวโอบคอของอีกคนขณะที่โดนผลักลงบนเตียงนุ่ม..

ให้ตายเถอะ คืนนี้จะโดนมัดจำเอาไว้กี่รอบกันนะ?!

นี่ฉันต้องเป็นฝ่ายแพ้ทั้งๆที่ยังไม่รู้ผลพนันเลยใช่ไหมเนี่ย? - -*




...............
...............................


ใช้ เวลาเพียงไม่ถึงยีสิบนาที…รถสไตล์ยุโรปคันหรูก็จอดลงที่หน้าบ้านหลังโอ่อ่า หลังหนึ่งที่มีเพียงเสาไฟสองดวงที่เป็นเพียงแสงสว่างตรงบริเวณนั้น..

เมื่อดับเครื่องยนต์..ปลดล๊อกเข็มขัดนิรภัยแล้วร่างสูงก็เอ่ยกับคนตัวเล็กข้างตัวที่ดูจะสนอกสนใจตัวบ้านเขาเหลือเกิน

"ถึงแล้วครับ"

"ไม่มีใครอยู่หรอ? "ร่างเล็กที่สังเกตเห็นได้ว่าภายในตัวบ้านมืดสนิทถามขึ้นอย่างเด็กขี้สงสัย..

"พ่อแม่ผมอยู่ต่างประเทศน่ะครับ ส่วนแม่บ้านกับคนอื่นๆคงเข้านอนกันหมดแล้ว"ว่าพลางปลดล๊อกประตูรถ

"แบบนี้... "

แบบนี้...

มันก็ไม่เหมือนอย่างที่คิดไว้น่ะสิ...*^*


"แบบนี้ทำไมครับ? "เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่มีทีท่าว่าจะลงไปจากรถเสียที ก็เลยเลยตามเลย นั่งคุยมันในรถต่อนี่ล่ะ!

"ปะ..เปล่า..ไม่มีอะไร"

"ก็เมื่อกี๊จุนซูพูดว่า แบบนี้... "

" ก็บอกว่าไม่มีอะไรไงล่ะ! "ไม่เข้าใจ..จะยื่นหน้ามาทำไมวะ!..คนยิ่งใจไม่ดีอยู่นะ ให้ตายเหอะ!...มือเล็กรีบผลักประตูเปิดออกไปก่อนจะยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก รอให้อีกคนที่เดินอ้อมด้านหน้ารถมาเป็นคนพาเดินเข้าไปในบ้าน...


"ขึ้นไปรอบนห้องผมก่อนละกัน เดี๋ยวผมไปให้แม่บ้านทำข้าวต้มให้"

"ไม่ต้อง! ดึกขนาดนี้แล้วนายจะไปปลุกเขาขึ้นมาทำไม..อีกอย่างถ้าฉันจะกิน ทำไมต้องขึ้นไปกินที่ห้องนายด้วยล่ะ?! "


" อ้าว..ไม่ใช่ว่าจุนซูอยากได้ยาก่อนนอนหรอกหรอ? ถึงจะหาอะไรกินรองท้องน่ะ...อีกอย่างถ้าจะกินยาก่อนนอนน่ะ..ผมก็ต้องให้ที่ ห้องผมสิ จริงไหม? "


"....."

"…^ ^..."ยูชอนยิ้มรับให้กับท่าทางของจุนซูที่ตอนนี้ก้มหน้าลง กัดปากอย่างครุ่นคิด...


"งั้นพาฉันไปห้องนายสิ"


คิดว่าฉันจะยอมแพ้นายเรอะ ปาร์ค ยูชอน!

คิดเร็วไปร้อยช่าติล่ะ!!!


.
.
.


" เดี๋ยวผมไปอาบน้ำอีกห้องนึง จุนซูอาบห้องนี้ไปละกันนะครับ เสื้อผ้ารื้อเอาได้ตามสบายในตู้นะ"ชายหนุ่มร่างสูงว่าพลางขณะค้นหยิบเสื้อ นอนของตัวเองออกจากตู้ มือยาวคว้าเอาผ้าเช็ดตัวมาพาดที่ไหล่ก่อนเดินออกจากห้องไปทิ้งให้คนตัวเล็ก ยืนหัวหมุนอยู่ในห้องขนาดใหญ่เพียงลำพัง..

เด็กหนุ่มเดินไปที่ตู้ เสื้อผ้าที่เมื่อกี๊ยูชอนเพิ่งเลือกเสื้อเพื่อเลือกชุดนอนตัวเองบ้าง...จุน ซูฉวยเอาเสื้อนอนตัวใหญ่สีฟ้าลายทางกับกางเกงที่คิดว่าน่าจะเป็นขาสั้นเข้า ชุดกันออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนหนึ่งและเดินหายลับเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ อีกฝั่งหนึ่งของห้อง...

กว่าจุนซูจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็กินเวลานาน พอสมควร พอออกมาก็พบว่ายูชอนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานใกล้ๆเตียงกำลังขะมักเขม้นกับกอง เอกสารจำนวนหนึ่งและแลปทอปตรงหน้า..ร่างเล็กลากตัวเองในชุดเสื้อตัวนอนใหญ่ กับกางเกงที่ตอนนี้กลายเป็นขาสามส่วนไปแล้วมาที่ปลายเตียง ก่อนจะล้มตัวลงนอนกับกองผ้าห่ม..

ยูชอนที่ได้ยินเสียงจากทางด้านหลังจึงละหน้าจากงานตรงหน้ามาที่คนตัวเล็กที่แทบจะยัดตัวเองขดไปในผ้าห่มเกือบทั้งตัว..

"ข้าวต้มอยู่โต๊ะข้างๆหัวเตียงนะครับ"

" นายไปปลุกแม่บ้านขึ้นมาทำให้จริงๆเรอะ!? "จุนซูว่าพลางผงกหัวตัวเองมองไปยังหัวเตียงทันที..ข้าวต้มหอมฉุยส่งควันร้อน ลอยขึ้นมาเหนือชาม...

"ผมทำเองน่ะ เห็นว่าจุนซูอยากกินนี่"ทำมาเป็นอ้อมค้อม..รู้อยู่แล้วว่าเราคิดอะไร...ยังจะทำข้าวต้มให้มันวุ่นวายเพื่อ!!!?? เฮอะ!

แต่เอาน่ะ..มันก็ทำมาแล้วนิ..กินสักหน่อยจะเป็นไรไป..

ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ค่อยๆกระดึ๊บตัวเองไปยังหัวเตียง...จับช้อนในชามตักข้ามต้มขึ้นมาพอดีคำก่อนจะค่อยๆเป่าและงับเข้าปาก...

จุนซูเอร็ดอร่อยกับข้าวต้มตรงหน้าจนไม่ได้ใส่ใจอะไร...แม้ยูชอนจะมายืนอยู่ข้างๆแล้วก็ตาม


" ทำไมไม่เช็ดผมให้แห้งก่อนล่ะครับ?.. "เสียงนุ่มเอ่ยเหมือนจะตำหนิ แต่ก็แค่นั้น..มือใหญ่หยิบเอาผ้าขนหนูที่ถูกทิ้งอยู่บนเตียงขึ้นมาแล้วเช็ด เบาๆลงบนกลุ่มผมสีอ่อน..

"อ๊ะ!... "จู่ๆจุนซูก็สะดุ้งลุกขึ้นนั่งขณะที่ช้อนข้าวต้มยังคาอยู่ในปาก...ตาเรียว ก้มลงมองไปที่ชามข้าวต้มที่พร่องไปกว่าครึ่งแล้วก่อนจะครางในใจ

เชี่ย..

ลืมได้ไงวะ!!?


ยู ชอนที่เช็ดผมให้ร่างเล็กเสร็จได้สักพักแล้วทิ้งตัวลงมองคนด้านข้างจ้วงข้าว ต้มฝีมือของเขาอย่างน่าเอร็ดอร่อยพลางอดขำไม่ได้ที่จู่ๆจุนซูก็เด้งตัวเอง ขึ้นมาก่อนมองหน้าเขาและก้มลงไปมองชามข้าวต้มตาละห้อย...

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าจุนซูคิดถึงอะไรอยู่...

ไม่ต้องอ้อนเอา ยังไงเขาก็เต็มใจให้อยู่แล้วล่ะนะ...


