My Happy World

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #8

Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong

Rate : Pre-NC

Author: Deumbeui

 

"ปล่อยสองคนนั้นกลับไปด้วยกันแบบนั้น คิดอะไรอยู่กันแน่ครับ? "เสียงนุ่มลื่นหูเอ่ยถามคนที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จหมาดๆและยืนส่งกลิ่น สบู่หอมอบอวลไปทั่วห้องตรงหน้าก่อนจะรั้งเอวบางเข้ามากอด..แนบอกกว้างของตัว เองกับหลังเล็กขาวแถมท้ายด้วยการฝังปากอุ่นๆลงกับซอกคอหอมอย่างหมั่น เขี้ยว..

"ก็อยากจะรู้นักว่าถ้าผ่านคืนนี้ไปแล้วมันจะยังเป็นตื๊ดกัน ได้อีกนานแค่ไหน.. "แจจุงหันหลังพลางหยิบผ้าที่พาดอยู่ตรงคอของยุนโฮขึ้นเช็ดผมให้พลางพูดถึง อีกสองคนด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้เต็มทน...

ถ้าพ้นคืนนี้ไปแล้วความสัมพันธ์ยังไม่คืบหน้า...

ปาร์ค ยูชอน แกไปบวชซะเหอะ!!


"งั้นผมคงต้องบอกว่า แจจุงอาจจะต้องผิดหวังนะครับ"

"อะไรกัน เพื่อนของยุนโฮไม่ใช่พระสักหน่อย ถ้าไม่เกิดอะไรขึ้นล่ะก็ คงต้องเปลี่ยนไปให้น้องฉันรุกแทนแล้วล่ะมั้งน่ะ! "

ยุนโฮขำในลำคอก่อนจะยื่นหน้าจูบปากแดงเร็วๆทีนึง..

"อย่างยูชอนน่ะ กับคนที่ไม่ได้ชอบจะไม่มีวันยุ่งด้วย และต่อให้กับคนที่ชอบ..ผมก็เชื่อว่ามันก็คงยังไม่ทำอะไร"

"มันก็แค่ความคิดของยุนโฮเท่านั้นล่ะน่ะ เพราะยุนโฮเองก็ยังไม่เคยเห็นยูชอนชอบใครจริงๆจังๆเหมือนกันนิ"

"พนันกันไหมล่ะครับ? "ร่างสูงยิ้มเจ้าเล่ห์พลางยื่นหน้าเข้าไปฝังจมูกกับแก้มนิ่มทีนึง

"ได้เลย ยังไงซะ น้องชายฉันก็ไม่ได้ไร้เสน่ห์ขนาดนั้นหรอกนะ"ร่างบางว่าอย่างมั่นใจพลางเช็ดหัวให้คนรักต่อ

"งั้นถ้าแจจุงแพ้ต้อง….."

" พอเลย..ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฉันจะโดนอะไร...เอาเป็นว่าชนะพนันให้ได้ก่อนก็ แล้วกัน....อ๊ะ!"เมื่อแจจุงพูดจบ..เจ้าตัวก็ถูกยกตัวลอยเหนือพื้นทันทีก่อน ที่คนอุ้มจะพาไปวางลงตรงขอบเตียง..

"งั้นคืนนี้ผมขอมัดจำไว้ก่อนเลยก็แล้วกันนะ! ^ ^"


แจจุงกลอกตาขึ้นเพดานอย่างรู้ชะตากรรม..มือเรียวโอบคอของอีกคนขณะที่โดนผลักลงบนเตียงนุ่ม..

ให้ตายเถอะ คืนนี้จะโดนมัดจำเอาไว้กี่รอบกันนะ?!

นี่ฉันต้องเป็นฝ่ายแพ้ทั้งๆที่ยังไม่รู้ผลพนันเลยใช่ไหมเนี่ย? - -*




...............
...............................


