[SF] Hot Doctor, Mean Patient #9 [YuSoo][YunJae]
posted on 28 Jul 2009 23:27 by deumbeui in Hot-doctor-Mean-patient
Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #9
Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong
Rate : ประถมต้น
Author’s note: "รอยที่คอน่ะ รีบหาอะไรปิดซะนะ ให้ผู้ใหญ่เห็นมันจะไม่ดี"
แสง แดดยามเช้าส่องสว่างลอดผ่านผ้าม่านสีฟ้าเข้มที่ถูกแหวกไว้เล็กน้อยกระทบกับ ร่างสองร่างบนเตียง...คนหนึ่งที่ตื่นขึ้นมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้วนั้นเอาแต่ จับจ้องคนตัวเล็กที่นอนตะแคงข้างหันหน้ามาทางตน ใบหน้ากลมๆที่ถูกแสงอาทิตย์เรืองรองยามเช้านั้นน่ามองน้อยเสียเมื่อไรกันล่ะ ...โอกาสแบบนี้ใช่ว่าจะหาได้ง่ายเสียเมื่อไรด้วย อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าถ้าตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าตัวเองถูกจ้องอยู่แบบนี้...
จะเริ่มต้นด่าด้วยคำว่าอะไร ^^
และ แล้วหลังจากผ่านไปอีกเกือบสิบนาที แดดที่เริ่มส่องสูงขึ้นเรื่อยๆก็พลันเริ่มแยงเข้าที่ดวงตาเรียวเล็กที่ปิด สนิท...ร่างบางเริ่มขยับเบือนหน้าหนีโดยการที่จะมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืน ใหญ่อย่างที่ตัวเองชอบทำเป็นประจำ แต่เพราะความไม่คุ้นชินกับสถานที่ทำให้ร่างกายปฏิเสธที่จะนอนต่อ...คนตัว เล็กค่อยๆปรือตาสู้แสงที่ส่องลอดเข้ามาในมุมที่ไม่เคยชิน และในที่สุดก็ลืมเต็มตา เมื่อตระหนักว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และไอเงาดำๆที่คอยบังแดดบางส่วนนั้นเป็นของใคร...
"ตื่นแล้วหรอครับ? "
"ตื่นนานยัง? "ตามแบบฉบับเขาล่ะ ไม่อยากตอบซะอย่าง ใครจะทำไม แถมถามย้อนด้วยเอ้า!
"ไม่รู้สิ พอดีตื่นมายังไม่ได้หันไปมองนาฬิกาเลย มัวแต่มองหน้าคนน่ารักอยู่ว่าเมื่อไรจะตื่นซะที"
น่ะ น่ะ พูดเฉยๆก็ได้ หน้าน่ะจะยื่นเข้ามาทำไมซะใกล้!? แล้วรอยยิ้มนั่นมันอะไร?? รู้อยู่หรอกว่าถึงเวลาให้ยา แต่ขอให้ตากูได้ลืมเต็มกระบอกตาหน่อยได้ไหมเล่า!!!
"นี่ อย่าเพิ่งสิ…อื้อ ยูชอน!.. "มือน่ะเดี๋ยวดันเดี๋ยวรั้ง เอาไงเอาให้แน่ คิม จุนซู! จะผลักก็ผลัก จะยอมก็ยอม เอามันซักอย่างเห้อออ!!! = =
"ผมรอตั้งนานกว่าจุนซูจะตื่น จะให้ผมต้องอะไรอีกล่ะครับ? "พูดไกลๆหน่อยก็ได้มั้งงงง จะมาอะไรนักหนาตรงซอกคอเขานักนะ~! ><
"ไหนว่าไม่ได้ดูนาฬิกาไง!..อ๊ะ..อื้ออ...เดี๋ยวสิ! ยู.... "
ห้ามได้แค่นั้นแล่ะ ได้แค่นั้นจริงๆ รอให้เรียกชื่อจบสักหน่อยก็ยังดี...ขอห้ามให้มันสมบทบาทครบเซ็ทหน่อยไม่ได้หรือไงกัน! ให้ตาย...
.............
............................