"ว้า ลืมยาก่อนอาหารแบบนี้...สงสัยต้องเบิ้ลยาก่อนนอนซะแล้วล่ะมั้ง"


"ขี้โม้ ข้าวต้มยังไม่หมดสักหน่อย"

"แต่จุนซูก็กินมันเข้าไปก่อนกินยาแล้วนี่น่า"

"ไม่รู้ล่ะ! "

ก็คนมันอยากได้ยาก่อนอาหารด้วยนี่!..ไม่สนหรอกนะว่าจะให้ยาก่อนนอนกี่ชุด

ตอนนี้คิม จุนซู อยากได้ยาก่อนอาหาร!!!


ชายปาร์คก้มหน้าอมยิ้มก่อนจะค่อยๆดึงคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ๆ..กระซิบลงที่ใบหูเบาๆและป้อนยาอย่างที่จุนซูต้องการ...

"เห็นว่าจุนซูอ้อนหรอกนะครับ"

อ้อน? อ้อนตอนไหน? จุนซูจำไม่ได้หรอกนะ แต่ตอนนี้ขอรับยาก่อนอาหารและปฏิบัติตามคำสั่งของหมอก่อนก็แล้วกัน ><


" อื้อ~~ยู..ฮึก..ยูชอน...อื้ม~!"เดี๋ยวสิ! จูบมันชักจะลึกไปแล้วนะ อื้อ!!..ข้าวต้มยังไม่หมดเลย!!...จะเอาให้ขาดใจก่อนกินยาหลังอาหารอีกใช่ไหม เนี่ย!!

"ยังหิวอยู่อีกรึเปล่าครับ? "

"......."ไม่ต้องแปลกใจ..ใครจะตอบได้ในทันทีเล่า!!..เล่นจูบจนหอบแบบนี้น่ะ!!!

"อื้อ~~"นี่ก็ยังไม่ใช่คำตอบอีกนั่นแล่ะ...ก็เล่นเอาหน้ามาซุกคอแบบนี้ ไม่ให้อดใจครางยังไงไหว!!!

"ว่าไงล่ะครับ? "

"อิ่ม..อิ่มแล้ว"

"งั้นผมให้ยาหลังอาหารกับยาก่อนนอนต่อเลยนะ ^ ^"

"อ๊ะ!.. "


เพียง ไม่ถึงเสี้ยววินาที...จุนซูก็ถูกนอนทับซะแล้ว...ซอกคอขาวถูกคนด้านบนจับจอง พลางฝากรอยรักไว้สองสามจุดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเรียวที่จ้องมองกลับมา.. ร่างสูงก้มลงประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเล็ก..เนิ่นนานก่อนจะค่อยๆไล้มาที่ พวงแก้มนิ่มสองข้าง...ปลายคาง..วกขึ้นไปที่จมูกก่อนจะจบลงที่เรียวปากแดง... เรียวลิ้นของทั้งสองต่างไม่มีใครยอมใคร...คนไข้เรียนรู้และนำมาปฏิบัติได้ อย่างดีจนคนให้ยาเองกลับเป็นฝ่ายโดนรุกและจำต้องล่าถอยออกไป...แต่คนด้านใต้ ก็ไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น..ร่างเล็กยกตัวขึ้นนั่งประกบจูบไม่ห่าง..เรียวมือ คล้องเข้าที่คอพลางกระชับอ้อมกอดแน่น...แต่สุดท้ายจนแล้วจนรอด ก็เป็นตัวเองที่พ่ายแพ้..เพราะปอดใหญ่สู้อีกคนไม่ได้ จึงเป็นฝ่ายละออกมาหอบหายใจเสียก่อน...

มือใหญ่ประคองเข้าที่หน้ากลม พลางฝังจูบลงที่แก้มนิ่มแรงๆทีหนึ่งก่อนจะละเลียดลงมาที่ซอกคอหอม...ขบเม้น แรงๆพอให้เป็นรอยเรียกเสียงครางเล็กๆน่าฟังขึ้นทีหนึ่ง และยืดตัวขึ้นประทับจูบบนหน้าผาก..


"ฝันดีนะครับ"


ร่างเล็กงงเป็นไก่ตาแตกกับประโยคนั่น...และเมื่อเห็นว่าร่างสูงกำลังจะผละออกไปจึงรีบคว้าแขนใหญ่เอาไว้ได้ทันท่วงที..

"......."คว้าไว้ได้แต่ก็ได้แต่เงียบและอ้ำอึ้ง..ก็ถามออกไปดิวะ ลังเลอะไรเนี่ย!!??

" ผมขอเคลียร์ประวัติคนไข้ต่ออีกหน่อย แล้วเดี๋ยวมานอนเป็นเพื่อนนะครับ"นั่นมันใช่ประเด็นซะที่ไหนเล่า!!! ยูชอนไม่ได้โง่และก็รู้อยู่เต็มอกด้วยว่าจุนซูอยากถามว่าอะไร...ทำไมต้อง บ่ายเบี่ยงด้วยนะ!!

"ให้ยาแค่นี้ เดี๋ยวฉันดื้อยาตอนนอนไม่รู้ด้วยนะ"

"ไว้พรุ่งนี้ผมให้ยาก่อนอาหารเช้าสองชุดแก้ขัดให้ก็แล้วกันนะครับ"

"ยูชอน! "


ปาร์ค ยูชอนเพียงส่งยิ้มให้ร่างเล็กก่อนจะหอมเบาๆลงที่กลุ่มผมนิ่มหนึ่งทีและผละไปที่โต๊ะทำงาน..


ภาย ในห้องเกิดความเงียบที่น่าอึดอัดขึ้นชั่วขณะ...คนไข้ยังไม่ได้เอนตัวลงไปนอน ตามคำสั่งของคุณหมอแต่อย่างใด...หากแต่มองไปยังแผ่นหลังที่กำลังขะมักเขม้น ทำงานโดยไม่สนใจใครสักนิด...

อยากจะดิ้น จะชัก หรือจะทำยังไงก็ได้เพื่ออ้อนให้อีกคนหันมา...


แต่ตอนนี้ คิม จุนซูที่ปกติออกจะดื้อยาเอาบ่อยๆแบบนั้น....กลับไม่มีอารมณ์



"ทำไมล่ะ? "จู่ๆเสียงเล็กก็ถามขึ้นไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย..ทำเอาคนที่นั่งเคาะคีย์บอร์ดส่งเสียงก๊อกแก๊กหันมามอง..

"ทำไมทีกับผู้หญิงคนนั้น นายยังกล้าพูดได้ว่าเป็นกิ๊ก ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกันแท้ๆ... "

"แต่ทำไมกับฉันที่เป็นแฟนจริงๆ นายก็กลับไม่ทำอะไรเลย... "

"………"

"หรือว่าฉันเข้าใจผิดไปเอง..จริงๆแล้วฉันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับกิ๊กของนายรึเปล่า? "

"........"

"หรือว่าเห็นฉันเป็นแค่คนไข้คนนึง..."

"………"

"หรือเราไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรก... "


"ผมเป็นตื๊ดกับจุนซูไงครับ"


" นั่นฉันก็แค่พูดๆไปเพราะบอกปัดแจจุงหรอก! "จุนซูตวัดเสียงเขียวใส่คนที่ยังนั่งหน้ายิ้มระรื่นได้ก่อนจะเป็นฝ่ายทนไม่ ไหวกับรอยยิ้มอบอุ่นนั่น..สะบัดหน้าลงมองเข่าตัวเองแทน

"จุนซู... "

"ตื๊ดมันคือบ้าอะไร ฉันเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ"

"ไม่เห็นจะยากเลย...มันก็คือทุกอย่างที่จุนซูอยากให้เป็นยังไงล่ะครับ"

"พูดง่ายนิ..เพราะมันก็แค่ฉันฝ่ายเดียวที่อยากให้เป็นอะไรต่อมิอะไร...พูดง่ายๆ เป็นอะไรที่ฉันเพ้อไปเองว่างั้นเหอะ! "

"และจุนซูอยากให้มันเป็นอะไรล่ะครับ?"

"เลิกถามซะทีเถอะ...ต่อให้ฉันอยากให้มันเป็นอะไร..มันก็แค่ความคิดฉันคนเดียว ไม่ใช่ของนายอยู่ดี "

"ถ้าให้ผมพูดจริงๆแล้ว...มันคงหมายถึงความสุขของจุนซูล่ะมั้ง"

".........."

