My Happy World

ร่างสูงค่อยๆประคับประคองเด็กหนุ่มน่ารักซึ่งก็ค่อนข้างเต็มใจและปลื้มปิติยินดีเป็นอย่างยิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งที่เฝ้าฝันมานาน สังเกตได้จากมือที่คล้องคอชายหนุ่มแน่นไม่ยอมปล่อย อีกทิ้งใบหน้าหวานก็วางเกยไหล่ของอีกคนและหายใจรดใบหน้าหล่อคมนั่นอย่างจงใจ

ยุนโฮอุ้มแจจุงไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่นจนกระทั่งมาถึงห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ไร้ผู้คนก็วางร่างนุ่มนิ่มหอมหวานลงบนเก้าอี้อย่างเบามือ...

"ขอผมดูหน่อยนะครับ"

ชายหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้า มือใหญ่ค่อยๆยกข้อเท้าเล็ก(ที่ดูไม่ได้เป็นอะไรเลย)ขึ้นพินิจพิจารณา

"บวมๆแดงๆนิดหน่อย ไปห้องพยาบาลมั้ยครับ? "

แดงตรงไหน?

บวมตรงไหน?

เมื่อกี๊แหลเจ็บนะจะบอกให้

หรือยุนโฮตาบอดสีไปแล้ว!!!?

"ไม่เอาอะฮะ ไม่อยากรบกวนยุนโฮ"

อ๋อ นี่คือถ้าไปจะให้ กะจะให้ยุนโฮอุ้มไปส่งด้วยงั้นสินะ!??

"แล้วไม่เป็นอะไรแน่นะครับ? "ถามพลางค่อยๆวางข้อเท้าขาวนั่นลงก่อนจะเคลื่อนตัวขึ้นมานั่งเก้าอี้เดียวกัน..มือเรียวค่อยๆวาดไปบนหน้าผากที่เล็กชื้นเหงื่อเล็กน้อย ปัดผมสีทองอ่อนๆที่ปรกใบหน้าขึ้นเพื่อจะได้เห็นดวงหน้าใสได้ชัดเจน..

อ่าวเห้ย!

มันเจ็บข้อเท้าไม่ใช่เรอะ?!

ลามไปถึงหน้าผากตั้งแต่เมื่อไรกันเนี่ย!!?

"ผมเวียนหัวนิดหน่อยน่ะฮะ"

น่าน!!!!!!!!!

เจ็บเท้าแต่เวียนหัวครับแม่เจ้าโว้ย!!!!

"ถ้าซ้อมไม่ไหวพักก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวผมบอกชินดงให้"

"แล้วยุนโฮจะทำยังไงล่ะฮะ? ใครจะเป็นคู่ซ้อมให้ล่ะ? "

"นั่นสิเนอะ..."ร่างสูงว่าพลางทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยและเนียนเขยิบเข้าใกล้ร่างขาวผ่องตรงหน้ามากขึ้นโดยที่อีกคนก็เต็มอกเต็มใจที่จะอยู่ในอ้อมแขนแกร่งนั่นโดยไม่ลังเล...

"แล้วผมจะซ้อมกับใครดีล่ะถ้างั้น? "

โอ๊ย คนแต่งขอหมั่นไส้หน่อยได้ไหม?

แล้วไอ้พวกตัวถึกๆทั้งหลายที่ฟัดกับกระสอบทรายข้างนอกอยู่น่ะ

ไม่ได้อยู่ในชมรมแกรึไง ไอ้หมี!!!

"ตอนนี้ผมก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว เราไปซ้อมกันต่อก็ได้นะฮะ"แจจุงว่าพลางช้อนตาขึ้น มือเล็กจัดคอเสื้อของร่างสูงให้โดยไม่มีความจำเป็นอย่างยิ่ง ตาโตหรี่ลงเล็กน้อยทอดสายตาลงจับอยู่ที่คางได้รูปของอีกคน..มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่มือซุกซนนั่น ใบหน้าคมก้มลงต่ำ จมูกได้รูปปัดเฉียดผิวแก้มชื้นเหงื่อของร่างบางไปเพียงเล็กน้อย ลมหายใจของทั้งคู่อยู่ในระดับเดียวกัน ริมฝีปากของทั้งสองห่างกันอีกเพียงเสี้ยวเซ็น..และ..