" วันนี้มีเคสตอนบ่าย จุนซูจะไปด้วยกันมั้ย? "หลังจากจบคอร์สการให้ยาตอนเช้าไปกว่าร่วมชั่วโมง = =” ยูชอนก็ปล่อยให้คนตัวเล็กไปอาบน้ำอาบท่าก่อนที่ตัวเองจะไปอาบบ้าง และตอนนี้เขาก็กำลังยืนให้ร่างบางยืนจัดเสื้อผ้าของเขาให้เข้าที่เข้าทาง...
" ไม่อะ เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้าน ไม่รู้แม่กลับมายัง ขี้เกียจฟังแม่บ่น ไหนจะยังพี่แจจุงอีก"คนตัวเล็กว่าพลางจัดไทน์ของคนตัวสูงให้เข้ารูป ร่างสูงสบโอกาสลอบมองคนตัวเล็กที่ใส่เสื้อยืดตัวเก่งกับกางเกงขาสามส่วนที่ กลายเป็นขายาวไปโดยปริยายของเขาแล้วก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้...
ตั้งแต่รู้จักกับจุนซูมานี่ ยิ้มมาแล้วกี่ครั้งกันนะ...
ไม่สิ ควรจะถามว่า ตั้งแต่รู้จักกับจุนซูมานี่ มีตอนไหนที่เขาไม่ได้ยิ้มบ้างคงจะตอบง่ายกว่า...
"’งั้น เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้าน แล้วตอนเย็นจะไปหาที่บ้านนะครับ"พูดเสร็จก็โฉบใบหน้าลงประทับจูบเร็วๆที่ปาก แดงพร้อมกับรวบตัวคนน่ารักเข้าเต็มอ้อมกอด
"อื้อ...อย่าช้านะ"จุนซู ยิ้มตาปิดทำเอาอีกคนยั้งใจแทบไม่อยู่...ใบหน้าคมกำลังโน้มเข้าหาอยู่แล้ว เชียว...แต่เสียงเคาะประตูดันมาขัดจังหวะซะนี่!
ชิ! อีกนิดเดียวแล้วแท้ๆ...
นั่นกะว่าจะให้เป็นยาก่อนอาหารเลยนะ!!!
ใช่แล้ว คุณผู้อ่านไม่ได้เข้าใจผิด ไม่ได้ตาฝาดอะไรทั้งนั้น...เพราะนี่ไม่ใช่ความคิดของใครอื่นใด…
นางเอกของฟิกเรานี่แล่ะ!!!
ร่าง สูงผละจากคนตัวเล็กไปที่ประตูห้อง เปิดออกด้วยสีหน้าไม่ค่อยรับบุญเท่าไรนัก....ใครกันนะ กล้าขัดจังหวะปาร์ค ยูชอนกำลังจะจูบแฟนเนี่ย!!
แกร๊ก...
"ครับ....อ้าว คุณแม่..กลับมาแล้วหรอครับ?"
" ก็ใช่น่ะสิ กว่าจะมาเปิดประตูได้ มัวทำอะไรอยู่ตั้งนาน แล้วนั่นทำไมต้องทำหน้าตายซากใส่แม่อย่างนั้นด้วยล่ะ ห๊ะ?"หญิงสาววัยกลางคนหน้าตาสะสวยที่แม้ว่าจะมีอายุมากแล้ว แต่ผิวพรรณผุดผ่องที่ดูแลมาอย่างดีบวกกับท่าทางที่ดูวัยรุ่นกว่าวัยนั้นทำ เอาเดาอายุกันไม่ออกเลยทีเดียวกำลังยืนเอามือเท้าสะเอว สีหน้าเอาเรื่องลูกชายอยู่ไม่น้อย
"ไม่มีอะไรครับ แล้วแม่มีอะไรกับผมหรอ? "
"มีแน่ เราไปเอาลูกชายบ้านโน้นเขามาไว้ที่นี่รึเปล่า? เมื่อเช้าคุณคิมเขาโทรมาถามแม่ เพราะเห็นว่าแจจุงบอกว่าหนูจุนซูกลับมากับเรา"
"อยู่ครับ"ว่าสั้นๆพลางเปิดประตูกว้างขึ้นเป็นเชิงให้ผู้เป็นมารดาผ่านเข้าไป
"เอ่ออ..สวัสดีฮะ"
ตายห่าล่ะ แม่สามี เห้ย! แม่ยูชอน!…เล่นมาเจอกันแบบนี้เลย...ยังไม่ได้ตั้งตัวเลยนะเนี่ยยย จะถูกหาว่าเป็นพวกใจง่ายหรือเปล่าวะ!?
