Shim Changmin's girl

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #11 THE END

Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong

Rate : ลุ้นกันเอง ฮ่าๆ

Author: Deumbeui

Author’s note: "แต่งงานกับผมนะครับ"

 

 

แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานกว่าชั่วโมงแล้ว ประธานบริษัทออร์ไกไนเซอร์ยักษ์ใหญ่ ชอง ยุนโฮ กำลังกวาดตาเซ็นเอกสารใบสุดท้ายก่อนจะวางปากกาลง..ถอดแว่นที่ปกติจะใส่เวลาทำงานออก...มือใหญ่ยกขึ้นนวดเบาๆตรงระหว่างคิ้วเพื่อผ่อนคลาย...สายตาคมเหลือบมองไปที่นาฬิกาตั้งโต๊ะที่บอกเวลาล่วงเลยไปสามทุ่มกว่าๆแล้ว ชายหนุ่มจึงตัดสินใจปิดแฟ้มงาน ปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมตัวที่จะกลับบ้าน...

 

ถ้าเป็นเวลานี้ แจจุงคงจะโทรมาหาเขาหรือมาหาที่บริษัทนานแล้ว แต่เนื่องจากที่เจ้าตัวประกาศปาวๆแบบนั้น ยุนโฮรู้ดีกว่า ทุกอย่างที่แจจุงพูดให้หารสักสามและลบออกอีกสักครึ่งนึง นั่นแล่ะ เวลาจริงที่คนรักเขากำหนด...

 

ถ้าจากการคำนวณเขาไม่ผิด ยังไงไม่เกินสามวัน คนรักของเขาเดี๋ยวก็คงกลับมา...ส่วนกิ๊กน่ะ ถ้ากล้ามี ตอนกลับมาเจอกันอีกที...ก็ค่อยเคลียร์มันบนเตียงนานหน่อยเท่านั้นเอง...

 

 

ปัง!

 

ประตูห้องถูกกระชากออกเหวี่ยงเข้ามากระแทกกับกำแพงอย่างไม่เบานักเรียกความสนใจของคนที่กำลังจะลุกจากเก้าอี้ทำงานให้หันไปทางด้านหน้าห้องทันที...

 

"พรุ่งนี้อยากเที่ยว พาไปทะเลหน่อย! "

 

"แจจุง...?? "

 

"ก็ฉันเองไง? ทำไม หรือว่ารอคนอื่นอยู่? "

 

ยุนโฮก้มหน้าอมยิ้มขำเล็กน้อยกับท่าทีของคนรัก…หน้ายุ่งมาแบบนั้น อารมณ์เสียเรื่องน้องชายกับเพื่อนรักเขาเป็นแน่แท้ เพราะช่วงนี้ทำหน้าแบบนี้มา จะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ…เรื่องเดียวเท่านั้นแล่ะ...

 

"ผมก็แค่แปลกใจ...นึกว่าต้องรอนานกว่านี้เสียอีก แต่ไม่น่าเชื่อว่าเพียงไม่กี่ชั่วโมง แจจุงก็กลับมาแล้วน่ะ"

 

"พูดแบบนี้อยากรอนานกว่านี้รึไง?! "

 

"เกรงว่าจะไม่ใช่ผมที่เดือดร้อนนะครั้งนี้"

 

"ฉันไม่ง้อนายก็ได้นะ อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน! "

 

 

ปัง!

 

เสียงประตูปิดตามด้วยแรงที่ไม่ต่างจากตอนถูกกระชากเปิด...ยุนโฮยังคงนั่งอยู่ที่เดิมด้วยท่าทีสบายใจ มือพลางเก็บของบนโต๊ะต่อจากที่เมื่อกี๊หยุดชะงักไว้...ในใจนับถอยหลังไปด้วยอย่างอารมณ์ดี..

 

5...

 

4.....

 

3.......

 

2.........

 

 

1..............

 

 

ประตูถูกกระชากออกอีกครั้ง…แต่ครั้งนี้ไร้เสียงกระแทกแต่อย่างใด...

 

 

"จะไม่ง้อจริงๆหรอ? "

 

ถึงตอนนี้ยุนโฮหลุดขำอย่างช่วยไม่ได้กับความน่ารักนั่น..ร่างสูงลุกออกจากโต๊ะก่อนจะหยิบกระเป๋าทำงานมาด้วย..และหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแจจุงพลางคว้ามือนิ่มมาจับไว้...

 

"แจจุงก็กลับมาให้ผมง้อแล้วนี่ไงครับ"

 

ยิ้มหล่อๆจากแฟนหนุ่มทำเอานางรองของเราอดที่จะยิ้มไม่ได้...

 

"ว่าแต่งวดนี้ไม่นานเท่าครั้งก่อนๆเนาะ...แต่หนี้ชำระเรื่องกิ๊กนี่กลับเยอะนะ"ว่าพลางกระชากคนรักเข้าหาตัว...แจจุงได้แต่ทำหน้าเหรอหรา

 

"อะ..อะไร? นี่มันยังไม่ถึงวันเลยนะ...ฉันจะไปมีได้ไง"

 

"ก็แล้วตอนออกจากโรงพยาบาล ส่งสายตาให้คนไข้กับหมอไปกี่คน? "

 

"ไม่มีสักหน่อย"

 

"แล้วทำไมต้องหลบหน้าล่ะครับ? "

 

"ก็เปล่า.... "ยิ่งถูกจี้ แจจุงก็ได้แต่เบือนหน้าหลบสายตาคมนั่น...

 

"แล้วทำไมต้องพูดเสียงเบา?"ยุนโฮว่าพลางโน้มหน้าหล่อๆเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ...

 

"ก็มันเจ็บคอ..."แจจุงแก้ตัวเฉพาะหน้าอย่างลมๆแล้ง...หน้าสวยยังคงพยายามหลบหันหนีใบหน้าคมที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนแทบไม่เหลือแม้กระทั่งช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน...

 

ยุนโฮเชยคางเล็กนั่นก่อนจะประทับจูบเร็วๆเข้าที่ปากแดง...และทิ้งคำท้ายไว้ให้แจจุงต้องตระหนักและเตรียมตัวเองเอาไว้ให้พร้อมสำหรับสิ่งที่ต้องเจอในคืนนี้...

 

"เสียงแจจุงไม่แหบ ไม่นอนนะครับ"

 

.