ปัง!!

"ไอ้ยุน อยู่รึเปล่า!? "

ยุนโฮหลุดสบถคำหยาบทันที

"อ้าว..อยู่นี่เอง"ผู้มาใหม่หยุดลงห่างออกไปไม่ไกลนัก ทอดสายตามองไปที่ทั้งคู่ก็พอรู้ว่าตัวเองมาผิดจังหวะอย่างจัง

มิกกี้ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ

"กูขอโทษ แต่ชินดงเรียกว่ะ"

"เออ"ยุนโฮทำหน้าพร้อมกระโดดกัดคอมิกกี้อย่างไม่ปิดบังก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและไม่ลืมหันมาหยอดเสียงหวาน

"แจจุงอยู่นี่ไปก่อนนะครับ เดี๋ยวผมมา"

"ไม่เป็นไรฮะ ผมรู้สึกดีขึ้นแล้ว เราไปด้วยกันเลยก็ได้ฮะ"ร่างบางว่าพลางค่อยๆลุกขึ้นยืนแสดงบทบาทเยี่ยงคนเพิ่งหายป่วยได้สมจริงขนาดดาราฮอลิวู้ดยังต้องถวายโล่

ยุนโฮก้าวกลับมายืนข้างๆแจจุงก่อนจะเอื้อมมือโอบเอวให้ร่างเล็กแนบชิดกับตัวเองอย่างเกินความจำเป็นก่อนจะค่อยๆประคองออกเดินไปด้วยกัน

มิกกี้เห็นภาพตรงหน้าก็ยกมือกลั้นยิ้มหันหน้าไปอีกทาง

ทำอย่างกับเมียจะคลอดลูก ไอ้ห่ายุนเอ้ย!!!

.

.

.

"เป็นไง? หายเข้าไปซะตั้งนานนะ"เซียทักขึ้นเมื่อมีโอกาสอยู่ด้วยกันสองคนกับแจจุงในมุมหนึ่งของห้องซ้อม ตอนนี้ยุนโฮกับมิกกี้เข้าไปสมทบกับชินดงและอีกหลายๆคนซึ่งถ้าให้เดาก็คงไม่พ้นเรื่องแข่งขันที่จะมีขึ้นเร็วๆนี้อย่างแน่นอน..

"เกือบไปละ ถ้าเกิดยูชอนไม่เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน ฉันคงได้จูบแรกแล้วแน่ๆล่ะ"

เอ่อ...

ใช้คำอะไรผิดไปรึเปล่าแจจุง..

สำหรับผู้หญิงมันเรียกว่า ‘เสีย’ จูบแรกนะไม่ใช่ ‘ได้’

"อะไรกัน!? คืบหน้าเร็วไปแล้วนะเว้ย"

"เออดิ เสียดายมากเลยเหอะ ถ้าเพียงแต่ผู้ชายเธอไม่ทำเสียงเรื่องแล้วล่ะก็ ป่านนี้ฉันคงได้มีจูบแรกแสนวิเศษมิมีวันรู้ลืมไปแล้วแน่ๆ"

"โอ้ย อย่างกับฉันไม่เสียดายงั้นแล่ะ กำลังสบตากันแล้วเชียว เสียงชินดงเรียกยูชอนซะลั่นเลย"

"แล้วจะทำไงต่อไปล่ะ? "

"จะทำบ้าอะไรได้อีก ขืนรุกมากกว่านี้ไก่ตื่นกันพอดี ฉันว่าพอหอมปากหอมคอก็พอวันนี้น่ะ"