" ต๊ายยย น่ารักจริงๆนะเนี่ย ตอนที่แม่เห็นในรูปก็ว่าน่ารักแล้วนะ ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีก ยูชอนนี่ตาถึงจริงๆ ไหนมาให้แม่กอดหน่อยยยย..."คุณนายปาร์คโผเข้ากอดจุนซูเต็มแรงทำเอาร่างเล็ก แทบจะหงายหลัง...
นึกว่านอกจากแม่ตัวเองแล้วนะที่ประหลาด...
ให้ผู้ชายดูตัวกับผู้ชายเนี่ย...
บ้านนี้ก็เป็นอีกบ้านเรอะ!!
อะไรมันจะโชคดีแบบนี้นะ พ่อแม่ทั้งสองฝั่งยินดีที่ให้ลูกชายตัวเองแต่งงานกับผู้ชาย...
ปกติฟิกอื่นๆมันต้องมีสักฝั่งสิ ที่ไม่ยอมรับน่ะ...
ส่วนมากจะเป็นฝั่งเมะนี่แล่ะที่จะรับไม่ได้...
แต่นี่อะไร....
เล่นกระโดดโผกอดแทบจะทับเขาทั้งตัวและแถมดูท่าจะรักมากกว่าลูกชายตัวเองเสียอีก...
ฟิกเรื่องนี้ อะไรๆมันก็จะราบรื่นไปแล้วนะเนี่ยย!!....(แล้วไม่ชอบเราะ เด๋วปั๊ด!! : จากคนแต่ง)
" แม่เพิ่งคุยกับแม่จุนซูไปว่าเย็นนี้จะนัดทานข้าวที่บ้านซักหน่อย จะได้ตกลงเลือกฤกษ์ที่จะแต่งน่ะจ้ะ ที่คุยๆกันไว้ตอนแรกรู้สึกจะเดือนหน้านี้แล่ะ แต่ตอนนี้แม่อยากจะเลื่อนให้เป็นสักอาทิตย์หน้า ไม่ก็พรุ่งนี้เลยจริงๆ ยูชอนว่าไง? "
"ผมลงข้างล่างก่อนล่ะ หิวข้าว ตอนบ่ายมีเคสด้วย แล้วแม่ก็ปล่อยจุนซูได้แล้ว..."
" ไอ้ลูกคนนี้นิ! เงียบปากไปเลยไป....ว่าแต่ ยังไงจุนซู ตอนเย็นก็อย่าลืมมากินข้าวที่บ้านด้วยนะจ้ะ แม่ให้แม่บ้านเตรียมทำกับข้าวไว้เยอะแยะเลยล่ะ"คุณนายปาร์คแหวใส่ลูกชายตัว เองก่อนจะหันกลับไปยิ้มหวานให้กับว่าที่ลูกสะใภ้...
"ฮะ"คนตัวเล็กตอบรับพลางยิ้มเต็มแก้มกลมๆนั่น
คุณ นายปาร์คยิ้มใจดีให้อีกครั้งก่อนจะเดินนำไปทางประตู..จุนซูกำลังจะเดินออก ตาม แต่ยังไม่ทันจะได้แตะลูกบิด ประตูก็ถูกปิดลงด้วยมือใหญ่ของอีกคนก่อนอีกมือหนึ่งจะดึงคนตัวเล็กเข้ามาและ โน้มใบหน้าคมเข้าลงมาอย่างรวดเร็วโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว...
แหม คุณหมอ...
ลืมบ้างอะไรบ้างก็ได้นะ...
อะไรมันจะจ่ายยาได้ตรงตามเวลาขนาดนี้เนี่ย คนแต่งหมั่นไส้ว้อยยย!!!....
……….
…………
รถ ยุโรปคันหรูเข้าจอดเทียบบริเวณหน้าคฤหาสน์ตระกูลคิม...ที่ประตูข้างคนขับ เด็กหนุ่มตัวเล็กเปิดประตูรถลงทักทายคนสองคนที่ยืนคอยอยู่ตรงบันไดบ้าน...
