My Happy World

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #7

Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong

Rate : Kindergarden

Author: Deumbeui

"ยุนอา!? "


หญิงสาวหน้าตาสวยใสเหมือนเพิ่งเข้าสู่ช่วงเด็กวัย รุ่นหันหน้าไปทางคนที่เอ่ยชื่อของตนด้วยน้ำเสียงประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด พลางโปรยยิ้มให้

"ขอบคุณที่ยังจำกันได้นะคะ ยุนโฮ"เสียงเล็กถูกส่งออกไปก่อนจะเบือนหน้ามายังอีกคนที่หญิงสาวพยายามเรียก ร้องความสนใจตั้งแต่ต้น แต่เจ้าตัวกลับทำเพียงหันหน้ามายิ้มให้บางๆแค่นั้น

"อะไรกัน? ไม่เจอกันแค่เท่าไร จำยุนอาไม่ได้แล้วหรอเนี่ย? "

"จำได้สิครับ"ยูชอนตอบสั้นๆพลางยิ้มสบายๆให้ก่อนจะถามต่ออย่างมีมารยาท

"ยุนอากลับมาตั้งแต่เมื่อไรล่ะครับ? "

"กลับมาได้สักพักแล้วล่ะค่ะ พอดีคุณลุงอยากลองให้มาฝึกทำงานในบริษัทด้วย คิดว่ากลับมาครั้งนี้ก็คงอยู่ยาว"

"คุณลุงของยุนอาที่ว่านี่ เจ้าของงานวันนี้สินะครับ"

"ค่ะ"หญิงสาวละหันมาตอบยุนโฮเพียงนิดก่อนจะหันกลับไปให้ความสนใจกับยูชอนที่ตอนนี้หันไปคุยกับร่างเล็กข้างตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


"จุนซู อิ่มแล้วหรอ? "

"ยัง แต่เดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำ"

"ให้ไปด้วยไหม? "

" ฉันไม่ได้ขาด้วนนะ นายอยู่นี่แล่ะ อ๊ะ ตักเค้กมอคค่าก้อนนั้นให้หน่อย เดี๋ยวฉันมา"ร่างเล็กว่าเพียงแค่นั้นก่อนจะยื่นจานให้ร่างสูงและผละตัวออก จากวงสนทนา



"แฟนยูชอนหรอคะ? "

ยุนอาที่มองตามจนจุนซูลับหายไปในฝูงชนหันมาเอ่ยถามร่างสูงที่กำลังจะเดินไปตักเค้กอย่างที่ร่างเล็กบอกไว้

ยู ชอนชะงักกับคำถามเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าอมยิ้มเพียงนิด และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นอีกสองคนด้านหลังที่ยืนลุ้นตัวโก่งว่าเจ้าตัวจะ ตอบว่าอะไร โดยเฉพาะแจจุงที่ออกหน้าออกตาถึงขนาดว่าถ้าตอบไม่ถูกใจแล้วล่ะก็ งานนี้คงมีปาร์ตี้เขวี้ยงเค้กเป็นแน่

"ไม่ใช่หรอกครับ..."

"อย่ามาโกหกหน่อยเลย ยุนอาไม่เคยเห็นยูชอนควงคนไหนออกงานเลยนะคะ"

"ผมไม่ได้โกหกหรอก..พอดีผมยังไม่ได้ลองขอเขาดูเลยน่ะ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะตกลงเป็นแฟนผมไหม"ตอบพร้อมทิ้งท้ายไว้ด้วยรอยยิ้มแค่นั้นก่อนผละจากไป ทำเอาแจจุงที่ได้ฟังตอบแทบจะประเคนรองเท้าเสริมส้นสองนิ้วที่ใส่อยู่เข้าให้

โอ้ ย ไม่หรอก จุนซูคงไม่ตกลงหรอกมั้ง แทบจะทอดสะพานถึงปลายเตียงกันอยู่แล้วนั่น ถ่างตาตื่นแต่เช้าออกจากบ้านมันทุกวัน เพื่อเปลี่ยนที่อยู่ไปอยู่โรงพยาบาลมันเช้าจรดค่ำนั่นน่ะ น้องกูคงไม่ตอบตกลงกับมึงมั้งไอ้ปาร์ค!!!


"ยูชอน..เขา..ดูเปลี่ยนไปนะคะ"ยุนอาเอ่ยขึ้นกับยุนโฮเมื่อยูชอนเดินห่างออกไปพ้นจากรัศมีที่ได้ยินแล้ว

"ยูชอนมันไม่ได้เปลี่ยนหรอกครับ.. "

"แค่ยุนอาไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้ต่างหาก"ยุนโฮตอบรับพลางยิ้มอย่างเป็นมิตรก่อนจะผละไปดูงานส่วนอื่นๆพร้อมๆกับแจจุง...