"ก็จริง ฉันว่าเราซ้อมกันเล่นๆเหอะ น่าเบื่อจะแย่ ซ้อมกับยุนโฮนะ ฉันต้องแกล้งเป็นไอ้โง่ตลอดเวลา โคดจะเหนื่อย"

"เหมือนกัน เราไปซ้อมกันเองตรงนั้นดีกว่า คนอื่นนี่ไม่ไหวเลย ฉันสะบัดครีบนิดเดียวก็กระเด็นไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มกันได้แล้วล่ะ"

ว่าแล้วทั้งสองก็ออกเดินไปยังมุมหนึ่งที่ปลอดผู้คนเพื่อซ้อมส่วนตัวทันที

.

.

"ตอนนี้เราต้องหาคนมาแทนคยูให้เร็วที่สุดนะ ปีนี้ชมรมเราเป็นตัวเก็งของที่หนึ่งในการแข่งขันทุกรุ่น ดังนั้นอาจารย์เลยอยากให้ลงให้ครบไม่มีคนขาดเลยน่ะ"

"แต่ถึงหาคนแทนได้ ก็ไม่เก่งเท่าไอ้คยูอยู่ดีไม่ใช่หรอ? "มิกกี้ออกความเห็น

"ฉันเข้าใจ แต่ปีนี้เรามีโอกาสชนะมากกว่าครึ่งเลยนะ ถ้าเราหาคนที่พอใช้ได้ ไม่จำเป็นต้องเท่าคยูมันก็มีโอกาสชนะได้ไงล่ะ"

"แล้วเราจะหาใครล่ะ ส่วนใหญ่พวกน้องๆก็ยังไม่ค่อยปึกเท่าไรเลย"ยุนโฮว่าบ้างพลางหันมองไปรอบๆ

"เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวรอเรียกประชุมอีกทีพรุ่งนี้ละกัน ตอนนี้พวกนายแยกย้ายกันไปซ้อมก่อน เดี๋ยวพาลตกรอบหมดทั้งทีมกันพอดี"ชินดงว่าอย่างหมดหนทางพลางส่ายหัวไปมาก่อนจะผละเดินออกไป..

"ถ้าให้พูดกันตามความจริงแล้ว คนอื่นๆที่เหลือฝีมือไม่ถึงขี้เล็บไอ้คยูเลยสักตัวเลยน่ะสิ"มิกกี้ว่าพลางหันไปทางยุนโฮเพื่อขอความเห็นหลังจากชินดงเดินห่างออกจากรัศมีที่จะได้ยินแล้ว

"ฉันก็ว่างั้น ก็ลองดูพรุ่งนี้ก็แล้วกัน เผื่อจะมีใครพอไปได้ เห้อ ตอนนี้ไปหาแจจุงดีกว่า!~~ "

"ฉันว่าช้าไปละ น่ะ สองคนนั้นเดินไปเปลี่ยนเสื้อแล้วล่ะ"มิกกี้ว่าพลางชี้ไปที่สองหนุ่ม(เทียม)น้อยน่ารักกำลังเดินเข้าไปที่ห้องล๊อกเกอร์

"เพราะนายคนเดียวแท้ๆ ตอนนั้นฉันกำลังจะได้...แล้วเชียวเหอะ ไอ้ไก่! "

"มึงไม่ต้องมาโทษกู กูก็โดนไม่แพ้มึง ชินดงแม่งเรียกทีจุนซูกูสะดุ้งครีบแทบทิ่มหน้ากู"

"เอาเหอะ ชวดมันกันหมด ตอนนี้ไปซ้อมต่อดีกว่า เดี๋ยวโดนชินดงมันบ่นอีก"

.

.

.