"กลับมาแล้วฮะ"
"แหม กลับมาซะสายเชีย"
"ก็แล้วใครล่ะที่ถีบส่งน้องตัวเองให้ไปนอนที่อื่นน่ะ"
"อย่ามา ตัวเองก็เต็มใจจะไปจะแย่ไม่ใช่เรอะ? "
" พอได้แล้ว ทั้งคู่เลย เพิ่งจะเจอกันก็หาเรื่องทะเลาะให้แม่ปวดหัวอีกละ...อะนี่ ยูชอนเข้าบ้านก่อนไหมลูก? "คุณนายคิมเอ่ยห้ามทัพลูกชายของตัวเองทั้งสองที่เจอหน้ากันเพียงไม่ถึงห้า วินาทีก็แทบจะกระโดดกัดคอปารองเท้าใส่หน้ากันกันไว้อย่างยากเย็นก่อนจะหันไป เอื้อนเอ่ยเชิญชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างรถฝั่งประตูคนขับ
"ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีเคสตอนบ่ายน่ะครับ"
"ฉันว่านายเอามันไปด้วยก็ได้นะ ขี้เกียจเป็นที่รองรับอารมณ์หงุดหงิดของบางคนแถวนี้"
"เงียบๆไปเลย หงุดหงิดที่ไม่ท้องสักทีก็อย่ามาพาลใส่คนอื่นสิ"
" จุนซู! ดูพูดเข้า เข้าบ้านเลยไป ให้ตายสิลูกคนนี้...ขอบใจยูชอนมากนะจ๊ะที่ดูแลจุนซู แล้วเดี๋ยวเย็นนี้เจอกันจ้ะ"คุณนายคิมตีเข้าที่แขนของลูกชายตัวแสบพลางบอกลา ว่าที่ลูกเขยกอนที่จะลากคนตัวเล็กเข้าบ้านไป...
"ขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมตัวเลยนะ เดี๋ยวเย็นนี้ต้องไปกินข้าวที่บ้านโน้น... "
"รู้แล้วน่าแม่... "
จุนซูตอบรับก่อนจะปลีกตัวไปอีกทางเพื่อจะขึ้นบันไดไปห้องตัวเองทันที...
"รอยที่คอน่ะ รีบหาอะไรปิดซะนะ ให้ผู้ใหญ่เห็นมันจะไม่ดี"
"พี่เงียบปากไปเลยน่า! "จุนซูที่กำลังจะเปิดประตูเข้าห้องของตัวเองหันมาแว๊ดใส่คนที่ยืนพิงสะโพกสบายใจเฉิบกับราวบันได...
แจจุงที่ยืนกอดอกเมื่อครู่หลุดหัวเราะพลางผละเดินมาหาน้องชายที่ยืนหน้าแดงเอามือปิดซอกคอตัวเอง...
"เอ้า พี่ก็แค่เตือนด้วยความหวังดี"น้ำเสียงแบบผู้อาบน้ำร้อนมาก่อนเอื้อนเอ่ย...
"จะว่าไป ไวไฟกว่าพี่อีกนะเรา"
"ผมยังไม่ได้มีอะไรกับหมอนั่นสักหน่อย! "
"อย่ามาขี้ตู่ แล้วรองแดงชัดชัดตรงคอนั่นมันอะไรล่ะ? "
"นั่นมันเพิ่งตอนในรถต่างหาก! พี่บ้าไม่คุยด้วยแล้ว!"พูดแทบยังไม่จบประโยคดีด้วยซ้ำ จุนซูก็รีบเปิดประตูเข้าห้องตัวเองทันที....ทิ้งให้อีกคนยืนอึ้งพะงาบติด อ่างกับประโยคที่น้องชายเพิ่งกล่าวไปไม่นาน...
อะไรนะ?!!!!
ขอใหม่ๆๆ
คุณผู้อ่านได้ยินเหมือนที่ผมได้ยินใช่ไหม?!!!!
ในรถ!!!!
!!!
น้องชายผมมันเพิ่ง...
กรี๊ดดด!!!!!
ในรถ!!!!
"คิม จุนซู!!!! ออกมาคุยกับพี่ให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ!!! "
ให้ตายเหอะ...
นี่เราตามหลังน้องชายที่เพิ่งจะมีแฟนเพียงไม่นานเนี่ยนะ!!??
ในรถ ฉันยังไม่เคยเลยนะเว้ยยยย!!!!!