.

.

 

 

 

"เช็คอินครับ"

 

"ค่ะ กี่ห้องคะ? "

 

"ห้องสวีทบนสุดครับ"

 

"เอ่อ ใช่คุณ ปาร์ค ยูชอนที่ติดต่อมาไว้ก่อนใช่ไหมคะ? "

 

"ครับ"

 

"จองกี่คืนดีคะ? "

 

"หนึ่งอาทิตย์ครับ"

 

 

คิม จุนซูที่ยืนรออยู่ด้านหลังเพลินๆขณะที่ให้ยูชอนทำเรื่องเช็คอินโรงแรมหรูติดอันดับหนึ่งในสามในโซล มองสำรวจไปทั่วห้องโถงถึงความหรูหราอลังการแทบสะอึก ครีบทิ่มอกตัวเองเมื่อได้ยินระยะเวลาการจองห้องของยูชอน...

 

อาทิตย์นึง!!!

 

จองเผื่อทำกูท้องเลยใช่ไหมน่ะ!!!??

 

แล้วเดี๋ยวนะ ตอนแรกได้ยินพนักงานพูดแว่วๆว่า ปาร์ค ยูชอน ที่ติดต่อไว้ก่อน...

 

นี่วางแผนไว้ตอนไหนวะเนี่ย!!!??

 

 

"ค่ะ เดี๋ยวรอสักครู่นะคะ"พนักงานยิ้มรับพลางจัดการอยู่กับหน้าคอมพิวเตอร์อีกอึดใจก็หยิบกุญแจที่ดูก็รู้ว่าแตกต่างจากกุญแจห้องอื่นๆ...ยูชอนรับมาไว้ก่อนจะหันมาทางจุนซูและพาออกเดินไปที่ลิฟท์...

 

 

เมื่อลิฟท์เปิดออกที่ชั้นบนสุด...ทั้งคู่ก้าวออกมามองไปยังประตูที่มีเพียงประตูเดียวบนชั้นนี้ที่ห่างออกไปไม่มากจากตัวลิฟท์...จุนซูถึงประตูก่อนและลงมือปลดล๊อกด้วยกุญแจและผลักประตูเข้าไป...

 

ห้องสวีทห้องนี้กินความกว้างทั้งชั้นของตัวตึก...ทั้งห้องรายล้อมไปด้วยกระจกที่สามารถมองออกไปยังทั่วกรุงโซลได้...ห้องครัวและเคาน์เตอร์ที่แยกเป็นสัดส่วน...โต๊ะอาหารตัวยาวที่มีแจกันตกแต่งอย่างดี...ห้องรับแขกที่มีโซฟาเข้าชุดกับทีวีจอแบนขนาดใหญ่.....ไกลออกไปมีทางออกไปเป็นระเบียงด้านนอกที่มีเก้าอี้และโต๊ะเข้าชุดไว้พร้อม...และอีกห้องที่แยกเอาไว้คือห้องนอนขนาดที่เรียกได้ว่าหนึ่งส่วนสี่ของสนามฟุตบอลก็ว่าได้....

 

จุนซูมองผ่านๆถึงเพียงแค่นั้น ก่อนจะเดินไปหยุดที่กระจกที่ถูกเปิดม่านเอาไว้แล้วอย่างดี...วิวด้านนอกคือตึกสูงลัดฟ้า และแสงสีเสียงทั่วทั้งกรุงโซลยามค่ำคืน...ผู้คนด้านล่างและรถต่างๆก็ยังมีให้เห็นกันขวักไขว่ตามประสาเมืองหลวงที่ไม่เคยนอนหลับ...

 

แต่ด้วยที่ว่าโรงแรมนี้ถือว่าสูงเท่าๆกับตึกสูงทั่วไปในโซล จึงสามารถเห็นท้องฟ้าด้านบนได้ชัดเจนมากกว่าโรงแรมไหนๆที่จุนซูเคยไปพัก...ท้องฟ้าวันนี้สวยเทียบเท่าได้กับตอนที่เขาไปพักที่โรงแรมของครอบครัวที่เกาะนามิเลยทีเดียว...

 

"ชอบไหมครับ? "เสียงทุ้มๆดังอยู่ข้างๆหู...จุนซูหันหน้ากลับไปเพียงนิดก็ตระหนักได้ว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของอีกคนเรียบร้อยแล้ว...

 

"อื้อ วันนี้ท้องฟ้าสวยมากเลย...เหมือน.. "

 

"จะมีดาวตกใช่ไหมล่ะ? "

 

คนตัวเล็กในอ้อมกอดหันหน้ามาเป็นเชิงถาม...

 

"จุนซูน่ะตอนที่ไปเกาะนามิครั้งแรกมีดาวตกที่นั่น พอได้เห็นหลังจากนั้นทุกปีถ้าครั้งไหนมีโอกาสได้ไปตอนจะมีดาวตก ก็จะไปทุกครั้ง…ผมพูดถูกไหมครับ?"

 

"ยูชอนรู้ได้ไง? "

 

"ผมเป็นหมอประจำตัวจุนซูนะ เรื่องแค่นี้น่ะ ไม่ยากหรอก"

 

"ตอนที่คิดว่าถ้าได้แต่งทันอาทิตย์นี้ก็ว่าจะพาไปเกาะนามินั่นแล่ะ ที่นั่นท้องฟ้าคงจะเปิดมากกว่า…"ยูชอนหยุดนิดนึงก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นมากขึ้น...

 

"แต่ก็ไม่ทัน ก็เลยมาจองห้องที่นี่ไว้ก่อน เพราะจากที่นี่จะเห็นท้องฟ้าชัดที่สุดแล้วในโซล....ฝนดาวตกงวดนี้จะมีติดต่อกันหลายวันเกือบหนึ่งอาทิตย์ แต่อาจจะไม่ต่อเนื่องทุกวัน ผมก็เลยจองมันทั้งอาทิตย์ให้จุนซูได้ดูตลอด...ถือว่าเป็นการหนึ่งในโปรแกรมฮันนีมูนที่ทำล่วงหน้าก่อนละกันนะครับ"พูดจบก็ประทับจูบลงเบาๆที่ขมับ...