"วันนี้ซ้อมหนักหรอ? "ชางมินหนุ่มหล่อเพื่อนรักที่วันนี้ค้างบ้านแจจุงอีกวันเพื่อทำงานกลุ่มให้เสร็จเอ่ยถามขึ้นเมื่อเพื่อนสาวของเขาทั้งสองกลับเข้าบ้านมาก็นอนแผ่โซฟากันทันที

"วันนี้เขามีเรียกประชุมอะไรกันน่ะ ฉันก็เลยว่างๆไปซ้อมกันเองเอา คนอื่นๆในชมรมฝีมือขี้มากเหอะ"เซียว่าพลางลืมตาดูเพื่อนนิดนึงก่อนลงไปสลบเหมือดฟุบต่อ

"โคดจะเหนื่อย แถมวันนี้เจอครีบโลมาซัดเข้าที่อกอีก ถ้าพรุ่งนี้อกฉันระบมพันผ้าไม่ได้ ฉันเอาแกตายแน่ไอ้จุนซู"แจจุงบ่นขึ้นมาบ้างพลางหันไปส่งค้อนให้กับเพื่อนที่นอนแผ่ตีครีบอยู่ข้างๆ

"ระวังนะ เดี๋ยวมะเร็งเต้านมจะถามหา"

"ห๊ะ!? "สองสาวกระเด้งขึ้นจากโซฟานุ่มทันที

"นายว่าอะไรนะ เป็ด? "แจจุงถามเสียงสูง ตาโตเบิกกว้าง

"อ่าว นี่ไม่รู้หรอ? หน้าอกผู้หญิงถูกกระทบกระเทือนมากๆน่ะเป็นมะเร็งได้นะ"ชางมินกล่าวอย่างเป็นเรื่องธรรมดามือยังคงเคาะแป้นพิมพ์ไปเรื่อย

"รู้บ้าอะไรล่ะ ถ้าฉันรู้มาก่อนคงไม่เข้าชมรมนี้แต่เด็กหรอก เชี่ยแล้ว แล้วแบบนี้ฉันจะเป็นมั้ยอะ"หญิงสาวตาโตเริ่มกลัดกลุ้ม มือลูบคลำไปที่หน้าอกตัวเอง

ไม่นะ หน้าอกอันสวยงามของฉัน!!

"ถ้าฉันต้องผ่าออกนี่ไม่ดีแน่ ของฉันยิ่งไม่ค่อยจะมีนะ ให้ตาย ทำไมเพิ่งมาบอกวะ ไม่มาบอกตอนที่ฉันต้องเฉือนทิ้งไปข้างนึงก่อนล่ะ ไอ้ห่าชางมิน!! "เสียงโลมาแว๊ดกระแทกแก้วหูของชางมินจนเด็กหนุ่มต้องละสายตามาพูดด้วยความเบื่อหน่ายใจ

"ฉันพูดไปตอนนั้นพวกเธอคงฟังฉันหรอก พนันได้เลยว่าคงจะได้ยินประโยคที่ว่า ‘ยอมเป็นมะเร็งตายเพื่อตามหารักแท้’ แน่ๆล่ะ"

"แล้วจะทำไงล่ะ? ถอนตัวตอนนี้ไม่ได้นะ แผนการณ์กำลังไปได้ดีแบบนี้น่ะ"

"ก็แค่ระวังไม่ให้โดนกระทบกระเทือนให้มันมากมายสิ ไม่ต้องขนาดถอนตัวหรอก ถึงพวกเธอจะมาถอยกันตอนนี้ ฉันก็ไม่ยอมแน่ล่ะ รู้มั้ยว่ากว่าจะฝากพวกเธอเข้าชมรมไปได้ ฉันลำบากยากเย็นแค่ไหนกัน!? "

สองสาวสบตากันครู่หนึ่งพลางคิดในใจเหมือนกันอย่างไร้สาเหตุ

ไอ้ห่านี่

ตกลงสนับสนุนให้เพื่อนเป็นเกย์แล้วใช่ไหมเนี่ย?!