"จุนซู ได้ยินมั้ย?!!! ออกมาคุยให้รู้เรื่องนะ!!!! จุนซู!!!! "
2BC
Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong
Rate : ประถมต้น
Author’s note: "รอยที่คอน่ะ รีบหาอะไรปิดซะนะ ให้ผู้ใหญ่เห็นมันจะไม่ดี"
แสง แดดยามเช้าส่องสว่างลอดผ่านผ้าม่านสีฟ้าเข้มที่ถูกแหวกไว้เล็กน้อยกระทบกับ ร่างสองร่างบนเตียง...คนหนึ่งที่ตื่นขึ้นมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้วนั้นเอาแต่ จับจ้องคนตัวเล็กที่นอนตะแคงข้างหันหน้ามาทางตน ใบหน้ากลมๆที่ถูกแสงอาทิตย์เรืองรองยามเช้านั้นน่ามองน้อยเสียเมื่อไรกันล่ะ ...โอกาสแบบนี้ใช่ว่าจะหาได้ง่ายเสียเมื่อไรด้วย อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าถ้าตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าตัวเองถูกจ้องอยู่แบบนี้...
จะเริ่มต้นด่าด้วยคำว่าอะไร ^^
และ แล้วหลังจากผ่านไปอีกเกือบสิบนาที แดดที่เริ่มส่องสูงขึ้นเรื่อยๆก็พลันเริ่มแยงเข้าที่ดวงตาเรียวเล็กที่ปิด สนิท...ร่างบางเริ่มขยับเบือนหน้าหนีโดยการที่จะมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืน ใหญ่อย่างที่ตัวเองชอบทำเป็นประจำ แต่เพราะความไม่คุ้นชินกับสถานที่ทำให้ร่างกายปฏิเสธที่จะนอนต่อ...คนตัว เล็กค่อยๆปรือตาสู้แสงที่ส่องลอดเข้ามาในมุมที่ไม่เคยชิน และในที่สุดก็ลืมเต็มตา เมื่อตระหนักว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และไอเงาดำๆที่คอยบังแดดบางส่วนนั้นเป็นของใคร...
"ตื่นแล้วหรอครับ? "
"ตื่นนานยัง? "ตามแบบฉบับเขาล่ะ ไม่อยากตอบซะอย่าง ใครจะทำไม แถมถามย้อนด้วยเอ้า!
"ไม่รู้สิ พอดีตื่นมายังไม่ได้หันไปมองนาฬิกาเลย มัวแต่มองหน้าคนน่ารักอยู่ว่าเมื่อไรจะตื่นซะที"
น่ะ น่ะ พูดเฉยๆก็ได้ หน้าน่ะจะยื่นเข้ามาทำไมซะใกล้!? แล้วรอยยิ้มนั่นมันอะไร?? รู้อยู่หรอกว่าถึงเวลาให้ยา แต่ขอให้ตากูได้ลืมเต็มกระบอกตาหน่อยได้ไหมเล่า!!!
"นี่ อย่าเพิ่งสิ…อื้อ ยูชอน!.. "มือน่ะเดี๋ยวดันเดี๋ยวรั้ง เอาไงเอาให้แน่ คิม จุนซู! จะผลักก็ผลัก จะยอมก็ยอม เอามันซักอย่างเห้อออ!!! = =
"ผมรอตั้งนานกว่าจุนซูจะตื่น จะให้ผมต้องอะไรอีกล่ะครับ? "พูดไกลๆหน่อยก็ได้มั้งงงง จะมาอะไรนักหนาตรงซอกคอเขานักนะ~! ><
"ไหนว่าไม่ได้ดูนาฬิกาไง!..อ๊ะ..อื้ออ...เดี๋ยวสิ! ยู.... "
ห้ามได้แค่นั้นแล่ะ ได้แค่นั้นจริงๆ รอให้เรียกชื่อจบสักหน่อยก็ยังดี...ขอห้ามให้มันสมบทบาทครบเซ็ทหน่อยไม่ได้หรือไงกัน! ให้ตาย...
.............
............................
" วันนี้มีเคสตอนบ่าย จุนซูจะไปด้วยกันมั้ย? "หลังจากจบคอร์สการให้ยาตอนเช้าไปกว่าร่วมชั่วโมง = =” ยูชอนก็ปล่อยให้คนตัวเล็กไปอาบน้ำอาบท่าก่อนที่ตัวเองจะไปอาบบ้าง และตอนนี้เขาก็กำลังยืนให้ร่างบางยืนจัดเสื้อผ้าของเขาให้เข้าที่เข้าทาง...