 

จุนซูที่ดีใจจนไม่รู้จะเขินแบบไหนดี...ได้แต่ยืนหน้าแดงอยู่ในอ้อมกอดของอีกคน..จนเมื่อยูชอนคลายอ้อมกอดออก...ย้ายตัวเองไปยืนข้างกระจกและหมุนตัวอีกคนเข้ามาเผชิญหน้า...

 

ร่างสูงค่อยๆจูบลงเบาๆที่หน้าผาก...คนตัวเล็กหลับตาลงรับรู้ถึงความอบอุ่นที่อีกคนมอบให้อย่างโดยดี...

 

วินาทีที่ยูชอนละออกจากใบหน้ากลมน่ารักนั่น...ดาวตกดวงแรกก็เริ่มตกลงจากฟากฟ้า ส่องแสงระยิบระยับจากขอบฟ้าด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึ่งและต่อด้วยดวงที่สองพร้อมๆกับที่ยูชอนเอ่ยประโยคต่อมา...

 

 

"แต่งงานกับผมนะครับจุนซู"

 

 

 

 

ดาวดวงที่สามและสี่ค่อยๆทยอยตกตามมาอย่างต่อเนื่องในขณะที่ยูชอนโน้มตัวลงประทับจูบลงที่ปากเล็กช่างพูด...มือใหญ่คว้ามือเล็กขึ้นกุมพร้อมๆกับใส่บางอย่างเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของอีกคนก่อนที่จะถอนใบหน้าคมออกมา...

 

รอยยิ้มและสีแดงระเรื่อค่อยๆถูกเติมแต่งจนทั่วแก้มกลมนั่น...คนตัวเล็กมองลงไปยังแหวนเงินที่สวมอยู่ที่นิ้วป้อมของตนสลับกับใบหน้าของอีกคน...ก่อนจะเอ่ยพลางพยักหน้า..

 

 

"อื้อ... "

 

 

 

 

และค่ำคืนนั้น...ฝนดาวตกก็ส่องสว่างทั่วท้องฟ้าแทบทั้งคืน...

 

 

 

 

 

 

 

 

THE END ^^

 

 

Talk

เรื่องนี้เปิดจองรวมเล่มแล้วนะคะ ^^
จิ้มโลดเน้อ http://deumbeui.exteen.com/20090804/print-hot-doctor-mean-patient-yusoo-yunjae-1

 

 

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #10
Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong
Rate : ไร้สาระ
Author: Deumbeui
Author’s note: "งั้นก็...ไปโรงแรมได้สิเนอะ? "



Tlu~ Tlu~ Tlu~ Tlu~ Tlu~ Tlu~ Tlu~


"ครับ? "

"ทำไมรับช้าจัง! "

"ขอโทษที พอดีเพิ่งออกจากห้องประชุมน่ะ แจจุงมีอะไรหรอ? "

"จะอะไรซะอีกล่ะ ฉันมาทวงค่ามัดจำฉันคืนต่างหากล่ะ งดเจอหน้ากันสองอาทิตย์!"

" หา?? นี่ แจจุง มีอะไรค่อยๆพูดสิครับ ผมงงไปหมดแล้วนะเนี่ย... "ชายหนุ่มร่างสูงแต่งชุทสูทสีดำภูมิฐานมือหนึ่งถือโทรศัพท์ราคาแพงกำลังก้าว เดินกลับเข้าห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นบนสุดของตัวตึก...ในใจพลางคิดทวนประโยค ของแฟนสาว(??)อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง...

สองอาทิตย์...

ใช้สมองหรือหัวแม่เท้าคิดกันครับเนี่ยแจจุง...= =

ไม่ได้อะไรหรอกนะ...

กลัวว่าคนที่จะขาดใจตายก่อนน่ะ... -v

ไม่ใช่เขาน่ะสิ....


"จะอะไรซะอีกล่ะ พ่อคนดีนักดีหนาของนายน่ะ สุดท้ายก็ทนเสน่ห์ของน้องฉันไม่ไหวน่ะสิ! "

"เอ๋? ยูชอนน่ะหรอ? ไม่จริงน่า... "

"จริงสิ! ไม่ธรรมดาด้วยนะ นายน่ะ ตามหลังเพื่อนนายอีกเยอะ ขอบอก"

"แจจุงแน่ใจนะครับ?"

"แน่เสียยิ่งกว่าแน่! รอยแดงกว่าของฉันตอนครั้งแรกด้วยซ้ำ"

"แค่รอยมันไม่ได้หมายความว่า..... "

"ก็น้องฉันมันเล่นตะโกนใส่หน้าฉันว่า ‘นั่นน่ะมันตอนอยู่ในรถ’ เป็นนายจะคิดว่าไงล่ะ?!"

"ผมก็คิดว่าไอ้ยูชอนมันก็แค่ให้ hickey* บนรถกับจุนซูน่ะสิ"

"คิดในแง่ดีไปหน่อยมั้ง ไม่มีทางอะ"

"แจจุงเช็คให้แน่ใจก่อนจะมาทวงค่ามัดจำผมดีกว่านะครับ ไม่อย่างนั้นที่เหลือผมคิดดอกแพงนา... "

" นายต่างหากเตรียมใจห้ามมาเจอหน้าฉันอีกสองอาทิตย์ไว้เลยนะ ถึงตอนนั้นฉันจะควงกิ๊กไม่ซ้ำหน้าเลยคอยดู! "คนสวยพูดเสร็จก็ตัดสายวางหูจากคนรักทันที...

เหอะ! มีที่ไหนกันผู้ชายดีเกินขนาดนั้นน่ะ...

ขนาดตัวเองที่คิดว่ายุนโฮเนี่ยแล่ะ สุภาพบุรุษสุดๆ...

จูบแรกยังโดนขโมยไปตั้งแต่วันแรกที่เพิ่งรู้จักกันด้วยซ้ำ....

เพื่อนกันมันก็ไม่ต่างกันนักหรอก!



"นี่พี่ เป็นบ้าอะไรมายืนทำหน้าเคร่งเป็นนางร้ายในละครอยู่ตรงนี้เนี่ย? "

แจจุงหันควับตามเสียงทางด้านหลัง...