ใช้ เวลาเพียงไม่ถึงยีสิบนาที…รถสไตล์ยุโรปคันหรูก็จอดลงที่หน้าบ้านหลังโอ่อ่า หลังหนึ่งที่มีเพียงเสาไฟสองดวงที่เป็นเพียงแสงสว่างตรงบริเวณนั้น..

เมื่อดับเครื่องยนต์..ปลดล๊อกเข็มขัดนิรภัยแล้วร่างสูงก็เอ่ยกับคนตัวเล็กข้างตัวที่ดูจะสนอกสนใจตัวบ้านเขาเหลือเกิน

"ถึงแล้วครับ"

"ไม่มีใครอยู่หรอ? "ร่างเล็กที่สังเกตเห็นได้ว่าภายในตัวบ้านมืดสนิทถามขึ้นอย่างเด็กขี้สงสัย..

"พ่อแม่ผมอยู่ต่างประเทศน่ะครับ ส่วนแม่บ้านกับคนอื่นๆคงเข้านอนกันหมดแล้ว"ว่าพลางปลดล๊อกประตูรถ

"แบบนี้... "

แบบนี้...

มันก็ไม่เหมือนอย่างที่คิดไว้น่ะสิ...*^*


"แบบนี้ทำไมครับ? "เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่มีทีท่าว่าจะลงไปจากรถเสียที ก็เลยเลยตามเลย นั่งคุยมันในรถต่อนี่ล่ะ!

"ปะ..เปล่า..ไม่มีอะไร"

"ก็เมื่อกี๊จุนซูพูดว่า แบบนี้... "

" ก็บอกว่าไม่มีอะไรไงล่ะ! "ไม่เข้าใจ..จะยื่นหน้ามาทำไมวะ!..คนยิ่งใจไม่ดีอยู่นะ ให้ตายเหอะ!...มือเล็กรีบผลักประตูเปิดออกไปก่อนจะยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก รอให้อีกคนที่เดินอ้อมด้านหน้ารถมาเป็นคนพาเดินเข้าไปในบ้าน...


"ขึ้นไปรอบนห้องผมก่อนละกัน เดี๋ยวผมไปให้แม่บ้านทำข้าวต้มให้"

"ไม่ต้อง! ดึกขนาดนี้แล้วนายจะไปปลุกเขาขึ้นมาทำไม..อีกอย่างถ้าฉันจะกิน ทำไมต้องขึ้นไปกินที่ห้องนายด้วยล่ะ?! "


" อ้าว..ไม่ใช่ว่าจุนซูอยากได้ยาก่อนนอนหรอกหรอ? ถึงจะหาอะไรกินรองท้องน่ะ...อีกอย่างถ้าจะกินยาก่อนนอนน่ะ..ผมก็ต้องให้ที่ ห้องผมสิ จริงไหม? "


"....."

"…^ ^..."ยูชอนยิ้มรับให้กับท่าทางของจุนซูที่ตอนนี้ก้มหน้าลง กัดปากอย่างครุ่นคิด...


"งั้นพาฉันไปห้องนายสิ"


คิดว่าฉันจะยอมแพ้นายเรอะ ปาร์ค ยูชอน!

คิดเร็วไปร้อยช่าติล่ะ!!!


.
.
.


" เดี๋ยวผมไปอาบน้ำอีกห้องนึง จุนซูอาบห้องนี้ไปละกันนะครับ เสื้อผ้ารื้อเอาได้ตามสบายในตู้นะ"ชายหนุ่มร่างสูงว่าพลางขณะค้นหยิบเสื้อ นอนของตัวเองออกจากตู้ มือยาวคว้าเอาผ้าเช็ดตัวมาพาดที่ไหล่ก่อนเดินออกจากห้องไปทิ้งให้คนตัวเล็ก ยืนหัวหมุนอยู่ในห้องขนาดใหญ่เพียงลำพัง..