"แล้วพวกเราต้องทำอะไรบ้างล่ะ? ต้องไปเช็คมะเร็งก่อนมั้ย? "แจจุงตัดสินใจถามขึ้น

ชางมินทำหน้าอยากเอาปากเป็ดเสน่ห์ของตนทิ่มตาโตๆนั่นให้รู้แล้วรู้รอด

"ฟังนะ การจะเป็นมะเร็งมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ต้องโดนชกแบบนั้นติดต่อกันเป็นล้านๆครั้งได้มั้งถึงจะมีโอกาสเป็นน่ะ ฉันแค่พูดให้พวกเธอระวังเอาไว้ เพราะไม่ว่าพวกเธอเก่งยังไง แรงของผู้ชายมันก็เหนือกว่าเสมอ ถ้าถูกขึ้นมาจังๆล่ะก็ทำเอาจุกได้เหมือนกันนะ"

"แน่ใจนะ"เป็นเซียบ้างที่ถามย้ำความแน่ใจ

"จะให้อธิบายโครงสร้างกระดูกและการเรียงตัวของเซลล์ผิวหนังไหม ถึงจะพอใจห๊ะ ไอ้เตี้ยโลมา!? "เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาส่ายหัวไปมา ไม่น่าพูดออกไปเลย แค่จะขู่ขำๆเท่านั้นแล่ะ โอกาสจะเป็นมะเร็งเนี่ยมีไม่ถึ่งเสี้ยวเปอร์เซ็นด้วยซ้ำ ใครจะนึกว่าเพื่อนเขาสองคนมันไก่ตื่นง่ายแบบนี้

เซียที่โดนด่าสะบัดตามองอย่างไม่พอใจเมื่อได้ยินคำสบประมาทที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับตัวเอง

ไม่สูงเป็นเปรตอย่างมึงบ้างก็แล้วไป

ไอ้เป็ดดำเอ้ย!?

...........

.........................

ในเย็นวันต่อมาทั้งสองสาวมาอยู่ในห้องซ้อมเร็วกว่าปกติ เพราะทั้งคู่ต่างก็พันผ้ามาแล้วจากบ้านจึงใช้เวลาไม่มากในการเปลี่ยนเสื้อผ้า..วันนี้ไม่มีการซ้อมอย่างทุกครั้งเพราะประธานชมรมเรียกประชุมเรื่องหาคนไปแข่งแทนด่วน คนส่วนใหญ่ตอนนี้จึงออกันอยู่กลางห้องซ้อมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว..

"ทุกคนคงรู้แล้วว่าตอนนี้พวกเราต้องหาคนมาแทนคยูมัน คนที่จะมาเป็นคู่ทดสอบให้คือรุ่นพี่ปีที่แล้ว"ชินดงว่าพลางผายมือไปทางชายหนุ่มรูปร่างสูงหุ่นดีด้านหลัง

"สวัสดี ฮันกยอง ยินดีที่ได้รู้จักน้องๆทุกคนนะ"

"เพื่อเป็นการยุติธรรมที่สุด พี่จะเรียกทดสอบทุกคนไปเลยก็แล้วกัน จะได้ตัดปัญหา เริ่มที่คนแรกเลยนะ..."

"เอ่อ..นี่อย่าบอกว่าพวกเราก็ต้องทดสอบด้วยน่ะแจจุง"เซียกระซิบขึ้นหลังจากมองคนแรกที่ถูกเรียกเดินผ่านหน้าตนเองไปขึ้นเวทีมวย

"ฉันก็ไม่รู้อะ นี่ยุนโฮกับยูชอนยังไม่มาเลย คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง สองคนนั้นไม่อยู่ฉันรู้สึกไม่ค่อยกดดันเท่าไร"

"ใช่ แต่ฉันก็ยังกลัวความลับแตกอยู่ดี ทำไงดีแจจุง? "

"ก็แกล้งโง่อย่างที่เคยแกล้งก็แล้วกัน ทำให้เนียนๆ ถ้าขืนเราตอบโต้มากไปมันจะเป็นที่สงสัยแน่ๆ"