คิม จุนซู ยืนทำหน้าขมวดคิ้วออกแนวงงหน่อยๆกับท่าทางของพี่ชายตัวเอง และหลังจากเอ่ยคำถามที่ไม่ได้ดูเหมือนต้องการคำตอบมากนัก เจ้าตัวก็เลี้ยวเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างอย่างไม่หยี่หระใดๆกับอีกคนที่คอย จ้องดูน้องชายตัวเองเดินลงบันไดอย่างตั้งอกตั้งใจ...

วันแรกที่เขามีอะไรกับยุนโฮ แต่ละก้าวที่ก้าวลงบันไดนั้นแทบเรียกได้ว่าโลกสะท้าน จักรวาลสะเทือนกันเลยทีเดียว...แต่นี่อะไร...

มันก็ยังปกติดีนี่หว่า...


"นี่! คิม จุนซู เดี๋ยว! "

แจจุงพุ่งลงตามขั้นบันไดด้วยความเร่งของจรวดตามหลังจุนซูไปทันที....

"นี่พี่เป็นอะไรของพี่เนี่ย?!! "

แจจุงกวาดไล่สายตาไปทั่วทั้งร่างกายน้องชายคนเล็ก..รอยแดงที่คอดูจางลงแล้ว...ไอ้ตัวดีมันคงเอาแป้งกลบสินะ..

มันต้องมีที่อื่นอีกสิน่า...ทำทั้งที ไม่มีทางมีรอยแดงที่เดียวหรอก...

"หมุนตัวดิ๊"

"เห้ย! นี่พี่จะทำอะไรเนี่ย??!! "

แจ จุงไม่รอให้จุนซูได้มีโอกาสแม้จะหมุนตัวด้วยตัวเอง สิ้นคำสั่งนั้นเจ้าตัวก็จับน้องชายเหวี่ยงเป็นวงกลมทันทีท่ามกลางเสียง โวยวายของอีกคน...

แขนเสื้อถูกเลิกขึ้นดูทั่วทั้งแขน...ไม่มี

ปกเสื้อถูกแหวกออกจนถึงอกขาว...ไม่มี

ชายเสื้อถูกดึงขึ้นเพื่อสำรวจบริเวณหน้าท้อง...ไม่มี

มือ เล็กวางแหมะอยู่ที่กางเกงเตรียมจะดึงออกเป็นขั้นต่อไปอยู่แล้ว..แต่โดนเสียง เล็กแหวกอากาศพุ่งใส่กระดูกค้อน ทั่ง โกลนในหูชั้นกลางขึ้นเสียก่อน...

"พี่แจจุง พี่เสียใจมากที่แท้งจนเป็นบ้าไปแล้วรึไง! จะจับผมแก้ผ้ากลางวันแสกๆเรอะ!!?? "

"มันต้องมีสิ"

"มีบ้าอะไรเล่า!!!? "

"มีอะไรกันยังไงล่ะ!! "



!!!

จุนซูจ้องหน้าพี่ชายตัวเองอย่างท้อแท้...


"พี่ต้องวิปริตไปแล้วแน่ๆ... "

จู่ๆมาชวนให้มีอะไรกัน...มันผิดตั้งแต่จะคิดแล้วนะ…

เคะทั้งคู่มันจะทำกันยังไงล่ะ?

ที่สำคัญ...มันผิดศีลธรรมนะโว้ย!!


" ไม่มีทาง ถ้ามีอะไรกัน มันจะมีทางมีแค่รอยเดียวได้ยังไงกัน?! "แจจุงยังคงพร่ำเพ้อกับตัวเองต่อไปโดยไม่ใส่ใจอีกคนที่เริ่มเข้าใจอะไร ลางๆ...

"พี่บ้า!!! ผมก็บอกแล้วไง นั่นมันตอนในรถ!! "

"ในรถยิ่งไม่มีทางมีรอยเดียวแน่!!! "

"และจะให้มีสักกี่รอย ทำกันอยู่แค่ห้านาทีแค่นั้นเองนะ!! "

"ห้านาที!!!!???? "


แม่เจ้า!!!!~ อะไรกัน!!??...ไม่จริงอะ!!

สถิติมันทำเร็วกว่าฉันอีกหรอเนี่ย!!!!!!???


" ก็เออไงเล่า!!! เลิกบ้าสักที ปล่อยผมนะ!!! "จุนซูสะบัดหลุดจากมือไม้ของพี่ชายตัวเองที่จับแตะมันไปทุกส่วนของร่างกาย ได้ก็วิ่งหนีหายลับไปอย่างรวดเร็ว...


แจจุงยืนค้างอยู่ตรงนั้นอีกกว่าแปดวินาที...เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็รีบคว้าโทรศัพท์เข้าเบอร์ที่เพิ่งถูกโทรออกไปเมื่อไม่นาน....


"เจอกันที่โรงพยาบาลนะ ฉันจะไปหายูชอน! "


.
.
.




" ยูชอน! เรามีเรื่องต้องเคลียร์! "เสียงประตูเปิดไม่เบานักพร้อมกับเสียงดังโวยวายเรียกความสนใจให้กับร่างสูง ในชุดกาวน์สีขาวตัวยาวเหลือบตาขึ้นมามองเพียงนิด ก่อนจะหลุบตาลงกลับไปมองแผ่นเอกซ์เรย์ดังเดิม...


"ฉันมีเรื่องจะ ถาม และนายต้องตอบฉันมา อย่าเฉไฉเป็นอันขาด... "เสียงมือเรียวตบเข้ากับโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกองแผ่นเอ็กซเรย์ไม่เบานัก พลางชะโงกตัวเข้าหาอีกคนที่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าละออกสายตาออกจากแผ่นเอ๊ก ซเรย์เลยแม้แต่น้อย....

"มีอะไรล่ะ? "

"นายมีอะไรกับน้องฉันในรถใช่ไหม? "เสียงดังฟังชัดฉะฉานชัดถ้อยชัดคำหลุดออกจากปากแดงเล็กอย่างลื่นไหลไร้สะดุดแต่กลับทำให้ใครอีกสองคนแทบจะสำลักน้ำลาย...

"ว่ายังไงล่ะ!? "แจจุงชะโงกตัวใกล้เข้าไปอีก...

ยูชอนที่ตอนแรกแทบจะสะอึกจนซี่โครงกับกระบังลมสลับที่กัน จู่ๆก็คล่อยๆคลายยิ้มและหัวเราะออกมาเบาๆ...