เด็กหนุ่มเดินไปที่ตู้ เสื้อผ้าที่เมื่อกี๊ยูชอนเพิ่งเลือกเสื้อเพื่อเลือกชุดนอนตัวเองบ้าง...จุน ซูฉวยเอาเสื้อนอนตัวใหญ่สีฟ้าลายทางกับกางเกงที่คิดว่าน่าจะเป็นขาสั้นเข้า ชุดกันออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนหนึ่งและเดินหายลับเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ อีกฝั่งหนึ่งของห้อง...

กว่าจุนซูจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็กินเวลานาน พอสมควร พอออกมาก็พบว่ายูชอนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานใกล้ๆเตียงกำลังขะมักเขม้นกับกอง เอกสารจำนวนหนึ่งและแลปทอปตรงหน้า..ร่างเล็กลากตัวเองในชุดเสื้อตัวนอนใหญ่ กับกางเกงที่ตอนนี้กลายเป็นขาสามส่วนไปแล้วมาที่ปลายเตียง ก่อนจะล้มตัวลงนอนกับกองผ้าห่ม..

ยูชอนที่ได้ยินเสียงจากทางด้านหลังจึงละหน้าจากงานตรงหน้ามาที่คนตัวเล็กที่แทบจะยัดตัวเองขดไปในผ้าห่มเกือบทั้งตัว..

"ข้าวต้มอยู่โต๊ะข้างๆหัวเตียงนะครับ"

" นายไปปลุกแม่บ้านขึ้นมาทำให้จริงๆเรอะ!? "จุนซูว่าพลางผงกหัวตัวเองมองไปยังหัวเตียงทันที..ข้าวต้มหอมฉุยส่งควันร้อน ลอยขึ้นมาเหนือชาม...

"ผมทำเองน่ะ เห็นว่าจุนซูอยากกินนี่"ทำมาเป็นอ้อมค้อม..รู้อยู่แล้วว่าเราคิดอะไร...ยังจะทำข้าวต้มให้มันวุ่นวายเพื่อ!!!?? เฮอะ!

แต่เอาน่ะ..มันก็ทำมาแล้วนิ..กินสักหน่อยจะเป็นไรไป..

ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ค่อยๆกระดึ๊บตัวเองไปยังหัวเตียง...จับช้อนในชามตักข้ามต้มขึ้นมาพอดีคำก่อนจะค่อยๆเป่าและงับเข้าปาก...

จุนซูเอร็ดอร่อยกับข้าวต้มตรงหน้าจนไม่ได้ใส่ใจอะไร...แม้ยูชอนจะมายืนอยู่ข้างๆแล้วก็ตาม


" ทำไมไม่เช็ดผมให้แห้งก่อนล่ะครับ?.. "เสียงนุ่มเอ่ยเหมือนจะตำหนิ แต่ก็แค่นั้น..มือใหญ่หยิบเอาผ้าขนหนูที่ถูกทิ้งอยู่บนเตียงขึ้นมาแล้วเช็ด เบาๆลงบนกลุ่มผมสีอ่อน..

"อ๊ะ!... "จู่ๆจุนซูก็สะดุ้งลุกขึ้นนั่งขณะที่ช้อนข้าวต้มยังคาอยู่ในปาก...ตาเรียว ก้มลงมองไปที่ชามข้าวต้มที่พร่องไปกว่าครึ่งแล้วก่อนจะครางในใจ

เชี่ย..

ลืมได้ไงวะ!!?


ยู ชอนที่เช็ดผมให้ร่างเล็กเสร็จได้สักพักแล้วทิ้งตัวลงมองคนด้านข้างจ้วงข้าว ต้มฝีมือของเขาอย่างน่าเอร็ดอร่อยพลางอดขำไม่ได้ที่จู่ๆจุนซูก็เด้งตัวเอง ขึ้นมาก่อนมองหน้าเขาและก้มลงไปมองชามข้าวต้มตาละห้อย...

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าจุนซูคิดถึงอะไรอยู่...