........
...........................


"ไม่น่าเชื่อนะว่าคนอย่างยูชอนจะมาคบกับคนอย่างนาย"

ยัง ไม่ทันก้าวขาออกจากห้องน้ำชายได้ก้าวหนึ่งดี เสียงเล็กของหญิงสาวคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านข้างดึงความสนใจของจุนซูไปได้ เพียงนิดก่อนที่ร่างเล็กจะเบือนหน้าหนีไปทางเดิม ไม่พูดอะไร..

"ไม่ได้เจอกันนาน ไม่เปลี่ยนเลยนะ... "หญิงสาวว่าพลางเดินมาหยุดตรงหน้า กระตุกยิ้มร้ายที่มุมปากและพูดต่อ


"เตี้ยยังไงก็ยังเตี้ยแบบนั้น"


"แต่เธอเปลี่ยนไปมากเลยนะ จำแทบไม่ได้เลยว่าจะเป็นคนเดียวกันกับยุนอาที่เป็นเพื่อนฉันสมัยตอนม.ต้น เด็กผิวดำอย่างกับเด็กชายแดนคนนั้นหายไปไม่เหลือเค้าเดิมเลยจริงๆ หมด เงินไปเท่าไรล่ะ? แต่ฉันว่ามันก็คงไม่แพงอะไรหรอกจริงไหม? ก็แค่ก้อนพลาสติกยืนหยุ่นได้ยัดอยู่ตามจมูกและหน้าเธอเท่านั้นนินะ อ้อแล้วที่ผิวขาวขึ้นขนาดนี้ ฉันว่าหมอคงให้เธอกินสารซีเอฟซีเป็นอาหารด้วยล่ะสิ ตัวถึงจะเรืองแสงได้ขนาดนี้น่ะ"

ยุนอาได้ยินถึงกับปรี๊ดจนตาโตๆที่ไป กรีดมาแทบทะลักหลุดจากเบ้า จำนวนเงินมิใช่น้อยหมดไปกับก้อนสิลิโคนที่ถูกนำมาตัดแต่งอยู่ไปทั่วใบหน้า สามารถดึงดูดผู้ชายมากหน้าหลายตามาตลอดกลับถูกนำไปพูดดูถูกเหยียดหยามมันน่า โมโหใช่น้อยเสียเมื่อไร จมูกฉันทำอย่างดีนะจะบอกให้ ตบแล้วไม่เคลื่อนนะเหอะ!

"อย่าคิดว่าจะเอาชนะฉันได้นะ!"

"ฉันอยากเอาชนะเธอตอนไหนไม่ทราบ? ทะเลาะกับผู้ชายเพื่ื่อแย่งผู้ชายเนี่ย ไม่รู้สึกน่าละอายบ้างรึไง? "

"ก็ลองดูก็แล้วกันว่าผู้ชายอย่างนายจะจับเขาได้นานแค่ไหน"

"อย่างน้อยก็นานกว่าผู้หญิงหน้าปลอมพลาสติกอย่างเธอแน่ๆล่ะ"จุนซูว่าแค่นั้นก่อนตัดบทเดินหนีออกจากตรงนั้นทันทีอย่างไม่หยี่หระสนใจใดๆ


ขา เรียวเล็กเดินฝ่าฝูงคนมากมายในงานมาหยุดลงที่โต๊ะยาวที่มีร่างสูงยืนเด่น เป็นสง่ากำลังง่วนเลือกเค้กอยู่อย่างไม่ใส่ใจคนรอบข้างจนเมื่อรู้สึกถึงการ มาถึงของอีกคนจึงเอ่ยถามทั้งๆที่ยังไม่ละสายตาจากเค้กตรงหน้าเลยสักนิด

"จะเอาอะไรอีกรึเปล่าครับ? "


"เป็นอะไรกัน? "


ยู ชอนเงยหน้าพลางสบตาเรียวของร่างเล็กเหมือนครุ่นคิดว่าุจุนซูตั้งใจจะสื่อถึง เรื่องอะไรก่อนจะละสายตาไปมองที่เค้กตามเดิมและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ สบายๆ


"กิ๊กเก่าครับ"


"นานแค่ไหน"

"ผมไม่ได้นับ"

" งั้นก็คงกิ๊กกันนานน่าดูเลยนะ ถึงขั้นนับไม่ได้เนี่ย"จุนซูพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย มือบางคว้าเอาจานที่ร้างสูงกำลังตักเค้กใส่อยู่มาและเริ่มลงมือตัดกิน..