" ไม่ว่าจุนซูอยากให้เราสองคนเป็นอะไรกัน แต่ถ้าจุนซูมีความสุข..สำหรับผมก็ยินดีทุกอย่าง...เพราะความสุขน่ะไม่ต้อง กำหนดคำตายตัวนิน่า...อยากจะให้ตื๊ดนั่นแปลว่าอะไรก็เถอะ...แค่จุนซูมีความ สุขผมก็พอใจ... "

หรือจะให้พูดกันสั้นๆง่ายๆ…

เป็นอะไรที่รู้กันในแบบของยูซูไงครับ ^ ^


ไม่จำเป็นต้องจำกัดคำว่าแฟน..หรืออะไร

เพียงถ้าเป็นคิม จุนซูแล้วล่ะก็...


ปาร์ค ยูชอน คนนี้ก็ยอมให้ทุกอย่างอยู่แล้ว...



"แล้วทำไม.... "

ทำไมล่ะ? ทำไม? ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ...แต่กับเรื่องเมื่อกี๊นี้...มันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี!


"จุนซูแค่อยากจะพิสูจน์ผมเท่านั้นเองไม่ใช่หรอ?...สำหรับผมน่ะ ไม่ได้มีแค่วิธีนี้ไว้บอกรักจุนซูหรอกนะครับ"


ยูชอนรู้..รู้..รู้ทุกอย่าง...

ที่เขารุกหนักขนาดนี้...เพราะอยากรู้ว่ายูชอนคิดยังไงกับเขากันแน่....


ในเมื่อไม่ยุ่งกับคนที่ไม่ได้รัก...

ดังนั้นกับคนที่รัก..ก็น่าจะทำอะไรบ้าง...


แต่ความคิดนี้มันคงตื้นไปสินะ สำหรับปาร์ค ยูชอน

หมอรูปหล่ออัจริยะคนนี้...



เขาแพ้ราบคาบเลยจริงๆ...



"ไม่คิดมากแล้วนะครับ.. "

"อื้ม"

ยู ชอนหันหลังปิดแลปท๊อปที่ยังคั่งค้างงานอยู่ลง..ก่อนที่จะพาตัวเองมาหย่อนตัว ลงข้างๆคนตัวเล็กบนเตียง...มือใหญ่เกลี่ยปอยผมนุ่มที่ตกลงมาระใบหน้า กลมออก..

"นอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปทำงานกับผมไม่ไหวนะ"

"แล้วยูชอนล่ะ?"

"ก็จะนอนด้วยไง... "

"แล้วงาน... "

"ผมทำต่อไม่ได้หรอก จุนซูทำหน้าอยากให้ผมมานอนด้วยขนาดนี้น่ะ"

"บ้า! "


เห้อ...

แพ้หมดรูปแล้วจริงๆ...



รู้ทันไปหมดเสียทุกอย่างแบบนี้...

จะไม่ให้ คิม จุนซู หลงรักได้ยังไงล่ะ?! ><











2BC

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #7

Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong

Rate : Kindergarden

Author: Deumbeui

 

 

"ยุนอา!? "


หญิงสาวหน้าตาสวยใสเหมือนเพิ่งเข้าสู่ช่วงเด็กวัย รุ่นหันหน้าไปทางคนที่เอ่ยชื่อของตนด้วยน้ำเสียงประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด พลางโปรยยิ้มให้

"ขอบคุณที่ยังจำกันได้นะคะ ยุนโฮ"เสียงเล็กถูกส่งออกไปก่อนจะเบือนหน้ามายังอีกคนที่หญิงสาวพยายามเรียก ร้องความสนใจตั้งแต่ต้น แต่เจ้าตัวกลับทำเพียงหันหน้ามายิ้มให้บางๆแค่นั้น

"อะไรกัน? ไม่เจอกันแค่เท่าไร จำยุนอาไม่ได้แล้วหรอเนี่ย? "

"จำได้สิครับ"ยูชอนตอบสั้นๆพลางยิ้มสบายๆให้ก่อนจะถามต่ออย่างมีมารยาท

"ยุนอากลับมาตั้งแต่เมื่อไรล่ะครับ? "

"กลับมาได้สักพักแล้วล่ะค่ะ พอดีคุณลุงอยากลองให้มาฝึกทำงานในบริษัทด้วย คิดว่ากลับมาครั้งนี้ก็คงอยู่ยาว"

"คุณลุงของยุนอาที่ว่านี่ เจ้าของงานวันนี้สินะครับ"

"ค่ะ"หญิงสาวละหันมาตอบยุนโฮเพียงนิดก่อนจะหันกลับไปให้ความสนใจกับยูชอนที่ตอนนี้หันไปคุยกับร่างเล็กข้างตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


"จุนซู อิ่มแล้วหรอ? "

"ยัง แต่เดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำ"

"ให้ไปด้วยไหม? "

" ฉันไม่ได้ขาด้วนนะ นายอยู่นี่แล่ะ อ๊ะ ตักเค้กมอคค่าก้อนนั้นให้หน่อย เดี๋ยวฉันมา"ร่างเล็กว่าเพียงแค่นั้นก่อนจะยื่นจานให้ร่างสูงและผละตัวออก จากวงสนทนา



"แฟนยูชอนหรอคะ? "

ยุนอาที่มองตามจนจุนซูลับหายไปในฝูงชนหันมาเอ่ยถามร่างสูงที่กำลังจะเดินไปตักเค้กอย่างที่ร่างเล็กบอกไว้

ยู ชอนชะงักกับคำถามเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าอมยิ้มเพียงนิด และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นอีกสองคนด้านหลังที่ยืนลุ้นตัวโก่งว่าเจ้าตัวจะ ตอบว่าอะไร โดยเฉพาะแจจุงที่ออกหน้าออกตาถึงขนาดว่าถ้าตอบไม่ถูกใจแล้วล่ะก็ งานนี้คงมีปาร์ตี้เขวี้ยงเค้กเป็นแน่

"ไม่ใช่หรอกครับ..."

"อย่ามาโกหกหน่อยเลย ยุนอาไม่เคยเห็นยูชอนควงคนไหนออกงานเลยนะคะ"

"ผมไม่ได้โกหกหรอก..พอดีผมยังไม่ได้ลองขอเขาดูเลยน่ะ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะตกลงเป็นแฟนผมไหม"ตอบพร้อมทิ้งท้ายไว้ด้วยรอยยิ้มแค่นั้นก่อนผละจากไป ทำเอาแจจุงที่ได้ฟังตอบแทบจะประเคนรองเท้าเสริมส้นสองนิ้วที่ใส่อยู่เข้าให้

โอ้ ย ไม่หรอก จุนซูคงไม่ตกลงหรอกมั้ง แทบจะทอดสะพานถึงปลายเตียงกันอยู่แล้วนั่น ถ่างตาตื่นแต่เช้าออกจากบ้านมันทุกวัน เพื่อเปลี่ยนที่อยู่ไปอยู่โรงพยาบาลมันเช้าจรดค่ำนั่นน่ะ น้องกูคงไม่ตอบตกลงกับมึงมั้งไอ้ปาร์ค!!!


"ยูชอน..เขา..ดูเปลี่ยนไปนะคะ"ยุนอาเอ่ยขึ้นกับยุนโฮเมื่อยูชอนเดินห่างออกไปพ้นจากรัศมีที่ได้ยินแล้ว

"ยูชอนมันไม่ได้เปลี่ยนหรอกครับ.. "

"แค่ยุนอาไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้ต่างหาก"ยุนโฮตอบรับพลางยิ้มอย่างเป็นมิตรก่อนจะผละไปดูงานส่วนอื่นๆพร้อมๆกับแจจุง...



........
...........................


"ไม่น่าเชื่อนะว่าคนอย่างยูชอนจะมาคบกับคนอย่างนาย"

ยัง ไม่ทันก้าวขาออกจากห้องน้ำชายได้ก้าวหนึ่งดี เสียงเล็กของหญิงสาวคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านข้างดึงความสนใจของจุนซูไปได้ เพียงนิดก่อนที่ร่างเล็กจะเบือนหน้าหนีไปทางเดิม ไม่พูดอะไร..