ไม่ต้องอ้อนเอา ยังไงเขาก็เต็มใจให้อยู่แล้วล่ะนะ...


"ว้า ลืมยาก่อนอาหารแบบนี้...สงสัยต้องเบิ้ลยาก่อนนอนซะแล้วล่ะมั้ง"


"ขี้โม้ ข้าวต้มยังไม่หมดสักหน่อย"

"แต่จุนซูก็กินมันเข้าไปก่อนกินยาแล้วนี่น่า"

"ไม่รู้ล่ะ! "

ก็คนมันอยากได้ยาก่อนอาหารด้วยนี่!..ไม่สนหรอกนะว่าจะให้ยาก่อนนอนกี่ชุด

ตอนนี้คิม จุนซู อยากได้ยาก่อนอาหาร!!!


ชายปาร์คก้มหน้าอมยิ้มก่อนจะค่อยๆดึงคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ๆ..กระซิบลงที่ใบหูเบาๆและป้อนยาอย่างที่จุนซูต้องการ...

"เห็นว่าจุนซูอ้อนหรอกนะครับ"

อ้อน? อ้อนตอนไหน? จุนซูจำไม่ได้หรอกนะ แต่ตอนนี้ขอรับยาก่อนอาหารและปฏิบัติตามคำสั่งของหมอก่อนก็แล้วกัน ><


" อื้อ~~ยู..ฮึก..ยูชอน...อื้ม~!"เดี๋ยวสิ! จูบมันชักจะลึกไปแล้วนะ อื้อ!!..ข้าวต้มยังไม่หมดเลย!!...จะเอาให้ขาดใจก่อนกินยาหลังอาหารอีกใช่ไหม เนี่ย!!

"ยังหิวอยู่อีกรึเปล่าครับ? "

"......."ไม่ต้องแปลกใจ..ใครจะตอบได้ในทันทีเล่า!!..เล่นจูบจนหอบแบบนี้น่ะ!!!

"อื้อ~~"นี่ก็ยังไม่ใช่คำตอบอีกนั่นแล่ะ...ก็เล่นเอาหน้ามาซุกคอแบบนี้ ไม่ให้อดใจครางยังไงไหว!!!

"ว่าไงล่ะครับ? "

"อิ่ม..อิ่มแล้ว"

"งั้นผมให้ยาหลังอาหารกับยาก่อนนอนต่อเลยนะ ^ ^"

"อ๊ะ!.. "


เพียง ไม่ถึงเสี้ยววินาที...จุนซูก็ถูกนอนทับซะแล้ว...ซอกคอขาวถูกคนด้านบนจับจอง พลางฝากรอยรักไว้สองสามจุดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเรียวที่จ้องมองกลับมา.. ร่างสูงก้มลงประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเล็ก..เนิ่นนานก่อนจะค่อยๆไล้มาที่ พวงแก้มนิ่มสองข้าง...ปลายคาง..วกขึ้นไปที่จมูกก่อนจะจบลงที่เรียวปากแดง... เรียวลิ้นของทั้งสองต่างไม่มีใครยอมใคร...คนไข้เรียนรู้และนำมาปฏิบัติได้ อย่างดีจนคนให้ยาเองกลับเป็นฝ่ายโดนรุกและจำต้องล่าถอยออกไป...แต่คนด้านใต้ ก็ไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น..ร่างเล็กยกตัวขึ้นนั่งประกบจูบไม่ห่าง..เรียวมือ คล้องเข้าที่คอพลางกระชับอ้อมกอดแน่น...แต่สุดท้ายจนแล้วจนรอด ก็เป็นตัวเองที่พ่ายแพ้..เพราะปอดใหญ่สู้อีกคนไม่ได้ จึงเป็นฝ่ายละออกมาหอบหายใจเสียก่อน...