" ไม่อะ เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้าน ไม่รู้แม่กลับมายัง ขี้เกียจฟังแม่บ่น ไหนจะยังพี่แจจุงอีก"คนตัวเล็กว่าพลางจัดไทน์ของคนตัวสูงให้เข้ารูป ร่างสูงสบโอกาสลอบมองคนตัวเล็กที่ใส่เสื้อยืดตัวเก่งกับกางเกงขาสามส่วนที่ กลายเป็นขายาวไปโดยปริยายของเขาแล้วก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้...
ตั้งแต่รู้จักกับจุนซูมานี่ ยิ้มมาแล้วกี่ครั้งกันนะ...
ไม่สิ ควรจะถามว่า ตั้งแต่รู้จักกับจุนซูมานี่ มีตอนไหนที่เขาไม่ได้ยิ้มบ้างคงจะตอบง่ายกว่า...
"’งั้น เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้าน แล้วตอนเย็นจะไปหาที่บ้านนะครับ"พูดเสร็จก็โฉบใบหน้าลงประทับจูบเร็วๆที่ปาก แดงพร้อมกับรวบตัวคนน่ารักเข้าเต็มอ้อมกอด
"อื้อ...อย่าช้านะ"จุนซู ยิ้มตาปิดทำเอาอีกคนยั้งใจแทบไม่อยู่...ใบหน้าคมกำลังโน้มเข้าหาอยู่แล้ว เชียว...แต่เสียงเคาะประตูดันมาขัดจังหวะซะนี่!
ชิ! อีกนิดเดียวแล้วแท้ๆ...
นั่นกะว่าจะให้เป็นยาก่อนอาหารเลยนะ!!!
ใช่แล้ว คุณผู้อ่านไม่ได้เข้าใจผิด ไม่ได้ตาฝาดอะไรทั้งนั้น...เพราะนี่ไม่ใช่ความคิดของใครอื่นใด…
นางเอกของฟิกเรานี่แล่ะ!!!
ร่าง สูงผละจากคนตัวเล็กไปที่ประตูห้อง เปิดออกด้วยสีหน้าไม่ค่อยรับบุญเท่าไรนัก....ใครกันนะ กล้าขัดจังหวะปาร์ค ยูชอนกำลังจะจูบแฟนเนี่ย!!
แกร๊ก...
"ครับ....อ้าว คุณแม่..กลับมาแล้วหรอครับ?"
" ก็ใช่น่ะสิ กว่าจะมาเปิดประตูได้ มัวทำอะไรอยู่ตั้งนาน แล้วนั่นทำไมต้องทำหน้าตายซากใส่แม่อย่างนั้นด้วยล่ะ ห๊ะ?"หญิงสาววัยกลางคนหน้าตาสะสวยที่แม้ว่าจะมีอายุมากแล้ว แต่ผิวพรรณผุดผ่องที่ดูแลมาอย่างดีบวกกับท่าทางที่ดูวัยรุ่นกว่าวัยนั้นทำ เอาเดาอายุกันไม่ออกเลยทีเดียวกำลังยืนเอามือเท้าสะเอว สีหน้าเอาเรื่องลูกชายอยู่ไม่น้อย
"ไม่มีอะไรครับ แล้วแม่มีอะไรกับผมหรอ? "
"มีแน่ เราไปเอาลูกชายบ้านโน้นเขามาไว้ที่นี่รึเปล่า? เมื่อเช้าคุณคิมเขาโทรมาถามแม่ เพราะเห็นว่าแจจุงบอกว่าหนูจุนซูกลับมากับเรา"
"อยู่ครับ"ว่าสั้นๆพลางเปิดประตูกว้างขึ้นเป็นเชิงให้ผู้เป็นมารดาผ่านเข้าไป
"เอ่ออ..สวัสดีฮะ"
ตายห่าล่ะ แม่สามี เห้ย! แม่ยูชอน!…เล่นมาเจอกันแบบนี้เลย...ยังไม่ได้ตั้งตัวเลยนะเนี่ยยย จะถูกหาว่าเป็นพวกใจง่ายหรือเปล่าวะ!?