"ไม่ได้เจอกันนาน ไม่เปลี่ยนเลยนะ... "หญิงสาวว่าพลางเดินมาหยุดตรงหน้า กระตุกยิ้มร้ายที่มุมปากและพูดต่อ


"เตี้ยยังไงก็ยังเตี้ยแบบนั้น"


"แต่เธอเปลี่ยนไปมากเลยนะ จำแทบไม่ได้เลยว่าจะเป็นคนเดียวกันกับยุนอาที่เป็นเพื่อนฉันสมัยตอนม.ต้น เด็กผิวดำอย่างกับเด็กชายแดนคนนั้นหายไปไม่เหลือเค้าเดิมเลยจริงๆ หมด เงินไปเท่าไรล่ะ? แต่ฉันว่ามันก็คงไม่แพงอะไรหรอกจริงไหม? ก็แค่ก้อนพลาสติกยืนหยุ่นได้ยัดอยู่ตามจมูกและหน้าเธอเท่านั้นนินะ อ้อแล้วที่ผิวขาวขึ้นขนาดนี้ ฉันว่าหมอคงให้เธอกินสารซีเอฟซีเป็นอาหารด้วยล่ะสิ ตัวถึงจะเรืองแสงได้ขนาดนี้น่ะ"

ยุนอาได้ยินถึงกับปรี๊ดจนตาโตๆที่ไป กรีดมาแทบทะลักหลุดจากเบ้า จำนวนเงินมิใช่น้อยหมดไปกับก้อนสิลิโคนที่ถูกนำมาตัดแต่งอยู่ไปทั่วใบหน้า สามารถดึงดูดผู้ชายมากหน้าหลายตามาตลอดกลับถูกนำไปพูดดูถูกเหยียดหยามมันน่า โมโหใช่น้อยเสียเมื่อไร จมูกฉันทำอย่างดีนะจะบอกให้ ตบแล้วไม่เคลื่อนนะเหอะ!

"อย่าคิดว่าจะเอาชนะฉันได้นะ!"

"ฉันอยากเอาชนะเธอตอนไหนไม่ทราบ? ทะเลาะกับผู้ชายเพื่ื่อแย่งผู้ชายเนี่ย ไม่รู้สึกน่าละอายบ้างรึไง? "

"ก็ลองดูก็แล้วกันว่าผู้ชายอย่างนายจะจับเขาได้นานแค่ไหน"

"อย่างน้อยก็นานกว่าผู้หญิงหน้าปลอมพลาสติกอย่างเธอแน่ๆล่ะ"จุนซูว่าแค่นั้นก่อนตัดบทเดินหนีออกจากตรงนั้นทันทีอย่างไม่หยี่หระสนใจใดๆ


ขา เรียวเล็กเดินฝ่าฝูงคนมากมายในงานมาหยุดลงที่โต๊ะยาวที่มีร่างสูงยืนเด่น เป็นสง่ากำลังง่วนเลือกเค้กอยู่อย่างไม่ใส่ใจคนรอบข้างจนเมื่อรู้สึกถึงการ มาถึงของอีกคนจึงเอ่ยถามทั้งๆที่ยังไม่ละสายตาจากเค้กตรงหน้าเลยสักนิด

"จะเอาอะไรอีกรึเปล่าครับ? "


"เป็นอะไรกัน? "


ยู ชอนเงยหน้าพลางสบตาเรียวของร่างเล็กเหมือนครุ่นคิดว่าุจุนซูตั้งใจจะสื่อถึง เรื่องอะไรก่อนจะละสายตาไปมองที่เค้กตามเดิมและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ สบายๆ


"กิ๊กเก่าครับ"


"นานแค่ไหน"

"ผมไม่ได้นับ"

" งั้นก็คงกิ๊กกันนานน่าดูเลยนะ ถึงขั้นนับไม่ได้เนี่ย"จุนซูพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย มือบางคว้าเอาจานที่ร้างสูงกำลังตักเค้กใส่อยู่มาและเริ่มลงมือตัดกิน..

"ไม่ได้นับกับนับไม่ได้ ความหมายต่างกันนะครับ"

"งั้นก็นับมาซะสิ"

ยังไม่ทันที่หนุ่มรูปงามอย่างปาร์คยูชอนจะได้เอ่ยปากตอบอะไรออกมา เสียงเพื่อนรักก็แทรกแหวกอากาศขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

"เจอกันสามสี่ครั้งตามงานเลี้ยงแถมปฏิเสธไม่ให้เบอร์ติดต่อ ไม่เมลล์ ไม่โทร แบบนี้ไม่เรียกกิ๊กหรอกนะ ไอ้ไก่!!"

ยุนโฮเดินผ่ากลางฝูงชนเข้ามาตามมาด้วยแจจุงที่อยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มหยุดลงข้างๆยูชอนพลางวางมือลงบนไหล่และยักคิ้วส่งยิ้มให้...

"ไปโกหกจุนซูให้คิดมากทำไมกัน"

"ใครบอกฉันคิดมาก?"เจ้าของเสียงใสสวนขึ้นทันควันก่อนจะพูดรัวเร็วและก้มหน้าทำทีเป็นสนใจเค้กตรงหน้าเสียเต็มประดา...

"..แค่ถามเท่านั้นแล่ะ!"

" ไอ้หมอนี่น่ะ มาก็แค่ดูงาน บ่นจะกลับท่าเดียวตั้งแต่งานเพิ่งเริ่มแทบทุกครั้งด้วยซ้ำ...จะมีก็ครั้งนี้ แล่ะที่เห็นว่าอยู่ถึงกลางงานเป็นครั้งแรก...จุนซูไม่ต้องคิดมากเรื่องยุ นอาหรอก"

"ฉันไม่ได้คิดมากสักหน่อย! "

"ยูชอน วันหลังไม่ได้เป็นอะไรกันก็บอกๆไปเหอะ น้องฉันจะได้ไม่ต้องมาโวยวายทีหลัง"

"พี่แจจุง ผมไม่ได้โวยวายนะ!! "

ใช่ คิมจุนซูไม่ได้คิดมากนะ..แต่แก้มกลมที่แดงระเรื่อเนี่ย มันก็แค่เพราะเค้กตรงหน้ามันน่ากินมากต่างหากล่ะ(เกี่ยวไหมเนี่ย?)...

จุนซูที่หันไปเห็นว่าร่างสูงแอบอมยิ้มหัวเราะให้กับท่าทางของเขาก็ปรี๊ดจนแทบปรอทแตก..วางจานกระแทกโต๊ะและเอ่ยบอกกับแจจุงทันที

"ผมจะกลับล่ะ"

" พี่จะบอกพอดีเลยว่า กลับกับยูชอนนะ เพราะว่าคืนนี้พี่จะไปค้างบ้านยุนโฮ...แล้วก็ที่บ้านตอนนี้พ่อกับแม่ไม่อยู่ นะ มีประชุมด่วนที่อเมริกา เพิ่งบินไปเมื่อตอนเย็นนี้เอง"

จุนซูแทบ อยากกระโดดกัดคอแจจุงให้มันรู้แล้วรู้รอดนัก...ที่บ้านไม่มีใครอยู่แต่ยังมี น่ายิ้มระรื่นพูดมาได้เต็มปากเต็มคำว่าจะทิ้งน้องชายคนเล็กให้อยู่คนเดียว แล้วตัวเองจะไปอี๋อ๋อนอนบ้านแฟน…

มีพี่ชายแบบนี้ขายทิ้งซะดีกว่า!!!


"จุนซูจะกลับตอนนี้เลยรึเปล่าครับ? "

"งั้นผมกลับเองก็ได้ ไปล่ะ"ร่างเล็กทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินเสียงของอีกคนพลางหันหลังกลับแหวกฝูงชนเดินไปประตูทางออกอย่างรวดเร็ว…



จุน ซูก้มหน้าก้มตาเดินลงบันไดมาออกมาถึงหน้าโรงแรมกำลังจะบอกกับพนักงานที่ยืน อยู่ด้านหน้าว่าให้เรียกแทกซี่ให้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากอะไรก็มีมือใหญ่ของอีกคนจากทางด้านหลังคว้าข้อ มือเล็กของเขาไว้เสียก่อน ก่อนจะพาเดินไปยังลานจอดรถด้านหน้าโรงแรมโดยมีเสียงโหวกเหวกโวยตลอดทาง

"นี่ปล่อย!! ปล่อยดิวะ!!!! "

"ปาร์ค ยูชอนนน!! บอกให้ปล่อยไงโว้ย!!! "


ร่าง สูงทำทีไม่สนใจเสียงดังโวยวายนั่น ขายาวก้าวเดินมาเรื่อยๆจนมาหยุดเมื่อมาถึงตัวรถก่อนจะปล่อยมือจากร่างบางผละ ไปเปิดประตูด้านข้างคนขับให้..