"เออ พี่คนนี้ดูท่าทางเก่งไม่ใช่น้อย หวังว่าคงจะไม่เป็นอะไรนะ"

ขณะที่สองสาวกำลังเครียดหัวแทบระเบิดอยู่นั้น เสียงเรียกชื่อของชินดงทำเอาแจจุงใจหล่นวูบ

"คิม แจจุง"

หญิงสาวค่อยๆเดินผ่านผู้คนมุ่งไปยังหน้าสุดที่ติดกับเวทีมวย สีหน้าตื่นเต้นระคนกังวลใจทำเอาทุกคนคิดว่าเกิดจากความประหม่า แต่แท้จริงแล้ว ไอ้เรื่องชนะหรือแพ้ไม่ได้อยู่ในหัวของแจจุงเลยแม้แต่น้อย

ไอ้ที่ทำหน้าตาตื่นเต้นน่ะ

เพราะกลัวหลุดอะไรเกินจริงขึ้นมาน่ะสิ!

"ไม่ต้องกลัวนะ ขึ้นไปทำเท่าที่ทำได้ก็แล้วกัน พี่จำเป็นต้องเรียกทุกคนน่ะ ยกเว้นใครไม่ได้"ชินดงกระซิบกระซาบก่อนจะผลักให้แจจุงเดินขึ้นเวทีไป

หญิงสาวส่งสายตาเป็นกังวลให้เพื่อนรักที่ยืนอยู่ข้างล่างที่ทำท่าสูดลมหายใจลึกๆเป็นกำลังใจให้ก่อนจะหันกลับไปเผชิญคนตรงหน้าที่ส่งยิ้มหล่อมาให้

"เริ่มเลยนะ"

สิ้นเสียงชินดง ฮันกยองโค้งตัวให้อีกฝ่ายและตั้งการ์ดเตรียมต่อสู้ทันที แจจุงโค้งตัวด้วยท่าทางเงอะงะและตั้งการ์ดรับบ้าง ทั้งสองจ้องตากัน ฮันกยองเป็นฝ่ายรุกก่อนและแจจุงก็หลบตัวไหวได้ทันท่วงที ทั้งคู่ไล่ต้อนกันไปเรื่อย และเมื่อเวลาผ่านไม่ถึงนาทีแจจุงก็สามารถมองการเคลื่อนที่ของอีกฝ่ายได้ทั้งหมด แต่ก็จำเป็นที่จะต้องทำเป็นเสียทีให้อีกคนอย่างเสียไม่ได้ ทั้งๆที่จริงๆแล้วแจจุงออกจะมั่นใจไม่น้อยว่า ถ้าให้ชกกันจริงๆ รุ่นพี่ฮันกยองอะไรนี่หมอบคาเท้าเขาไปนานแล้วแน่ๆ

เซียที่คอยมองอยู่ด้านล่างก็รู้สึกวางใจไปได้เปราะหนึ่ง ถึงแม้ฮันกยองจะไม่ได้เจ๋งจริงอย่างที่เขาคิดไว้ แต่เพื่อนรักของเขาก็สามารถเนียนทำโง่ได้เกือบตลอดเกมส์

อีกเพียงไม่ถึงครึ่งนาทีก็จะหมดเวลา และแจจุงก็จะประสบความสำเร็จกับการตีบทคนโง่จำเป็นได้แตกกระจุย แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อฮันกยองกะจบเกมส์ด้วยหมัดฮุกสุดท้าย โดยที่เจ้าตัวเงื้อมฝ่ามือเต็มเหนี่ยวพร้อมชกไปด้านหน้าสุดแรง ทั้งๆที่ถ้าเพียงแจจุงยอมยืนนิ่งเป็นเป้าให้ในครั้งนี้แล้วล่ะก็ หนึ่งยกที่พยายามโง่มาทั้งหมดก็จะจบลงด้วยดี แต่ทว่าด้วยความตกใจและประโยคของเพื่อนรักที่พูดเรื่องมะเร็งเต้านมก็พลันแว๊บเข้ามาในหัว ทำเอาแจจุงสติหลุดยกมือขึ้นกันหน้าอกตามสัญชาติญาณ แถมด้วยท่าไม้ตายเหวี่ยงสะบัดตัวหันศอกเข้าอกแกร่งและต่อด้วยกระโดดสูงลงเข่าที่ไหล่อีกที....