" นั่นไงล่ะ! เห็นไหม!! ฉันพูดผิดซะที่ไหนล่ะ เห๊อะ!!! "ร่างบางที่เพียงแค่เห็นท่าทางของว่าที่น้องเขยตัวดีก็รวบรัดสรุปเอาเอง เรียบร้อยก่อนจะหันไปค้อนใส่แฟนหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกัน...

"จ่ายค่า มัดจำฉันคืนมาซะ สองอาทิตย์ ห้ามเจอหน้ากัน เริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!"ว่าเสร็จแจจุงก็ผลุนผลันออกจากห้องไป ทิ้งให้ยุนโฮได้แต่ยืนกุมขมับ...

"นี่นายมีอะไรกับจุนซูในรถจริงๆหรอวะ? "


ยูชอนเพียงปรายตามองเพื่อนรักเพียงนิดก่อนจะก้มหน้าลงทำงานต่อและไม่วายแอบอมยิ้มที่มุมปากตามแบบฉบับ...


"ถ้าไม่ได้ทำแล้วทำไมไม่บอกแจจุงไปล่ะว่ะ? มึงนี่หาเรื่องให้กูจริงๆเลยนะ"

"ก็แค่กำลังคิดอยู่ว่าถ้าทำให้มันจริงขึ้นมาจะดีไหมไงล่ะ? "



.
.
.




"งั้นก็ตกลงเป็นเดือนหน้านะคะ"

หลัง จากรับประทานอาหารมื้อค่ำกันเสร็จเรียบร้อย คุณนายปาร์คก็ถือโอกาสพูดเรื่องแต่งงานขณะที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับไอติ มรสกะทิของหวาน...

"ก็อย่างที่คุยกันไว้นั่นแล่ะค่ะ...หลังจากนี้จะได้เริ่มเตรียมรายชื่อแขก แล้วก็ของที่ระลึกด้วยน่ะค่ะ"คุณนายคิมตอบรับ...

"ส่วนเรื่องสถานที่เดี๋ยวผมกับยุนโฮจะจัดการให้ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ" คิม แจจุง ยิ้มสวยพลางเสริมต่อจากแม่ของตน...

" ขอบใจนะจ้ะ นี่ตัวดิฉันเองอยากจะเลื่อนให้เป็นพรุ่งนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย...แต่ ติดที่ว่านี่เดี๋ยวก็ต้องบินไปประชุมที่อังกฤษ น่าเสียดายจริงๆ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ทางนี้ก็เหมือนกัน ต้องไปดูงานที่เกาะนามิเหมือนกันน่ะค่ะ"

" จริงสิ ดิฉันว่าหลังจากเสร็จงานแต่งแล้ว ให้จุนซูกับยูชอนไปฮันนีมูนกันที่โรงแรมของคุณคิมที่เกาะนามิก็ดีนะคะ... เพราะปกติช่วงนี้งานที่โรงพยาบาลจะค่อนข้างเยอะน่ะค่ะ ไปที่ใกล้ๆกันก่อนแล้วไว้ปลายปีค่อยไปต่างประเทศกันอีกที ดีไหมคะ? "

"ก็ดีนะคะ...ลูกว่าไงล่ะ? จุนซู"

" ผมยังไงก็ได้ฮะ....ถ้าอีกคนเขาว่างนะฮะ "จุนซูที่จัดการของหวานเสร็จเรียบร้อยนานแล้วว่าพลางส่งสายตาไปยังคนที่นั่ง ตรงข้ามในขณะที่พูดประโยคสุดท้าย...

"นี่ จุนซู! ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ? ไม่มีมารยาทเลยนะลูก"

"...เดี๋ยวผมขอตัวไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยนะฮะ"คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนโค้งและยิ้มเล็กน้อยให้กับผู้ใหญ่บนโต๊ะก่อนที่จะเดินออกไป...

"ให้ตายสิ ลูกคนนี้"

" ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แบบนี้แล่ะ วัยรักหนุ่มสาว มีแง่งอนกันเป็นธรรมดา... "คุญนายปาร์คพูดอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันไปทางลูกชายของตนที่นั่งนิ่งกำลังยก แก้วน้ำขึ้นดื่ม และพูดด้วยเสียงที่ติดจะแข็งๆ...

"ยูชอน ไม่ไปดูจุนซูเขาหน่อยหรอลูก? "

ยู ชอนเหลือบมองแม่ของตนที่ส่งสัญญาณมาเป็นนัยก่อนจะวางแก้วน้ำลงและค่อยๆ ลุกออกจากโต๊ะ โค้งให้ผู้ใหญ่ตามมารยาทก่อนจะเดินตามทางที่คนตัวเล็กเพิ่งเดินออกไป...

.
.
.



"ฮึ้ย! น่าโมโหโว้ย!!"มือกลมเล็กตีเพี๊ยะเข้าให้ที่พุ่มหญ้าเพื่อระบายอารมณ์...เท้าก็เตะเขี่ยหญ้าโน่นนี่ไปพลาง..

"ยังไม่ทันแต่งก็คิดเบี้ยวซะล่ะ น่าจะหนีหายไปซะให้เข็ด"


"ผมไม่ได้เบี้ยวซักหน่อย ก็ผมนึกว่าจุนซูจะมากับคุณแม่อยู่แล้วนี่น่า"

"ข้ออ้าง! "อยากจะหันไปแล้วชี้หน้าด่าให้มันสาสมอยู่หรอกนะ ถ้าไม่ติดว่าแม่งอยู่ๆก็มากอดอยู่ด้านหลังให้ใจเต้นใจสั่นเนี่ย...

ชิ...

ก็พูดเองว่าจะมารับ...

พอโทรไป...ยังอยู่ที่ทำงานอยู่เล้ย!!...

ไอ้แผ่นเอกซ์เรย์มันมีอะไรน่าสนใจมากรึไง..

ถึงได้อยู่กับมันจนลืมมารับเขาเนี่ย!

สองเบี้ยวแล้วนะ!!


"จุนซูอยากไปฮันนีมูนก่อนแต่งกันไหมครับ? "

"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ!"

"ก็นี่ไง ผมง้ออยู่นี่น่า.... "

"…….."

เนี่ย แล้วก็เงี้ยทุกที...

สุดท้าย...


ก็ยอมทุกที...