จุนซูไม่แม้จะขยับเขยื้อนแต่อย่างใด ทำเพียงแต่เบี่ยงหน้าไปทางอื่นที่ไม่ใช่ประตูรถและหน้าของยูชอน..

"ขึ้นรถสิครับ"

"ไม่ล่ะ ฉันจะกลับเอง"

"แต่แจจุงบอกให้ผมไปส่ง"

"แต่ฉันบอกว่าฉันจะกลับบ้านเองไงล่ะ! "

"....."

"อมยิ้มบ้าอะไรของนาย!!!... "


ร่างสูงที่ยืนเงียบอมยิ้มไม่ตอบอะไรมันช่างขัดหูขัดตาจุนซูเสียจริง..ดูสิ! เอาเข้าไป!..ขนาดถามแล้วยังจะยืนยิ้มอยู่อีก...

ไอ้หมอบ้า!!!!!!!!!!!!

ไปตายซะเหอะ!!!


"จุนซู โกรธหรอ? "

"เปล่า!.. "

"โอเค ผมขอโทษก็ได้...แต่ผมไม่รู้จะปฏิเสธจุนซูยังไงนี่"

"หมายความว่าไง? "

" ก็ผมกลัวว่าถ้าพูดว่าไม่ได้เป็นอะไรกันมันจะเหมือน..ข้อแก้ตัวเท่านั้นเอง ... "ถึงตรงนี้หมอปาร์คถึงขนาดยกมือเกาปลายจมูกหันหน้าหนีแก้เขินกันเลยที เดียว..

ให้ตายเหอะ ปาร์ค ยูชอนเขินต่อหน้าคนเป็นครั้งแรกนะจะบอกให้!

" ไม่ได้เป็นก็ไม่ได้เป็นสิ ทำไมฉันจะต้องหาว่านายแก้ตัวด้วยล่ะ.. "จุนซูเอ่ยพลางเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทางเช่นกันเมื่อเห็นปฏิกิริยาของร่างสูงใน แบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ให้ตายเหอะ!!


เวลาแบบนี้น่ะ….

นายไม่จำเป็นต้องทำหน้าเขินได้หล่อขนาดนั้นได้ไหมเล่า!!!!

ใจมันสั่นน่ะ เข้าใจไหม???



"ขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวผมไปส่ง มันดึกแล้ว"

คราว นี้จุนซูเลิกเล่นตัวและเลิกส่งเสียงโวยวายใดๆแถมยอมขึ้นรถแต่โดยดีจนอีกฝ่าย ก็แอบประหลาดใจอยู่ไม่น้อย...ยูชอนเดินข้ามมาเปิดประตูฝั่งคนขับก่อนจะสตาร์ ทรถเตรียมตัวออกจากลานจอดรถนั่น...แต่เสียงหวานกลับขัดขึ้นเสียก่อน..

"ฉันยังไม่อยากกลับบ้าน"

"แต่มันดึกแล้วนะครับ"

"จะดึกหรือไม่ดึก ฉันก็ยังไม่อยากกลับนิ!"

เอ้า! ถึงทีที่ชายปาร์คไล่ไม่ทันคิมจุนซูบ้างแล้ว ถ้าไม่ใช่บ้านแล้วคนตัวเล็กอยากจะไปไหนอีกได้ล่ะ? สมองอันชาญฉลาดตอนนี้ก็เริ่มชักจะไปไม่เป็นแล้วสิ เจอจุนซูว่าง่ายไปดอกหนึ่ง สวิ๊ตในหัวก็แปรปรวนไปแล้วหนึ่งนั่นล่ะ


"ฉันอยากไปกินข้าวต้มรอบดึกแถวๆบ้านนาย เห็นบอกว่าอร่อยไม่ใช่หรอ? "


บอกไปตอนไหนวะ? นั่นคือสิ่งที่ยูชอนอยากจะถามออกไปมากที่สุด แต่ใช่ว่าเขาจะรับมุขไม่ทันว่าร่างเล็กต้องการจะสื่อถึงอะไร แล้วเรื่องอะไรที่เขาจะต้องย้อนถามให้เสียเวลา เพราะถ้าเกิดอีกฝ่ายเปลี่ยนใจขึ้นมา ไม่ใช่เขาหรอกหริอ? ที่จะเสียดายโอกาสนี้ไป

"ถ้าเป็นแบบนั้น ไปกินที่บ้านผมอร่อยกว่านะครับ"



คิม จุนซู

อยากได้ยาก่อนนอนก็บอกเขาไปตรงๆเลยดีกว่านะ


อย่าอ้างข้าวต้มเลย

มันฟังไม่ขึ้น ^ ^

 

 

2BC

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #6

Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong

Rate : Pre-Kindergarden

Author: Deumbeui

 

"จะไปข้างนอกหรอ? "

เสียงหวานใสเอ่ยถามคนที่กำลังใส่รองเท้าผ้าใบ อยู่ตรงบันไดบ้านยามสาย..คนถูกถามทำเพียงปรายสายตามามองคนด้านหลังก่อนจะ เอ่ยเสียงหน่ายๆ..

"ถามแบบนี้มันทุกวัน ไม่เบื่อบ้างรึไง? "

เท้าเล็กขยับครั้งสุดท้ายเพื่อให้แน่ใจว่ารองเท้าสวมพอดีแล้วก่อนหันหน้ามาพูดต่อ...


"ผมจะใส่รองเท้าเดินเล่นในบ้านมั้ง!? "

"เออ ปีกกล้าขาแข็งนักนะ ถามแค่นี้ทำเป็นยอกย้อน"

คนถูกด่าทำเพียงแค่ยักไหล่ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของพี่ชายสักนิด

"แล้วยูชอนจะมารับเมื่อไรล่ะ? "

"ถ้ามาพี่ก็เห็นเองนั่นแล่ะ"

"จุนซู! "

ยัง ไม่ทันขาดคำดี เสียงรถยนต์ยี่ห้อราคาแพงสุดหรูก็เลี้ยวเข้ามาในตัวบ้านก่อนจะจอดนิ่งลงที่ ชานบันไดตรงหน้าจุนซูพอดิบพอดี...คนขับหน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตรดับเครื่อง ก่อนเปิดประตูลงมายิ้มเท่ห์ทักทายทั้งสองพี่น้องและเอ่ยถามเสียงนุ่มกับคน ตัวเล็กตรงหน้า...

"พร้อมจะไปกันเลยมั้ยครับ? "

"แต่งตัว เสร็จตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นซะขนาดนั้น ไม่เรียกว่าพร้อมก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วล่ะ"เสียงแห่วจากคนด้านหลังเอ่ยขึ้น แทนทำเอาจุนซูสะบัดคอกลมมาค้อนแทบไม่ทัน

"ยุนโฮมันทำอะไรไม่ถูกใจรึ ไง? ของถึงได้ขึ้นแต่เช้าเชียว... "ยูชอนเอ่ยปากแซวพลางเอามือล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างและยืนพิงประตู รถ

"ไม่ใช่ยุนโฮหรอกที่ทำอะไรฉัน...แต่เป็นคู่ ‘ตื๊ด’ ของนายต่างหากล่ะ! "

" พี่แจจุง! "เสียงใสกังวานดังขึ้นแทรกทันที..แก้มเนียนใสแดงระเรื่ออย่างไม่มีเหตุผลขณะ ลอบสบตากับร่างสูงที่เอาแต่ส่งยิ้มหล่อกลับมาให้...

"แล้วนี่จะไปไหนกัน? "

"ไปโรงพยาบาล"

" ห๊ะ!??? นี่อย่าบอกว่าที่น้องฉันออกไปทุกวี่ทุกวันเนี่ย นายพาน้องฉันไปโรงพยาบาลทำงานกับนายอย่างนั้นเรอะ!? "เจ้าของใบหน้าขาวสวยหลุดถามอย่างแปลกใจพลางมองสลับจุนซูทียูชอนที


ไอ้ที่ไอ้ไก่เทียวไล้เทียวขื่อจุนซูเนี่ย..

ไปแค่โรงพยาบาลอย่างนั้นเรอะ!!!

แล้วมันจะไปทำซากอะไรทุกวันเนี่ย!!!??


"จุนซูไม่ได้บอกหรอกหรอ? ช่วงนี้คนไข้แน่นซะอย่างกับนัดกันป่วย..ผมจะพาไปไหนได้ล่ะ? "ยูชอนเลิกคิ้วแปลกใจบ้าง...

"ว่าไง?! "แจจุงเหล่สายตาไปทางจุนซูก่อนจะถามเสียงขุ่น..