ทุกอย่างสงบนิ่ง

ฮันกยองล้มลงและนิ่งสนิทอย่างไม่เป็นท่า

ทุกสายตาของคนทั้งห้องจับจ้องไปที่ร่างบางที่เพิ่งล้มแชมป์สามปีซ้อนระดับเขตลงได้อย่างราบคาบ..

ชินดงอ้าปากค้างตาลอย

แจจุงที่เพิ่งได้สติหอบหายใจรัวเร็ว ตาโตกวาดมองไปทั่วเพื่อขอความช่วยเหลืออย่างไร้หนทาง

และ...

นั่น!!!

ไม่จริงใช่มั้ย?!

ยุนโฮมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?!

บอกทีว่ายุนโฮไม่ได้เห็นภาพเมื่อกี๊!!!!?

ไม่เห็นใช่มั้ย ใครก็ได้บอกที T^T

"ฉันว่าฉันได้คนไปแข่งแทนแล้วล่ะ"จู่ๆชินดงก็โพล่งขึ้นหลังจากที่ความเงียบปกคลุมห้องไปพักใหญ่ๆ

ร่างบางหันควับไปมองประธานชมรมที่ตอนแรกทำหน้าเหมือนโลกหยุดหมุนแต่ตอนนี้สีหน้ายิ้มระรื่นเหมือนชนะแข่งได้เหรียญทองแล้วก็ไม่ปานทันที

"พวกนายคงไม่มีใครคัดค้านนะ"

ทุกคนในที่นั่นพยักหน้าหงึกหงักอย่างเอาเป็นเอาตาย

ก็เล่นซัดซะรุ่นพี่หมอบพื้นขนาดนั้น

สิบคยูฮยอนยังสู้ไม่ได้เลยเหอะ

แจจุงรู้สึกเหมือนมีคนเอาไม้หน้าสามฟาดตรงหน้า ทุกอย่างมันเร็วเกินกว่าที่สมองจะรับรู้อะไรได้ ปากพะงาบขึ้นลงแต่ไร้ซึ่งเสียงออกมา

นอกจากยุนโฮอาจจะสงสัยตะขิดตะขวงใจแล้ว

เขายังต้องโดนส่งไปแข่งกับพวกผู้ชายตัวยักษ์อีกใช่มั้ยเนี่ย!!!

ไม่ได้นะ ถ้าขืนไปแข่งแล้วล่ะก็ เขาไม่สามารถแกล้งโง่ได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว

เพราะไม่งั้นเขาได้เป็นมะเร็งเต้านมสมใจอยากแน่..

ถ้าถึงเวลานั้นอะไรจะเกิดขึ้นล่ะ?

ความจะแตกมั้ยนะ?

แล้วนี่ทำไมยุนโฮต้องทำหน้าเหมือนเห็นเขาใส่ชุดบิกินี่แบบนั้นด้วย!!

เลิกจ้องสักทีเซ่!!

ไอ้เพื่อนบ้าก็ทำหน้าเหมือนครีบโลมาหักซะอย่างนั้น

จะช่วยปฏิเสธหน่อยไม่มีอะ

ไม่นะ

ทำไงดี โฮ T^T

ใครก็ได้ช่วยคิม แจจุง ผู้แสนน่ารักคนนี้ที ฮือ~!

หนูไม่อยากเป็นมะเร็งตายนะ โฮ T____T

.

.

.

2BC