"ว่าไงล่ะครับ? อยากไปไหนกันก่อนไหม? "

"ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีแผ่นเอกซ์เรย์... "

ชาย หนุ่มร่างสูงที่สวมกอดคนตัวเล็กทางด้านหลังและเอาคางเกยกับไหล่มนอยู่นั้นอด หัวเราะกับคำตอบน่ารักของคนรักไม่ได้...ยูชอนกระชับอ้อมกอดมากขึ้นก่อนจะ เย้าแกล้งอีกคน...

"งั้นก็...ไปโรงแรมได้สิเนอะ? "

จุนซูหันหน้ามาเผชิญกับใบหน้าหล่อคมของอีกคน..ก่อนจะยิ้มร้าย..



"กล้าพาไปป่ะล่ะ? "



.
.
.




" เอ้า นี่จุนซู จะไปไหนกัน? ดึกแล้วนะ"แจจุงที่เดินออกมาสูดอากาศข้างนอก ปล่อยให้สองแม่ฝั่งสามีและภรรยา(??)เขาได้คุยกันตามสบาย ชะงักถามเมื่อเห็นน้องชายตัวเองกำลังจะเปิดประตูรถฝั่งด้านข้างคนขับโดยมียู ชอนที่กำลังจะเปิดประตูฝั่งคนขับเข้าไปนั่งเช่นกัน...

"พี่แจจุง ฝากบอกแม่ด้วยนะว่าเดี๋ยวกลับบ้านเอง"ว่าเพียงแค่นั้นก่อนจะเปิดประตูรถและยัดตัวเองเข้าไปข้างในอย่างไม่รีรอ...

"นี่เดี๋ยวสิ! ยังไม่ได้ตอบเลยนะว่าจะไปไหนกันน่ะ!? "


จุนซูลดกระจกลงก่อนจะเอ่ยตอบเสียงฉะฉาน...




"ไปโรงแรม"











2BC




**hickey = รอยจูบค่ะ ^^

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #9
Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong
Rate : ประถมต้น
Author’s note: "รอยที่คอน่ะ รีบหาอะไรปิดซะนะ ให้ผู้ใหญ่เห็นมันจะไม่ดี"



แสง แดดยามเช้าส่องสว่างลอดผ่านผ้าม่านสีฟ้าเข้มที่ถูกแหวกไว้เล็กน้อยกระทบกับ ร่างสองร่างบนเตียง...คนหนึ่งที่ตื่นขึ้นมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้วนั้นเอาแต่ จับจ้องคนตัวเล็กที่นอนตะแคงข้างหันหน้ามาทางตน ใบหน้ากลมๆที่ถูกแสงอาทิตย์เรืองรองยามเช้านั้นน่ามองน้อยเสียเมื่อไรกันล่ะ ...โอกาสแบบนี้ใช่ว่าจะหาได้ง่ายเสียเมื่อไรด้วย อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าถ้าตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าตัวเองถูกจ้องอยู่แบบนี้...

จะเริ่มต้นด่าด้วยคำว่าอะไร ^^


และ แล้วหลังจากผ่านไปอีกเกือบสิบนาที แดดที่เริ่มส่องสูงขึ้นเรื่อยๆก็พลันเริ่มแยงเข้าที่ดวงตาเรียวเล็กที่ปิด สนิท...ร่างบางเริ่มขยับเบือนหน้าหนีโดยการที่จะมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืน ใหญ่อย่างที่ตัวเองชอบทำเป็นประจำ แต่เพราะความไม่คุ้นชินกับสถานที่ทำให้ร่างกายปฏิเสธที่จะนอนต่อ...คนตัว เล็กค่อยๆปรือตาสู้แสงที่ส่องลอดเข้ามาในมุมที่ไม่เคยชิน และในที่สุดก็ลืมเต็มตา เมื่อตระหนักว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และไอเงาดำๆที่คอยบังแดดบางส่วนนั้นเป็นของใคร...


"ตื่นแล้วหรอครับ? "

"ตื่นนานยัง? "ตามแบบฉบับเขาล่ะ ไม่อยากตอบซะอย่าง ใครจะทำไม แถมถามย้อนด้วยเอ้า!

"ไม่รู้สิ พอดีตื่นมายังไม่ได้หันไปมองนาฬิกาเลย มัวแต่มองหน้าคนน่ารักอยู่ว่าเมื่อไรจะตื่นซะที"

น่ะ น่ะ พูดเฉยๆก็ได้ หน้าน่ะจะยื่นเข้ามาทำไมซะใกล้!? แล้วรอยยิ้มนั่นมันอะไร?? รู้อยู่หรอกว่าถึงเวลาให้ยา แต่ขอให้ตากูได้ลืมเต็มกระบอกตาหน่อยได้ไหมเล่า!!!


"นี่ อย่าเพิ่งสิ…อื้อ ยูชอน!.. "มือน่ะเดี๋ยวดันเดี๋ยวรั้ง เอาไงเอาให้แน่ คิม จุนซู! จะผลักก็ผลัก จะยอมก็ยอม เอามันซักอย่างเห้อออ!!! = =

"ผมรอตั้งนานกว่าจุนซูจะตื่น จะให้ผมต้องอะไรอีกล่ะครับ? "พูดไกลๆหน่อยก็ได้มั้งงงง จะมาอะไรนักหนาตรงซอกคอเขานักนะ~! ><

"ไหนว่าไม่ได้ดูนาฬิกาไง!..อ๊ะ..อื้ออ...เดี๋ยวสิ! ยู.... "

ห้ามได้แค่นั้นแล่ะ ได้แค่นั้นจริงๆ รอให้เรียกชื่อจบสักหน่อยก็ยังดี...ขอห้ามให้มันสมบทบาทครบเซ็ทหน่อยไม่ได้หรือไงกัน! ให้ตาย...


.............
............................



" วันนี้มีเคสตอนบ่าย จุนซูจะไปด้วยกันมั้ย? "หลังจากจบคอร์สการให้ยาตอนเช้าไปกว่าร่วมชั่วโมง = =” ยูชอนก็ปล่อยให้คนตัวเล็กไปอาบน้ำอาบท่าก่อนที่ตัวเองจะไปอาบบ้าง และตอนนี้เขาก็กำลังยืนให้ร่างบางยืนจัดเสื้อผ้าของเขาให้เข้าที่เข้าทาง...