" ก็..ก็แล้วผมจะไปทุกวันมันเดือดร้อนอะไรพี่แจจุงเล่า!? เลิกเค้นถามอะไรปัญญาอ่อนสักที..แล้วนี่จะไปกันได้ยัง? ถ้ายังจะคุยกันต่อ ฉันจะได้ขึ้นไปนอนรอบนห้อง"จุนซูตอบพลางไม่สบตาพี่ชายของตนก่อนจะหันหน้าที่ แดงระเรื่อเป็นโลมาสุกไปทางร่างสูงและเอ่ยถามประชดใส่...

ยูชอนหลุดขำเล็กน้อยกับความเอาแต่ใจของคู่ ‘ตื๊ด’ ของตนก่อนจะเปิดประตูด้านข้างคนขับให้..

"งั้นก็ไปกันสิครับ"

ร่างเล็กก้าวขึ้นรถโดยไม่แม้จะหันมาเหลียวมองพี่ชายของตนเลยสักนิด..

ยูชอนเอ่ยบอกลาแจจุงและจะพาตัวเองขึ้นรถบ้างก่อนจะขับออกไป

.
.


"หิวรึเปล่าครับ? จะหาอะไรกินก่อนไหม?"

"วันนี้มีเคสด่วนไม่ใช่รึไง?"

ยูชอนผละหน้าหันมาทางคนตัวเล็กพลางอมยิ้ม...

จำได้ดียิ่งกว่าตารางงานเสียอีกนะ...


"ยิ้มอะไร!? "คนตัวเล็กกระชากเสียงพลางหันหน้าปรายตาที่หรี่ลงจับจ้องด้วยความไม่พอใจ...

" เปล่า...ผมแค่คิดว่าไปถึงที่ห้องทำงาน ผมจะเขวี้ยงตารางงานที่จดเอาไว้ทิ้งไปเลยดีไหม เพราะยังไงก็เหมือนมีตารางงานส่วนตัวเคลื่อนที่ไปด้วยแบบนี้ตลอดเวลาอยู่ แล้วน่ะ"

"อ๋อหรอ? แต่แย่หน่อยนะ ตารางงานอันนี้อาจจะละเลยไม่จำบางอย่าง ทำเอานายผิดนัดกับใครหลายๆคนไปก็ได้นะ.."

"ว้า..นั่นสินะ..."

" จอดรถ ฉันจะลงตรงนี้"ร่างเล็กไม่พูดเปล่า มือเล็กคว้าตรงที่เปิดประตูและทำท่าจะเปิดออกจริงๆทำเอาร่างสูงต้องรีบคว้า แขนเล็กเอาไว้ก่อนจะที่หักเลี้ยวจอดรถข้างทาง...

"ผมล้อเล่นครับ" ร่างสูงหันมาเผชิญหน้าตรงๆกับคนตัวเล็กพลางอมยิ้มตามแบบฉบับอย่างที่เจ้าตัว ชอบทำ ทำเอาจุนซูไม่กล้าสบตาตรงๆได้แต่ทำเสียงแข็งใส่เพื่อปกปิดความเขินอายที่ เริ่มฉายบนใบหน้า..

"แต่ฉันไม่ได้ล้อเล่น..ปลดล็อกประตูซะ ฉันจะลง"

"ไม่เอาหน่า อย่าดื้อสิครับ "

" ใครดื้อ!?"ร่างเล็กสวนกลับทันทีเมื่อได้ยินคำที่เจ้าตัวไม่ชอบสักเท่าไรทำ เอาร่างสูงหลุดหัวเราะหนึ่งครั้งกับความน่ารักของคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยประโยค ที่ทำให้บนใบหน้ากลมที่แดงอยู่แล้วกลับแดงขึ้นไปอีก..


"รู้ละ...ยังไม่ได้ให้ยาตอนเช้านี่เอง"


" นี่!..อย่านะ!...ยะ..ยูชอน..อื้อ! "ร่างเล็กพยายามหลบหลีกใบหน้าคมหล่อเหลาที่รุกเข้ามาอย่างไร้หนทางก่อนจะถูก คนเอาแต่ใจริบลมหายใจทั้งๆที่ยังพูดไม่จบ..มือเล็กที่ตอนแรกปัดป่ายผลักใส อีกคนกลับแปรเปลี่ยนเป็นกำเข้าที่เสื้อบริเวณไหล่ของร่างสูงเพื่อระบาย อารมณ์ที่ถูกปั่นป่วน..ลิ้นเล็กที่วินาทีแรกตั้งใจจะต่อต้านกลับอ่อนยวบและ ปล่อยไปตามที่ร่างสูงจะชักนำให้ไป...

"พะ..พอแล้ว..อื้อ~!"จุนซูเอ่ยวอนขอทันทีเมื่อยูชอนละริมฝีปากออกแต่ไม่วายถูกขโมยไปอีกหนึ่งจูบหนักๆจนได้..

"คนไข้คนอื่นที่ผมนัดก็แค่รักษาพวกเขา...แค่คนไข้ที่ผมจะจ่ายยาให้ด้วยตัวเองมีแค่จุนซูนะครับ"

"รู้..รู้แล่วน่า....."จุนซูอ้อมแอ้มตอบรับพลางเสหน้าหนีไปอีกทาง

ร่าง สูงยิ้มก่อนจะประทับจูบลงบนแก้มนิ่มอย่างเอาแต่ใจอีกครั้งและยอมผละตัวมา นั่งประจำที่ตามเดิม แต่ก็ไม่วายคว้าเอามือเล็กมาจับไว้ขณะขับรถไปตลอดทาง...


.........
..................


"จุนซูออกไปแล้วหรอลูก? "

"ก็ไปกับคู่ ‘ตื๊ด’ ของมันอย่างทุกวันแล้วไงแม่"

" แจจุงอย่าพูดถึงยูชอนแบบนั้นสิจ๊ะ…นั่นว่าที่น้องเขยลูกเลยนะ"คุณนายคิมว่า พลางทิ้งตัวลงข้างๆลูกชายคนโตที่นั่งหน้าบูด มือจิ้มรีโมตเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อย

"เหอะ!..เป็นว่าที่มาเป็น เดือนๆละ...ให้มันแต่งๆกันสักทีเถอะแม่..จุนซูเนี่ยแทบจะหอบผ้าหอบผ่อนไป อยู่กับไอ้ยูชอนมันแล้วนะ ออกจากบ้านมันทุกวัน"

"แม่กับพ่อและก็ทางโน้นก็กำลังหาฤกษ์อยู่...เห็นว่าคงจะเป็นสักเดือนหน้าน่ะจ้ะ"

"เอาสักเย็นนี้ไปเลยดีกว่า..เชื่อผม..ไอ้ตัวดีอยากออกเรือนซะขนาดนั้น"

"ตายแล้ว!...ดูพูดเข้า"

"ก็มันจริงนี่!..."

"แจจุง! "

" ช่างเหอะ ผมไม่พูดละก็ได้...เดี๋ยวเย็นนี้ผมต้องไปงานเลี้ยงกับยุนโฮนะฮะ..อาจจะไม่ ได้กลับบ้าน เดี๋ยวผมขึ้นไปแต่งตัวล่ะ"แจจุงกระแทกรีโมตปิดทีวีก่อนจะเอยขอตัวขึ้นข้างบน ทิ้งให้ผู้ปกครองของตัวเองต้องนั่งส่ายหัวกลุ้มใจเอากับลูกชายทั้งคู่...

"แต่งๆกันออกไปทั้งสองคนซะก็ดีเหมือนกัน มีแต่ปัญหา ให้ตายสิ..ตกลงฉันมีลูกชายหรือลูกสาวกันแน่เนี่ย เห้อ!? "

ยัง ไม่ทันที่คุณนายคิมจะบ่นอะไรได้ไปมากกว่านี้ เสียงดับเครื่องยนต์รถอันคุ้นเคยบริเวณหน้าบ้านก็ดังขึ้นดึงเอาความสนใจของ เจ้าของบ้านให้หันมองตามออกไป..