" ต๊ายยย น่ารักจริงๆนะเนี่ย ตอนที่แม่เห็นในรูปก็ว่าน่ารักแล้วนะ ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีก ยูชอนนี่ตาถึงจริงๆ ไหนมาให้แม่กอดหน่อยยยย..."คุณนายปาร์คโผเข้ากอดจุนซูเต็มแรงทำเอาร่างเล็ก แทบจะหงายหลัง...
นึกว่านอกจากแม่ตัวเองแล้วนะที่ประหลาด...
ให้ผู้ชายดูตัวกับผู้ชายเนี่ย...
บ้านนี้ก็เป็นอีกบ้านเรอะ!!
อะไรมันจะโชคดีแบบนี้นะ พ่อแม่ทั้งสองฝั่งยินดีที่ให้ลูกชายตัวเองแต่งงานกับผู้ชาย...
ปกติฟิกอื่นๆมันต้องมีสักฝั่งสิ ที่ไม่ยอมรับน่ะ...
ส่วนมากจะเป็นฝั่งเมะนี่แล่ะที่จะรับไม่ได้...
แต่นี่อะไร....
เล่นกระโดดโผกอดแทบจะทับเขาทั้งตัวและแถมดูท่าจะรักมากกว่าลูกชายตัวเองเสียอีก...
ฟิกเรื่องนี้ อะไรๆมันก็จะราบรื่นไปแล้วนะเนี่ยย!!....(แล้วไม่ชอบเราะ เด๋วปั๊ด!! : จากคนแต่ง)
" แม่เพิ่งคุยกับแม่จุนซูไปว่าเย็นนี้จะนัดทานข้าวที่บ้านซักหน่อย จะได้ตกลงเลือกฤกษ์ที่จะแต่งน่ะจ้ะ ที่คุยๆกันไว้ตอนแรกรู้สึกจะเดือนหน้านี้แล่ะ แต่ตอนนี้แม่อยากจะเลื่อนให้เป็นสักอาทิตย์หน้า ไม่ก็พรุ่งนี้เลยจริงๆ ยูชอนว่าไง? "
"ผมลงข้างล่างก่อนล่ะ หิวข้าว ตอนบ่ายมีเคสด้วย แล้วแม่ก็ปล่อยจุนซูได้แล้ว..."
" ไอ้ลูกคนนี้นิ! เงียบปากไปเลยไป....ว่าแต่ ยังไงจุนซู ตอนเย็นก็อย่าลืมมากินข้าวที่บ้านด้วยนะจ้ะ แม่ให้แม่บ้านเตรียมทำกับข้าวไว้เยอะแยะเลยล่ะ"คุณนายปาร์คแหวใส่ลูกชายตัว เองก่อนจะหันกลับไปยิ้มหวานให้กับว่าที่ลูกสะใภ้...
"ฮะ"คนตัวเล็กตอบรับพลางยิ้มเต็มแก้มกลมๆนั่น
คุณ นายปาร์คยิ้มใจดีให้อีกครั้งก่อนจะเดินนำไปทางประตู..จุนซูกำลังจะเดินออก ตาม แต่ยังไม่ทันจะได้แตะลูกบิด ประตูก็ถูกปิดลงด้วยมือใหญ่ของอีกคนก่อนอีกมือหนึ่งจะดึงคนตัวเล็กเข้ามาและ โน้มใบหน้าคมเข้าลงมาอย่างรวดเร็วโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว...
แหม คุณหมอ...
ลืมบ้างอะไรบ้างก็ได้นะ...
อะไรมันจะจ่ายยาได้ตรงตามเวลาขนาดนี้เนี่ย คนแต่งหมั่นไส้ว้อยยย!!!....
……….
…………
รถ ยุโรปคันหรูเข้าจอดเทียบบริเวณหน้าคฤหาสน์ตระกูลคิม...ที่ประตูข้างคนขับ เด็กหนุ่มตัวเล็กเปิดประตูรถลงทักทายคนสองคนที่ยืนคอยอยู่ตรงบันไดบ้าน...