มือใหญ่ประคองเข้าที่หน้ากลม พลางฝังจูบลงที่แก้มนิ่มแรงๆทีหนึ่งก่อนจะละเลียดลงมาที่ซอกคอหอม...ขบเม้น แรงๆพอให้เป็นรอยเรียกเสียงครางเล็กๆน่าฟังขึ้นทีหนึ่ง และยืดตัวขึ้นประทับจูบบนหน้าผาก..


"ฝันดีนะครับ"


ร่างเล็กงงเป็นไก่ตาแตกกับประโยคนั่น...และเมื่อเห็นว่าร่างสูงกำลังจะผละออกไปจึงรีบคว้าแขนใหญ่เอาไว้ได้ทันท่วงที..

"......."คว้าไว้ได้แต่ก็ได้แต่เงียบและอ้ำอึ้ง..ก็ถามออกไปดิวะ ลังเลอะไรเนี่ย!!??

" ผมขอเคลียร์ประวัติคนไข้ต่ออีกหน่อย แล้วเดี๋ยวมานอนเป็นเพื่อนนะครับ"นั่นมันใช่ประเด็นซะที่ไหนเล่า!!! ยูชอนไม่ได้โง่และก็รู้อยู่เต็มอกด้วยว่าจุนซูอยากถามว่าอะไร...ทำไมต้อง บ่ายเบี่ยงด้วยนะ!!

"ให้ยาแค่นี้ เดี๋ยวฉันดื้อยาตอนนอนไม่รู้ด้วยนะ"

"ไว้พรุ่งนี้ผมให้ยาก่อนอาหารเช้าสองชุดแก้ขัดให้ก็แล้วกันนะครับ"

"ยูชอน! "


ปาร์ค ยูชอนเพียงส่งยิ้มให้ร่างเล็กก่อนจะหอมเบาๆลงที่กลุ่มผมนิ่มหนึ่งทีและผละไปที่โต๊ะทำงาน..


ภาย ในห้องเกิดความเงียบที่น่าอึดอัดขึ้นชั่วขณะ...คนไข้ยังไม่ได้เอนตัวลงไปนอน ตามคำสั่งของคุณหมอแต่อย่างใด...หากแต่มองไปยังแผ่นหลังที่กำลังขะมักเขม้น ทำงานโดยไม่สนใจใครสักนิด...

อยากจะดิ้น จะชัก หรือจะทำยังไงก็ได้เพื่ออ้อนให้อีกคนหันมา...


แต่ตอนนี้ คิม จุนซูที่ปกติออกจะดื้อยาเอาบ่อยๆแบบนั้น....กลับไม่มีอารมณ์



"ทำไมล่ะ? "จู่ๆเสียงเล็กก็ถามขึ้นไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย..ทำเอาคนที่นั่งเคาะคีย์บอร์ดส่งเสียงก๊อกแก๊กหันมามอง..

"ทำไมทีกับผู้หญิงคนนั้น นายยังกล้าพูดได้ว่าเป็นกิ๊ก ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกันแท้ๆ... "

"แต่ทำไมกับฉันที่เป็นแฟนจริงๆ นายก็กลับไม่ทำอะไรเลย... "

"………"

"หรือว่าฉันเข้าใจผิดไปเอง..จริงๆแล้วฉันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับกิ๊กของนายรึเปล่า? "

"........"

"หรือว่าเห็นฉันเป็นแค่คนไข้คนนึง..."

"………"

"หรือเราไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรก... "


"ผมเป็นตื๊ดกับจุนซูไงครับ"


" นั่นฉันก็แค่พูดๆไปเพราะบอกปัดแจจุงหรอก! "จุนซูตวัดเสียงเขียวใส่คนที่ยังนั่งหน้ายิ้มระรื่นได้ก่อนจะเป็นฝ่ายทนไม่ ไหวกับรอยยิ้มอบอุ่นนั่น..สะบัดหน้าลงมองเข่าตัวเองแทน

"จุนซู... "

"ตื๊ดมันคือบ้าอะไร ฉันเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ"

"ไม่เห็นจะยากเลย...มันก็คือทุกอย่างที่จุนซูอยากให้เป็นยังไงล่ะครับ"

"พูดง่ายนิ..เพราะมันก็แค่ฉันฝ่ายเดียวที่อยากให้เป็นอะไรต่อมิอะไร...พูดง่ายๆ เป็นอะไรที่ฉันเพ้อไปเองว่างั้นเหอะ! "

"และจุนซูอยากให้มันเป็นอะไรล่ะครับ?"