"อ้าว ยุนโฮ..มารับแจจุงแล้วหรอ? "

"ครับ"ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตอบรับเสียงนุ่มพลางสงยิ้มพิมพ์ใจไปให้

"ตายล่ะสิ นี่แจจุงเพิ่งขึ้นไปแต่งตัวเอง เดี๋ยวแม่ไปเรียกให้กันนะจ๊ะ"

" ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมขึ้นไปเองก็ได้"ร่างสูงเอ่ยห้ามว่าที่แม่ยายในอนาคตเมื่อเจ้าตัวทำ ท่าจะลุกไปเร่งลูกชายของตนก่อนจะรับอาสาพาตัวเองขึ้นไปชั้นสองของบ้านทันที เมื่อคุณนายคิมพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต

ยุนโฮเดินมาถึงหน้าห้องของคน รักที่ประตูถูกเปิดแง้มๆเอาไว้ ร่างสูงถือวิสาสะไม่เคาะประตูห้องแต่อย่างใด ขายาวก้าวเข้าไปในห้องแทบจะในทันทีด้วยความเคยชิน


"แม่..เห็นสูท สีขาวผมไหมอะ? "ร่างบางที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ตรงหน้าตู้เสื้อผ้าได้ยินเสียงเหมือนมีคนเข้า มาในห้อง แต่ก็ไม่เอะใจหันไปมองให้เสียเวลาแต่อย่างใด แถมคิดไปเองว่าน่าจะเป็นมารดาของตนจนกระทั่งรับรู้ถึงอ้อมกอดอบอุ่นจากด้าน หลังเท่านั้นแล่ะ ถึงได้รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดไปเสียแล้ว..

"อ๊ะ!..ยุนโฮ..ทำไมมาเร็วจัง"แจจุงว่าพลางเอียงแก้มให้คนทางด้านหลังประทับจูบได้อย่างถนัดถนี่..

"ไม่ใส่สีขาวได้ไหม? "ร่างสูงไม่ตอบแต่กลับพูดเชิงขอร้องอีกคนเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังหาสูทสีขาวเพื่อไปออกงานกับเขา

"มาอีกละ เลิกคิดมากสักทีเหอะน่า"คนสวยหน้ามุ่ยกับความหวงไม่เข้าเรื่องของคนรักพลางลงมือค้นหาสูทต่ออย่างไม่สนใจ

" ไม่รู้หรือไง ว่าใส่สีขาวเป็นเป้าสายตาขนาดไหน? "ยุนโฮเริ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ มือใหญ่ซุกซนเกาะแกะที่เอวบางพลางทำเนียนลูบไล้เข้าไปที่ผิวขาวผ่องผ่านทาง ชายเสื้อแบบที่ปกติชอบทำ

"ก็เพราะว่าเด่น ฉันถึงใส่ไง"

"แจจุง! "

"ยุนโฮ ไม่เอาน่า ออกงานทั้งที ฉันก็อยากดูดีกับเขาบ้างนะ"

"สีอื่นก็ดูดีนี่"

"แต่สีนี้มันเด่นกว่าคนอื่น"

" จะเด่นกว่าคนอื่นเพื่ออะไรกัน!? "ถึงตรงนี้ยุนโฮกระแทกลมหายใจแรงๆหนึ่งทีและคลายอ้อมกอดออก..แจจุงจึงถือ โอกาสหันหน้ามาประจันกับคนงี่เง่าประจำวันก่อนจะยกมือแนบกับใบหน้าหมีมุ่ยๆ นั่น

"คนอื่นก็แค่เห็น แต่เอาไปได้ที่ไหนเล่า! "

"แต่... "

" ไม่มีแต่ งานนี้งานใหญ่ด้วยไม่ใช่หรอ? เป็นงานฉลองยอดทะลุเป้าของธุรกิจค่ายเพลงยักษ์เลยนะ จะให้ฉันแต่งตัวธรรมดาๆเหมือนคนอื่นได้ไง...แจจุงคนนี้เป็นถึงแฟนชอง ยุนโฮ ประธานบริษัทออร์เกไนซ์อันดับหนึ่งของเกาหลีเชียวนะ!"

เจอประโยคเด็ด เข้าไป ยุนโฮถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียวนอกเสียจากประทับจูบแรงๆที่ปากแดงช่างพูด นั่นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาแจจุงอดหัวเราะอย่างเสียไม่ได้..

"ถ้ามีใครมายุ่งกับนาย ฉันฆ่าทิ้งไม่รู้ด้วย! "



.
.

ภาย ในห้องสว่างไสวในโรงพยาบาลชื่อดังกลางใจกรุง..ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่ กำลังง่วนจัดการกับกองแผ่นเอ๊กซเรย์กองสุดท้ายเงยหน้าแปลกใจเมื่อเสียงกด เกมส์และเสียงหวานเจื้อยแจ้วที่เขาได้ยินมาตลอดร่วมช่วงสายยันบ่ายหายไป


" หิวแล้วหรอครับ? "เสียงนุ่มถามคนบนโซฟาที่นั่งหน้ามุ่ยอย่างเป็นห่วงเป็นใย..ก็ดันทำงานเลทมา เป็นชั่วโมงๆแล้วนี่น่า..ไม่แปลกที่อีกคนจะโมโหหิว ข้าวเที่ยงยังไม่ลงถึงท้องเลยน่ะสิ..

"จะตายอยู่แล้ว"

"ขอโทษนะจุนซู ใกล้เสร็จแล้วล่ะ"ร่างสูงส่งยิ้มหล่อเหลาอบอุ่นไปให้ทำอีกคนหันหน้าหนีด้วยความเบื่อหน่าย..

เบื่อที่หัวใจตัวไม่ชินสักที!

เต้นแรงอยู่นั่นแล่ะ ฮึ้ยย!!!


"ไม่ต้องหรอก ฉันว่าฉันไปกินเองก็ได้ เย็นนี้นายมีนัดไปงานเลี้ยงอะไรสักอย่างไม่ใช่หรอ? "

ยูชอนเงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กอย่างงงวย ก่อนจะผละหน้าไปมองตารางงานของตนถึงได้ร้องบางอ้อ..


นี่เจ้าตัวเล็กต้องทนรอหิวนานแค่ไหนนะ!

ทั้งๆที่รู้ว่าตอนเย็นเขามีงาน ก็ไม่คิดจะเรียกอีก..


"งั้นฉันกลับล่ะ"

" เดี๋ยว จุนซู! "ยูชอนที่จัดการกับกองแผ่นดำทะมึนตรงหน้าเรียบร้อยแล้วรีบลุกขึ้นก่อนจะถอด เสื้อกาวน์สีขาวออกและเดินมาหาร่างเล็กที่หน้าตาตอนนี้บูดบึ้งเยี่ยงโลมาขาด น้ำก็ไม่ปาน

"จะหาอะไรกินกันก่อนหรือจะรอเย็นนี้ทีเดียวล่ะครับ? "

"พูดอะไรของนาย? "

"ก็งานเลี้ยงเย็นนี้ไงล่ะครับ...งานนี้น่ะบริษัทไอ้ยุนมันเป็นคนจัด พอดีมันขอร้องมาให้ไปช่วย"

"แล้วไง? ขอนายไม่ใช่ขอฉันสักหน่อย"ร่างเล็กว่าอย่างไม่ใส่ใจพลางหันหลังจะเปิดประตูออก..


"ถ้าจุนซูไม่ไป ผมจะควงใครไปงานล่ะครับ? "


จุนซูชะงักนิดนึงก่อนจะหันหน้ามาและเอ่ยเสียงเรียบ..

"ไม่ยักรู้ว่าผู้ช่วยงานต้องมีคู่ควงด้วยนะ.. "

ยูชอนก้มหน้าลงแอบอมยิ้มเล็กน้อยกับประโยคยอกย้อนนั่น ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปบ้าง ส่งผลทำให้อีกคนโต้ไม่ออกไปเสียอย่างนั้น..


"ก็ถ้าไม่ใช่จุนซู ก็ไม่จำเป็นต้องมีหรอกครับ"



.
.
.


ท่าม กลางแสงสีกลางใจเมือง โรงแรมชื่อดังห้าดาวในย่านเมืองกรุงที่ปกติไม่ได้มีคนพลุกพล่านเท่าไรนัก วันนี้กลับมีผู้คนมากหน้าหลายตามาชุมนุมกันมากมาย รวมถึงสื่อมวลชนตามทีวีและหนังสือพิมพ์ที่ต่างพาแห่กันมางานเลี้ยงฉลองยอด ทะลุเป้าของค่ายเพลงยักษ์ชื่อดังในเกาหลีในครั้งนี้เพื่อมาตามเก็บภาพดารา นักร้องชื่อดังที่แทบจะขนมาทั้งประเทศกันเลยทีเดียว..