" ไม่อะ เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้าน ไม่รู้แม่กลับมายัง ขี้เกียจฟังแม่บ่น ไหนจะยังพี่แจจุงอีก"คนตัวเล็กว่าพลางจัดไทน์ของคนตัวสูงให้เข้ารูป ร่างสูงสบโอกาสลอบมองคนตัวเล็กที่ใส่เสื้อยืดตัวเก่งกับกางเกงขาสามส่วนที่ กลายเป็นขายาวไปโดยปริยายของเขาแล้วก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้...

ตั้งแต่รู้จักกับจุนซูมานี่ ยิ้มมาแล้วกี่ครั้งกันนะ...

ไม่สิ ควรจะถามว่า ตั้งแต่รู้จักกับจุนซูมานี่ มีตอนไหนที่เขาไม่ได้ยิ้มบ้างคงจะตอบง่ายกว่า...


"’งั้น เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้าน แล้วตอนเย็นจะไปหาที่บ้านนะครับ"พูดเสร็จก็โฉบใบหน้าลงประทับจูบเร็วๆที่ปาก แดงพร้อมกับรวบตัวคนน่ารักเข้าเต็มอ้อมกอด

"อื้อ...อย่าช้านะ"จุนซู ยิ้มตาปิดทำเอาอีกคนยั้งใจแทบไม่อยู่...ใบหน้าคมกำลังโน้มเข้าหาอยู่แล้ว เชียว...แต่เสียงเคาะประตูดันมาขัดจังหวะซะนี่!


ชิ! อีกนิดเดียวแล้วแท้ๆ...

นั่นกะว่าจะให้เป็นยาก่อนอาหารเลยนะ!!!



ใช่แล้ว คุณผู้อ่านไม่ได้เข้าใจผิด ไม่ได้ตาฝาดอะไรทั้งนั้น...เพราะนี่ไม่ใช่ความคิดของใครอื่นใด…


นางเอกของฟิกเรานี่แล่ะ!!!



ร่าง สูงผละจากคนตัวเล็กไปที่ประตูห้อง เปิดออกด้วยสีหน้าไม่ค่อยรับบุญเท่าไรนัก....ใครกันนะ กล้าขัดจังหวะปาร์ค ยูชอนกำลังจะจูบแฟนเนี่ย!!


แกร๊ก...


"ครับ....อ้าว คุณแม่..กลับมาแล้วหรอครับ?"

" ก็ใช่น่ะสิ กว่าจะมาเปิดประตูได้ มัวทำอะไรอยู่ตั้งนาน แล้วนั่นทำไมต้องทำหน้าตายซากใส่แม่อย่างนั้นด้วยล่ะ ห๊ะ?"หญิงสาววัยกลางคนหน้าตาสะสวยที่แม้ว่าจะมีอายุมากแล้ว แต่ผิวพรรณผุดผ่องที่ดูแลมาอย่างดีบวกกับท่าทางที่ดูวัยรุ่นกว่าวัยนั้นทำ เอาเดาอายุกันไม่ออกเลยทีเดียวกำลังยืนเอามือเท้าสะเอว สีหน้าเอาเรื่องลูกชายอยู่ไม่น้อย

"ไม่มีอะไรครับ แล้วแม่มีอะไรกับผมหรอ? "

"มีแน่ เราไปเอาลูกชายบ้านโน้นเขามาไว้ที่นี่รึเปล่า? เมื่อเช้าคุณคิมเขาโทรมาถามแม่ เพราะเห็นว่าแจจุงบอกว่าหนูจุนซูกลับมากับเรา"

"อยู่ครับ"ว่าสั้นๆพลางเปิดประตูกว้างขึ้นเป็นเชิงให้ผู้เป็นมารดาผ่านเข้าไป


"เอ่ออ..สวัสดีฮะ"

ตายห่าล่ะ แม่สามี เห้ย! แม่ยูชอน!…เล่นมาเจอกันแบบนี้เลย...ยังไม่ได้ตั้งตัวเลยนะเนี่ยยย จะถูกหาว่าเป็นพวกใจง่ายหรือเปล่าวะ!?


" ต๊ายยย น่ารักจริงๆนะเนี่ย ตอนที่แม่เห็นในรูปก็ว่าน่ารักแล้วนะ ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีก ยูชอนนี่ตาถึงจริงๆ ไหนมาให้แม่กอดหน่อยยยย..."คุณนายปาร์คโผเข้ากอดจุนซูเต็มแรงทำเอาร่างเล็ก แทบจะหงายหลัง...

นึกว่านอกจากแม่ตัวเองแล้วนะที่ประหลาด...

ให้ผู้ชายดูตัวกับผู้ชายเนี่ย...

บ้านนี้ก็เป็นอีกบ้านเรอะ!!


อะไรมันจะโชคดีแบบนี้นะ พ่อแม่ทั้งสองฝั่งยินดีที่ให้ลูกชายตัวเองแต่งงานกับผู้ชาย...

ปกติฟิกอื่นๆมันต้องมีสักฝั่งสิ ที่ไม่ยอมรับน่ะ...

ส่วนมากจะเป็นฝั่งเมะนี่แล่ะที่จะรับไม่ได้...

แต่นี่อะไร....


เล่นกระโดดโผกอดแทบจะทับเขาทั้งตัวและแถมดูท่าจะรักมากกว่าลูกชายตัวเองเสียอีก...

ฟิกเรื่องนี้ อะไรๆมันก็จะราบรื่นไปแล้วนะเนี่ยย!!....(แล้วไม่ชอบเราะ เด๋วปั๊ด!! : จากคนแต่ง)


" แม่เพิ่งคุยกับแม่จุนซูไปว่าเย็นนี้จะนัดทานข้าวที่บ้านซักหน่อย จะได้ตกลงเลือกฤกษ์ที่จะแต่งน่ะจ้ะ ที่คุยๆกันไว้ตอนแรกรู้สึกจะเดือนหน้านี้แล่ะ แต่ตอนนี้แม่อยากจะเลื่อนให้เป็นสักอาทิตย์หน้า ไม่ก็พรุ่งนี้เลยจริงๆ ยูชอนว่าไง? "

"ผมลงข้างล่างก่อนล่ะ หิวข้าว ตอนบ่ายมีเคสด้วย แล้วแม่ก็ปล่อยจุนซูได้แล้ว..."