"กลับมาแล้วฮะ"
"แหม กลับมาซะสายเชีย"
"ก็แล้วใครล่ะที่ถีบส่งน้องตัวเองให้ไปนอนที่อื่นน่ะ"
"อย่ามา ตัวเองก็เต็มใจจะไปจะแย่ไม่ใช่เรอะ? "
" พอได้แล้ว ทั้งคู่เลย เพิ่งจะเจอกันก็หาเรื่องทะเลาะให้แม่ปวดหัวอีกละ...อะนี่ ยูชอนเข้าบ้านก่อนไหมลูก? "คุณนายคิมเอ่ยห้ามทัพลูกชายของตัวเองทั้งสองที่เจอหน้ากันเพียงไม่ถึงห้า วินาทีก็แทบจะกระโดดกัดคอปารองเท้าใส่หน้ากันกันไว้อย่างยากเย็นก่อนจะหันไป เอื้อนเอ่ยเชิญชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างรถฝั่งประตูคนขับ
"ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีเคสตอนบ่ายน่ะครับ"
"ฉันว่านายเอามันไปด้วยก็ได้นะ ขี้เกียจเป็นที่รองรับอารมณ์หงุดหงิดของบางคนแถวนี้"
"เงียบๆไปเลย หงุดหงิดที่ไม่ท้องสักทีก็อย่ามาพาลใส่คนอื่นสิ"
" จุนซู! ดูพูดเข้า เข้าบ้านเลยไป ให้ตายสิลูกคนนี้...ขอบใจยูชอนมากนะจ๊ะที่ดูแลจุนซู แล้วเดี๋ยวเย็นนี้เจอกันจ้ะ"คุณนายคิมตีเข้าที่แขนของลูกชายตัวแสบพลางบอกลา ว่าที่ลูกเขยกอนที่จะลากคนตัวเล็กเข้าบ้านไป...
"ขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมตัวเลยนะ เดี๋ยวเย็นนี้ต้องไปกินข้าวที่บ้านโน้น... "
"รู้แล้วน่าแม่... "
จุนซูตอบรับก่อนจะปลีกตัวไปอีกทางเพื่อจะขึ้นบันไดไปห้องตัวเองทันที...
"รอยที่คอน่ะ รีบหาอะไรปิดซะนะ ให้ผู้ใหญ่เห็นมันจะไม่ดี"
"พี่เงียบปากไปเลยน่า! "จุนซูที่กำลังจะเปิดประตูเข้าห้องของตัวเองหันมาแว๊ดใส่คนที่ยืนพิงสะโพกสบายใจเฉิบกับราวบันได...
แจจุงที่ยืนกอดอกเมื่อครู่หลุดหัวเราะพลางผละเดินมาหาน้องชายที่ยืนหน้าแดงเอามือปิดซอกคอตัวเอง...
"เอ้า พี่ก็แค่เตือนด้วยความหวังดี"น้ำเสียงแบบผู้อาบน้ำร้อนมาก่อนเอื้อนเอ่ย...
"จะว่าไป ไวไฟกว่าพี่อีกนะเรา"
"ผมยังไม่ได้มีอะไรกับหมอนั่นสักหน่อย! "
"อย่ามาขี้ตู่ แล้วรองแดงชัดชัดตรงคอนั่นมันอะไรล่ะ? "
"นั่นมันเพิ่งตอนในรถต่างหาก! พี่บ้าไม่คุยด้วยแล้ว!"พูดแทบยังไม่จบประโยคดีด้วยซ้ำ จุนซูก็รีบเปิดประตูเข้าห้องตัวเองทันที....ทิ้งให้อีกคนยืนอึ้งพะงาบติด อ่างกับประโยคที่น้องชายเพิ่งกล่าวไปไม่นาน...
อะไรนะ?!!!!
ขอใหม่ๆๆ
คุณผู้อ่านได้ยินเหมือนที่ผมได้ยินใช่ไหม?!!!!
ในรถ!!!!
!!!
น้องชายผมมันเพิ่ง...
กรี๊ดดด!!!!!
ในรถ!!!!
"คิม จุนซู!!!! ออกมาคุยกับพี่ให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ!!! "
ให้ตายเหอะ...
นี่เราตามหลังน้องชายที่เพิ่งจะมีแฟนเพียงไม่นานเนี่ยนะ!!??
ในรถ ฉันยังไม่เคยเลยนะเว้ยยยย!!!!!
"จุนซู ได้ยินมั้ย?!!! ออกมาคุยให้รู้เรื่องนะ!!!! จุนซู!!!! "
2BC