"ฉากหลัง เรียบร้อยแล้วใช่ไหม? "เสียงทุ้มนุ่มแต่เป็นงานเป็นการถูกถามกับลูกน้องคนที่เป็นคนดูแลความเรียบ ร้อยทั้งหมดก่อนจะกวาดตาดูผลงานโดยรอบ

"ครับ คุณยุนโฮ"

"ยังไงก็เช็คให้แน่ใจอีกรอบด้วยล่ะ แขกใกล้จะมากันหมดแล้ว"

"ครับ"


" งานใหญ่จริงๆนะเนี่ย"เสียงหวานดังขึ้นจากทางด้านหลังเรียกให้ร่างสูงเอี้ยว ตัวหันไปมองเจ้าของร่างบางที่อยู่ในสูทสีขาวเข้ารูปรับกับใบหน้าผ่องใสและผม ที่ถูกเซ็ตมาเป็นอย่างดีกำลังเดินสำรวจอาหารตามโต๊ะแนวยาวที่จัดอาหารหรูหรา ราคาแพงมากมายเรียงรายอยู่

"แหงสิ ไม่งั้นงานนี้ผมไม่มาคุมเองหรอก"ร่างสูงเองที่วันนี้หล่อเหลาไม่แพ้กันในชุด สูทสีดำเข้มสนิท เชิ้ตขาวข้างในตัดกับเนคไท้สีเข้มที่แจจุงเป็นคนเลือกและผูกให้เองกับมือ เดินมาหยุดเคียงข้างคนรักก่อนจะเอ่ยต่อ

"เราไปรอข้างนอกกันเถอะ เดี๋ยวแขกก็จะเข้ามากันแล้วล่ะ"


หลัง จากนั้นไม่นานห้องทั้งห้องที่ถูกจัดตกแต่งไว้เป็นอย่างดีนั้นก็เต็มแน่นไป ด้วยผู้คน ส่วนใหญ่ก็จะมีแต่ผู้บริหารและหุ้นส่วนระดับสูงของบริษัท รวมถึงนักร้องดารานักแสดงในค่ายเพลงที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากมาย ไม่ว่ามองไปทางไหนก็จะมีแต่คนคุ้นหน้าคุ้นตาที่เห็นทางทีวีและป้ายโฆษณาเสีย เป็นส่วนใหญ่


"ไง งานเสร็จเรียบร้อยดีนี่"เสียงคุ้นเคยดังขึ้นทางด้านหลังของยุนโฮที่กำลังคุย กับลูกน้องเรื่องสคริปต่างๆที่จะขึ้นพูดบนเวที จำต้องผละหันหลังมาทันที

" ไอ้ห่าปาร์ค กูให้มึงมาช่วยก่อนงานเริ่มนะ มาเอาป่านนี้ ไม่มาตอนงานเลิกแล้วเลยล่ะวะ!!"ยุนโฮสบโอกาสต่อว่าเพื่อนรักที่วันนี้มาด หล่อบาดใจในชุดสูทสีเข้มตัดกับเชิ๊ตขาวพอดีตัวปลดกระดุมบนสองเม็ดรับกับใบ หน้าและผมที่ถูกเซ็ตลวกๆแต่ดูดีในที

เห็นประกอบอาชีพเป็นหมอแบบนี้นะ แต่ปาร์ค ยูชอนดันมีหัวทางด้านครีเอทใช่ย่อยซะที่ไหนล่ะ!?


"มึงก็ทำได้ดีแล้วนี่... "ยูชอนว่าพลางมองไปรอบๆงานที่เต็มไปด้วยผู้คนคับคั่ง

" เออ ขอบใจ"ยุนโฮว่าอย่างไม่จริงจังนัก แต่จริงๆแล้วเขาก็แอบโล่งใจไปไม่น้อย ถ้าไอ้ยูชอนถึงขั้นบอกว่าทำได้ดี แสดงว่ามันก็คงดีจริงๆ ไม่งั้นไอ้หมอปากหนักคนนี้คงเดินไปแก้โน่นแก้นี่ด้วยตัวเองแล้วล่ะ

"ว่าแต่..ทำไมมาเอาป่านนี้วะ? "

" พอดีพาจุนซูไปหาอะไรกินก่อนนิดหน่อยน่ะ"ยูชอนว่าพลางพยักเพยิดไปทางจุนซูใน สูทสีครีมอ่อนพอดีตัวที่กำลังยืนอยู่ตรงบริเวณโต๊ะของหวานกับแจจุง

"โอ้ว~~ ออกงานครั้งนี้ ปาร์ค ยูชอนพาคู่ควงมาด้วยแฮะ"ยุนโฮว่าพลางมองตามสายตาของเพื่อนก่อนจะอดหันมาแซวอย่างเสียไม่ได้

โอ่ย กูล่ะหมั่นไส้!

พามาเปิดตัวขนาดนี้แล้ว

ยังจะทำปากแข็งอยู่อีก

ต้องรอให้ท้องกันไปข้างรึไง

ถึงจะยอมพูดว่าเป็นแฟนกันแล้วน่ะ เห๊อะ!


"ไปกันเหอะ เดี๋ยวอีกสิบนาทีงานก็จะเริ่มละล่ะ"ยุนโฮว่าพลางหันไปคุยอะไรกะลูกน้องอีกนิดหน่อยก่อนจะพากันเดินออกมาสู่ตัวบริเวณงาน..

.
.



" ไม่ยักรู้ว่าจะมางานแบบนี้กับเขาด้วยนะ"แจจุงเอ่ยถามน้องชายของตนตนที่ร้อย วันพันปีไม่เคยจะเข้างานสังคมแบบนี้กับเขาสักครั้งอย่างแปลกใจขณะง่วนกับ เค้กหลายรสตรงหน้า...

งานแบบนี้น่ะ จุนซูเกลียดจะตายไป..

ยูชอนให้ยาอะไรน้องชายเขาไปกันนะ!

ถึงได้เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เนี่ย?!


" พี่ก็ไปถามมันสิ ว่าลากผมมาทำไม"จุนซูว่าพลางเงยหน้าและพยักเพยิดไปทางด้านหลังของแจจุงที่ ปรากฎภาพของชายหนุ่มหน้าตาดีสองคนกำลังเดินฝ่าฝูงชนมาทางบริเวณที่พวกเขายืน อยู่..


"อาหารอร่อยไหมครับ? "ยูชอนที่เดินมาถึงก่อนยุนโฮเล็กน้อยเอ่ยถามจุนซูที่กำลังยุ่งอยู่กับเค้กช๊อกโกแลตตรงหน้าอย่างไม่สนใจใคร

"ยังไม่ได้ลองกิน"ตอบสั้นห้วนอย่างที่ชอบเป็นพลางไม่ใส่ใจแม้จะละใบหน้าหันไปคุยเลยแม้แต่นิด

" ทำงานจนลืมพาน้องฉันไปกินข้าวเที่ยงนี่ ใช้ได้เลยนะ"แจจุงที่กำลังตักเค้กอยู่ฝั่งตรงข้ามว่าพลางคีบเค้กใส่จาน เรื่อยๆโดยมียุนโฮคอยหยิบออกไปชิม..

ยูชอนไม่ว่าอะไรเพียงแต่หลุด หัวเราะเล็กน้อยทำเอาจุนซูหันไปค้อนใส่อย่างไม่ลังเล..ร่างสูงจึงได้แต่ เพียงพยายามกลั้นยิ้มไว้ก่อนจะยกมือเช็ดมุมปากเล็กที่เปื้อนครีมจากเค้ก อย่างไม่สนใจสายตาคนในงานเลยสักนิด..


แจจุงกับยุนโฮเมื่อเห็นก็แทบจะสำลักเค้กกันเลยทีเดียว


โอ้โห!!!

นี่น่ะหรอ?

ความหมาย ‘ตื๊ด’ ของพวกนายทั้งสอง!?


ไม่เกินหน้าเกินตาคู่รักที่รักกันมาแรมปีที่ยืนค้ำคอพวกนายอยู่ไปหน่อยเรอะ!!!!??


แจ จุงและยุนโฮพร้อมใจกันเตรียมจะโวยใส่กับภาพบาดตาตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้เอ่ยอะไรออกไป จู่ๆก็มีเสียงหวานของใครอีกคนดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางฝูงชนในงานเสียก่อน...


"ไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้ ยูชอนมีคู่ควงเวลาออกงานแล้วนะคะ"



"ยุนอา!?"







!!!!

 

 

 

2BC