"ไม่ได้นับกับนับไม่ได้ ความหมายต่างกันนะครับ"

"งั้นก็นับมาซะสิ"

ยังไม่ทันที่หนุ่มรูปงามอย่างปาร์คยูชอนจะได้เอ่ยปากตอบอะไรออกมา เสียงเพื่อนรักก็แทรกแหวกอากาศขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

"เจอกันสามสี่ครั้งตามงานเลี้ยงแถมปฏิเสธไม่ให้เบอร์ติดต่อ ไม่เมลล์ ไม่โทร แบบนี้ไม่เรียกกิ๊กหรอกนะ ไอ้ไก่!!"

ยุนโฮเดินผ่ากลางฝูงชนเข้ามาตามมาด้วยแจจุงที่อยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มหยุดลงข้างๆยูชอนพลางวางมือลงบนไหล่และยักคิ้วส่งยิ้มให้...

"ไปโกหกจุนซูให้คิดมากทำไมกัน"

"ใครบอกฉันคิดมาก?"เจ้าของเสียงใสสวนขึ้นทันควันก่อนจะพูดรัวเร็วและก้มหน้าทำทีเป็นสนใจเค้กตรงหน้าเสียเต็มประดา...

"..แค่ถามเท่านั้นแล่ะ!"

" ไอ้หมอนี่น่ะ มาก็แค่ดูงาน บ่นจะกลับท่าเดียวตั้งแต่งานเพิ่งเริ่มแทบทุกครั้งด้วยซ้ำ...จะมีก็ครั้งนี้ แล่ะที่เห็นว่าอยู่ถึงกลางงานเป็นครั้งแรก...จุนซูไม่ต้องคิดมากเรื่องยุ นอาหรอก"

"ฉันไม่ได้คิดมากสักหน่อย! "

"ยูชอน วันหลังไม่ได้เป็นอะไรกันก็บอกๆไปเหอะ น้องฉันจะได้ไม่ต้องมาโวยวายทีหลัง"

"พี่แจจุง ผมไม่ได้โวยวายนะ!! "

ใช่ คิมจุนซูไม่ได้คิดมากนะ..แต่แก้มกลมที่แดงระเรื่อเนี่ย มันก็แค่เพราะเค้กตรงหน้ามันน่ากินมากต่างหากล่ะ(เกี่ยวไหมเนี่ย?)...

จุนซูที่หันไปเห็นว่าร่างสูงแอบอมยิ้มหัวเราะให้กับท่าทางของเขาก็ปรี๊ดจนแทบปรอทแตก..วางจานกระแทกโต๊ะและเอ่ยบอกกับแจจุงทันที

"ผมจะกลับล่ะ"

" พี่จะบอกพอดีเลยว่า กลับกับยูชอนนะ เพราะว่าคืนนี้พี่จะไปค้างบ้านยุนโฮ...แล้วก็ที่บ้านตอนนี้พ่อกับแม่ไม่อยู่ นะ มีประชุมด่วนที่อเมริกา เพิ่งบินไปเมื่อตอนเย็นนี้เอง"

จุนซูแทบ อยากกระโดดกัดคอแจจุงให้มันรู้แล้วรู้รอดนัก...ที่บ้านไม่มีใครอยู่แต่ยังมี น่ายิ้มระรื่นพูดมาได้เต็มปากเต็มคำว่าจะทิ้งน้องชายคนเล็กให้อยู่คนเดียว แล้วตัวเองจะไปอี๋อ๋อนอนบ้านแฟน…

มีพี่ชายแบบนี้ขายทิ้งซะดีกว่า!!!


"จุนซูจะกลับตอนนี้เลยรึเปล่าครับ? "

"งั้นผมกลับเองก็ได้ ไปล่ะ"ร่างเล็กทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินเสียงของอีกคนพลางหันหลังกลับแหวกฝูงชนเดินไปประตูทางออกอย่างรวดเร็ว…



จุน ซูก้มหน้าก้มตาเดินลงบันไดมาออกมาถึงหน้าโรงแรมกำลังจะบอกกับพนักงานที่ยืน อยู่ด้านหน้าว่าให้เรียกแทกซี่ให้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากอะไรก็มีมือใหญ่ของอีกคนจากทางด้านหลังคว้าข้อ มือเล็กของเขาไว้เสียก่อน ก่อนจะพาเดินไปยังลานจอดรถด้านหน้าโรงแรมโดยมีเสียงโหวกเหวกโวยตลอดทาง

"นี่ปล่อย!! ปล่อยดิวะ!!!! "

"ปาร์ค ยูชอนนน!! บอกให้ปล่อยไงโว้ย!!! "


ร่าง สูงทำทีไม่สนใจเสียงดังโวยวายนั่น ขายาวก้าวเดินมาเรื่อยๆจนมาหยุดเมื่อมาถึงตัวรถก่อนจะปล่อยมือจากร่างบางผละ ไปเปิดประตูด้านข้างคนขับให้..