"เลิกถามซะทีเถอะ...ต่อให้ฉันอยากให้มันเป็นอะไร..มันก็แค่ความคิดฉันคนเดียว ไม่ใช่ของนายอยู่ดี "

"ถ้าให้ผมพูดจริงๆแล้ว...มันคงหมายถึงความสุขของจุนซูล่ะมั้ง"

".........."

" ไม่ว่าจุนซูอยากให้เราสองคนเป็นอะไรกัน แต่ถ้าจุนซูมีความสุข..สำหรับผมก็ยินดีทุกอย่าง...เพราะความสุขน่ะไม่ต้อง กำหนดคำตายตัวนิน่า...อยากจะให้ตื๊ดนั่นแปลว่าอะไรก็เถอะ...แค่จุนซูมีความ สุขผมก็พอใจ... "

หรือจะให้พูดกันสั้นๆง่ายๆ…

เป็นอะไรที่รู้กันในแบบของยูซูไงครับ ^ ^


ไม่จำเป็นต้องจำกัดคำว่าแฟน..หรืออะไร

เพียงถ้าเป็นคิม จุนซูแล้วล่ะก็...


ปาร์ค ยูชอน คนนี้ก็ยอมให้ทุกอย่างอยู่แล้ว...



"แล้วทำไม.... "

ทำไมล่ะ? ทำไม? ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ...แต่กับเรื่องเมื่อกี๊นี้...มันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี!


"จุนซูแค่อยากจะพิสูจน์ผมเท่านั้นเองไม่ใช่หรอ?...สำหรับผมน่ะ ไม่ได้มีแค่วิธีนี้ไว้บอกรักจุนซูหรอกนะครับ"


ยูชอนรู้..รู้..รู้ทุกอย่าง...

ที่เขารุกหนักขนาดนี้...เพราะอยากรู้ว่ายูชอนคิดยังไงกับเขากันแน่....


ในเมื่อไม่ยุ่งกับคนที่ไม่ได้รัก...

ดังนั้นกับคนที่รัก..ก็น่าจะทำอะไรบ้าง...


แต่ความคิดนี้มันคงตื้นไปสินะ สำหรับปาร์ค ยูชอน

หมอรูปหล่ออัจริยะคนนี้...



เขาแพ้ราบคาบเลยจริงๆ...



"ไม่คิดมากแล้วนะครับ.. "

"อื้ม"

ยู ชอนหันหลังปิดแลปท๊อปที่ยังคั่งค้างงานอยู่ลง..ก่อนที่จะพาตัวเองมาหย่อนตัว ลงข้างๆคนตัวเล็กบนเตียง...มือใหญ่เกลี่ยปอยผมนุ่มที่ตกลงมาระใบหน้า กลมออก..

"นอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปทำงานกับผมไม่ไหวนะ"

"แล้วยูชอนล่ะ?"

"ก็จะนอนด้วยไง... "

"แล้วงาน... "

"ผมทำต่อไม่ได้หรอก จุนซูทำหน้าอยากให้ผมมานอนด้วยขนาดนี้น่ะ"

"บ้า! "


เห้อ...

แพ้หมดรูปแล้วจริงๆ...



รู้ทันไปหมดเสียทุกอย่างแบบนี้...

จะไม่ให้ คิม จุนซู หลงรักได้ยังไงล่ะ?! ><











2BC