" ไอ้ลูกคนนี้นิ! เงียบปากไปเลยไป....ว่าแต่ ยังไงจุนซู ตอนเย็นก็อย่าลืมมากินข้าวที่บ้านด้วยนะจ้ะ แม่ให้แม่บ้านเตรียมทำกับข้าวไว้เยอะแยะเลยล่ะ"คุณนายปาร์คแหวใส่ลูกชายตัว เองก่อนจะหันกลับไปยิ้มหวานให้กับว่าที่ลูกสะใภ้...

"ฮะ"คนตัวเล็กตอบรับพลางยิ้มเต็มแก้มกลมๆนั่น


คุณ นายปาร์คยิ้มใจดีให้อีกครั้งก่อนจะเดินนำไปทางประตู..จุนซูกำลังจะเดินออก ตาม แต่ยังไม่ทันจะได้แตะลูกบิด ประตูก็ถูกปิดลงด้วยมือใหญ่ของอีกคนก่อนอีกมือหนึ่งจะดึงคนตัวเล็กเข้ามาและ โน้มใบหน้าคมเข้าลงมาอย่างรวดเร็วโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว...


แหม คุณหมอ...

ลืมบ้างอะไรบ้างก็ได้นะ...

อะไรมันจะจ่ายยาได้ตรงตามเวลาขนาดนี้เนี่ย คนแต่งหมั่นไส้ว้อยยย!!!....





……….
…………


รถ ยุโรปคันหรูเข้าจอดเทียบบริเวณหน้าคฤหาสน์ตระกูลคิม...ที่ประตูข้างคนขับ เด็กหนุ่มตัวเล็กเปิดประตูรถลงทักทายคนสองคนที่ยืนคอยอยู่ตรงบันไดบ้าน...

"กลับมาแล้วฮะ"

"แหม กลับมาซะสายเชีย"

"ก็แล้วใครล่ะที่ถีบส่งน้องตัวเองให้ไปนอนที่อื่นน่ะ"

"อย่ามา ตัวเองก็เต็มใจจะไปจะแย่ไม่ใช่เรอะ? "

" พอได้แล้ว ทั้งคู่เลย เพิ่งจะเจอกันก็หาเรื่องทะเลาะให้แม่ปวดหัวอีกละ...อะนี่ ยูชอนเข้าบ้านก่อนไหมลูก? "คุณนายคิมเอ่ยห้ามทัพลูกชายของตัวเองทั้งสองที่เจอหน้ากันเพียงไม่ถึงห้า วินาทีก็แทบจะกระโดดกัดคอปารองเท้าใส่หน้ากันกันไว้อย่างยากเย็นก่อนจะหันไป เอื้อนเอ่ยเชิญชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างรถฝั่งประตูคนขับ

"ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีเคสตอนบ่ายน่ะครับ"

"ฉันว่านายเอามันไปด้วยก็ได้นะ ขี้เกียจเป็นที่รองรับอารมณ์หงุดหงิดของบางคนแถวนี้"

"เงียบๆไปเลย หงุดหงิดที่ไม่ท้องสักทีก็อย่ามาพาลใส่คนอื่นสิ"

" จุนซู! ดูพูดเข้า เข้าบ้านเลยไป ให้ตายสิลูกคนนี้...ขอบใจยูชอนมากนะจ๊ะที่ดูแลจุนซู แล้วเดี๋ยวเย็นนี้เจอกันจ้ะ"คุณนายคิมตีเข้าที่แขนของลูกชายตัวแสบพลางบอกลา ว่าที่ลูกเขยกอนที่จะลากคนตัวเล็กเข้าบ้านไป...


"ขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมตัวเลยนะ เดี๋ยวเย็นนี้ต้องไปกินข้าวที่บ้านโน้น... "

"รู้แล้วน่าแม่... "

จุนซูตอบรับก่อนจะปลีกตัวไปอีกทางเพื่อจะขึ้นบันไดไปห้องตัวเองทันที...




"รอยที่คอน่ะ รีบหาอะไรปิดซะนะ ให้ผู้ใหญ่เห็นมันจะไม่ดี"

"พี่เงียบปากไปเลยน่า! "จุนซูที่กำลังจะเปิดประตูเข้าห้องของตัวเองหันมาแว๊ดใส่คนที่ยืนพิงสะโพกสบายใจเฉิบกับราวบันได...

แจจุงที่ยืนกอดอกเมื่อครู่หลุดหัวเราะพลางผละเดินมาหาน้องชายที่ยืนหน้าแดงเอามือปิดซอกคอตัวเอง...

"เอ้า พี่ก็แค่เตือนด้วยความหวังดี"น้ำเสียงแบบผู้อาบน้ำร้อนมาก่อนเอื้อนเอ่ย...

"จะว่าไป ไวไฟกว่าพี่อีกนะเรา"

"ผมยังไม่ได้มีอะไรกับหมอนั่นสักหน่อย! "

"อย่ามาขี้ตู่ แล้วรองแดงชัดชัดตรงคอนั่นมันอะไรล่ะ? "

"นั่นมันเพิ่งตอนในรถต่างหาก! พี่บ้าไม่คุยด้วยแล้ว!"พูดแทบยังไม่จบประโยคดีด้วยซ้ำ จุนซูก็รีบเปิดประตูเข้าห้องตัวเองทันที....ทิ้งให้อีกคนยืนอึ้งพะงาบติด อ่างกับประโยคที่น้องชายเพิ่งกล่าวไปไม่นาน...


อะไรนะ?!!!!

ขอใหม่ๆๆ


คุณผู้อ่านได้ยินเหมือนที่ผมได้ยินใช่ไหม?!!!!


ในรถ!!!!





!!!

น้องชายผมมันเพิ่ง...


กรี๊ดดด!!!!!


ในรถ!!!!


"คิม จุนซู!!!! ออกมาคุยกับพี่ให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ!!! "


ให้ตายเหอะ...

นี่เราตามหลังน้องชายที่เพิ่งจะมีแฟนเพียงไม่นานเนี่ยนะ!!??


ในรถ ฉันยังไม่เคยเลยนะเว้ยยยย!!!!!



"จุนซู ได้ยินมั้ย?!!! ออกมาคุยให้รู้เรื่องนะ!!!! จุนซู!!!! "












2BC