จุนซูไม่แม้จะขยับเขยื้อนแต่อย่างใด ทำเพียงแต่เบี่ยงหน้าไปทางอื่นที่ไม่ใช่ประตูรถและหน้าของยูชอน..

"ขึ้นรถสิครับ"

"ไม่ล่ะ ฉันจะกลับเอง"

"แต่แจจุงบอกให้ผมไปส่ง"

"แต่ฉันบอกว่าฉันจะกลับบ้านเองไงล่ะ! "

"....."

"อมยิ้มบ้าอะไรของนาย!!!... "


ร่างสูงที่ยืนเงียบอมยิ้มไม่ตอบอะไรมันช่างขัดหูขัดตาจุนซูเสียจริง..ดูสิ! เอาเข้าไป!..ขนาดถามแล้วยังจะยืนยิ้มอยู่อีก...

ไอ้หมอบ้า!!!!!!!!!!!!

ไปตายซะเหอะ!!!


"จุนซู โกรธหรอ? "

"เปล่า!.. "

"โอเค ผมขอโทษก็ได้...แต่ผมไม่รู้จะปฏิเสธจุนซูยังไงนี่"

"หมายความว่าไง? "

" ก็ผมกลัวว่าถ้าพูดว่าไม่ได้เป็นอะไรกันมันจะเหมือน..ข้อแก้ตัวเท่านั้นเอง ... "ถึงตรงนี้หมอปาร์คถึงขนาดยกมือเกาปลายจมูกหันหน้าหนีแก้เขินกันเลยที เดียว..

ให้ตายเหอะ ปาร์ค ยูชอนเขินต่อหน้าคนเป็นครั้งแรกนะจะบอกให้!

" ไม่ได้เป็นก็ไม่ได้เป็นสิ ทำไมฉันจะต้องหาว่านายแก้ตัวด้วยล่ะ.. "จุนซูเอ่ยพลางเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทางเช่นกันเมื่อเห็นปฏิกิริยาของร่างสูงใน แบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ให้ตายเหอะ!!


เวลาแบบนี้น่ะ….

นายไม่จำเป็นต้องทำหน้าเขินได้หล่อขนาดนั้นได้ไหมเล่า!!!!

ใจมันสั่นน่ะ เข้าใจไหม???



"ขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวผมไปส่ง มันดึกแล้ว"

คราว นี้จุนซูเลิกเล่นตัวและเลิกส่งเสียงโวยวายใดๆแถมยอมขึ้นรถแต่โดยดีจนอีกฝ่าย ก็แอบประหลาดใจอยู่ไม่น้อย...ยูชอนเดินข้ามมาเปิดประตูฝั่งคนขับก่อนจะสตาร์ ทรถเตรียมตัวออกจากลานจอดรถนั่น...แต่เสียงหวานกลับขัดขึ้นเสียก่อน..

"ฉันยังไม่อยากกลับบ้าน"

"แต่มันดึกแล้วนะครับ"

"จะดึกหรือไม่ดึก ฉันก็ยังไม่อยากกลับนิ!"

เอ้า! ถึงทีที่ชายปาร์คไล่ไม่ทันคิมจุนซูบ้างแล้ว ถ้าไม่ใช่บ้านแล้วคนตัวเล็กอยากจะไปไหนอีกได้ล่ะ? สมองอันชาญฉลาดตอนนี้ก็เริ่มชักจะไปไม่เป็นแล้วสิ เจอจุนซูว่าง่ายไปดอกหนึ่ง สวิ๊ตในหัวก็แปรปรวนไปแล้วหนึ่งนั่นล่ะ


"ฉันอยากไปกินข้าวต้มรอบดึกแถวๆบ้านนาย เห็นบอกว่าอร่อยไม่ใช่หรอ? "


บอกไปตอนไหนวะ? นั่นคือสิ่งที่ยูชอนอยากจะถามออกไปมากที่สุด แต่ใช่ว่าเขาจะรับมุขไม่ทันว่าร่างเล็กต้องการจะสื่อถึงอะไร แล้วเรื่องอะไรที่เขาจะต้องย้อนถามให้เสียเวลา เพราะถ้าเกิดอีกฝ่ายเปลี่ยนใจขึ้นมา ไม่ใช่เขาหรอกหริอ? ที่จะเสียดายโอกาสนี้ไป

"ถ้าเป็นแบบนั้น ไปกินที่บ้านผมอร่อยกว่านะครับ"



คิม จุนซู

อยากได้ยาก่อนนอนก็บอกเขาไปตรงๆเลยดีกว่านะ


อย่าอ้างข้าวต้มเลย

มันฟังไม่ขึ้น ^ ^

2BC