My Happy World

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #6

Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong

Rate : Pre-Kindergarden

Author: Deumbeui

"จะไปข้างนอกหรอ? "

เสียงหวานใสเอ่ยถามคนที่กำลังใส่รองเท้าผ้าใบ อยู่ตรงบันไดบ้านยามสาย..คนถูกถามทำเพียงปรายสายตามามองคนด้านหลังก่อนจะ เอ่ยเสียงหน่ายๆ..

"ถามแบบนี้มันทุกวัน ไม่เบื่อบ้างรึไง? "

เท้าเล็กขยับครั้งสุดท้ายเพื่อให้แน่ใจว่ารองเท้าสวมพอดีแล้วก่อนหันหน้ามาพูดต่อ...


"ผมจะใส่รองเท้าเดินเล่นในบ้านมั้ง!? "

"เออ ปีกกล้าขาแข็งนักนะ ถามแค่นี้ทำเป็นยอกย้อน"

คนถูกด่าทำเพียงแค่ยักไหล่ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของพี่ชายสักนิด

"แล้วยูชอนจะมารับเมื่อไรล่ะ? "

"ถ้ามาพี่ก็เห็นเองนั่นแล่ะ"

"จุนซู! "

ยัง ไม่ทันขาดคำดี เสียงรถยนต์ยี่ห้อราคาแพงสุดหรูก็เลี้ยวเข้ามาในตัวบ้านก่อนจะจอดนิ่งลงที่ ชานบันไดตรงหน้าจุนซูพอดิบพอดี...คนขับหน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตรดับเครื่อง ก่อนเปิดประตูลงมายิ้มเท่ห์ทักทายทั้งสองพี่น้องและเอ่ยถามเสียงนุ่มกับคน ตัวเล็กตรงหน้า...

"พร้อมจะไปกันเลยมั้ยครับ? "

"แต่งตัว เสร็จตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นซะขนาดนั้น ไม่เรียกว่าพร้อมก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วล่ะ"เสียงแห่วจากคนด้านหลังเอ่ยขึ้น แทนทำเอาจุนซูสะบัดคอกลมมาค้อนแทบไม่ทัน

"ยุนโฮมันทำอะไรไม่ถูกใจรึ ไง? ของถึงได้ขึ้นแต่เช้าเชียว... "ยูชอนเอ่ยปากแซวพลางเอามือล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างและยืนพิงประตู รถ

"ไม่ใช่ยุนโฮหรอกที่ทำอะไรฉัน...แต่เป็นคู่ ‘ตื๊ด’ ของนายต่างหากล่ะ! "

" พี่แจจุง! "เสียงใสกังวานดังขึ้นแทรกทันที..แก้มเนียนใสแดงระเรื่ออย่างไม่มีเหตุผลขณะ ลอบสบตากับร่างสูงที่เอาแต่ส่งยิ้มหล่อกลับมาให้...

"แล้วนี่จะไปไหนกัน? "

"ไปโรงพยาบาล"

" ห๊ะ!??? นี่อย่าบอกว่าที่น้องฉันออกไปทุกวี่ทุกวันเนี่ย นายพาน้องฉันไปโรงพยาบาลทำงานกับนายอย่างนั้นเรอะ!? "เจ้าของใบหน้าขาวสวยหลุดถามอย่างแปลกใจพลางมองสลับจุนซูทียูชอนที


ไอ้ที่ไอ้ไก่เทียวไล้เทียวขื่อจุนซูเนี่ย..

ไปแค่โรงพยาบาลอย่างนั้นเรอะ!!!

แล้วมันจะไปทำซากอะไรทุกวันเนี่ย!!!??


"จุนซูไม่ได้บอกหรอกหรอ? ช่วงนี้คนไข้แน่นซะอย่างกับนัดกันป่วย..ผมจะพาไปไหนได้ล่ะ? "ยูชอนเลิกคิ้วแปลกใจบ้าง...

"ว่าไง?! "แจจุงเหล่สายตาไปทางจุนซูก่อนจะถามเสียงขุ่น..

" ก็..ก็แล้วผมจะไปทุกวันมันเดือดร้อนอะไรพี่แจจุงเล่า!? เลิกเค้นถามอะไรปัญญาอ่อนสักที..แล้วนี่จะไปกันได้ยัง? ถ้ายังจะคุยกันต่อ ฉันจะได้ขึ้นไปนอนรอบนห้อง"จุนซูตอบพลางไม่สบตาพี่ชายของตนก่อนจะหันหน้าที่ แดงระเรื่อเป็นโลมาสุกไปทางร่างสูงและเอ่ยถามประชดใส่...

ยูชอนหลุดขำเล็กน้อยกับความเอาแต่ใจของคู่ ‘ตื๊ด’ ของตนก่อนจะเปิดประตูด้านข้างคนขับให้..

"งั้นก็ไปกันสิครับ"

ร่างเล็กก้าวขึ้นรถโดยไม่แม้จะหันมาเหลียวมองพี่ชายของตนเลยสักนิด..

ยูชอนเอ่ยบอกลาแจจุงและจะพาตัวเองขึ้นรถบ้างก่อนจะขับออกไป

.
.


"หิวรึเปล่าครับ? จะหาอะไรกินก่อนไหม?"

"วันนี้มีเคสด่วนไม่ใช่รึไง?"

ยูชอนผละหน้าหันมาทางคนตัวเล็กพลางอมยิ้ม...

จำได้ดียิ่งกว่าตารางงานเสียอีกนะ...


"ยิ้มอะไร!? "คนตัวเล็กกระชากเสียงพลางหันหน้าปรายตาที่หรี่ลงจับจ้องด้วยความไม่พอใจ...

" เปล่า...ผมแค่คิดว่าไปถึงที่ห้องทำงาน ผมจะเขวี้ยงตารางงานที่จดเอาไว้ทิ้งไปเลยดีไหม เพราะยังไงก็เหมือนมีตารางงานส่วนตัวเคลื่อนที่ไปด้วยแบบนี้ตลอดเวลาอยู่ แล้วน่ะ"

"อ๋อหรอ? แต่แย่หน่อยนะ ตารางงานอันนี้อาจจะละเลยไม่จำบางอย่าง ทำเอานายผิดนัดกับใครหลายๆคนไปก็ได้นะ.."

"ว้า..นั่นสินะ..."

" จอดรถ ฉันจะลงตรงนี้"ร่างเล็กไม่พูดเปล่า มือเล็กคว้าตรงที่เปิดประตูและทำท่าจะเปิดออกจริงๆทำเอาร่างสูงต้องรีบคว้า แขนเล็กเอาไว้ก่อนจะที่หักเลี้ยวจอดรถข้างทาง...

"ผมล้อเล่นครับ" ร่างสูงหันมาเผชิญหน้าตรงๆกับคนตัวเล็กพลางอมยิ้มตามแบบฉบับอย่างที่เจ้าตัว ชอบทำ ทำเอาจุนซูไม่กล้าสบตาตรงๆได้แต่ทำเสียงแข็งใส่เพื่อปกปิดความเขินอายที่ เริ่มฉายบนใบหน้า..

"แต่ฉันไม่ได้ล้อเล่น..ปลดล็อกประตูซะ ฉันจะลง"

"ไม่เอาหน่า อย่าดื้อสิครับ "

" ใครดื้อ!?"ร่างเล็กสวนกลับทันทีเมื่อได้ยินคำที่เจ้าตัวไม่ชอบสักเท่าไรทำ เอาร่างสูงหลุดหัวเราะหนึ่งครั้งกับความน่ารักของคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยประโยค ที่ทำให้บนใบหน้ากลมที่แดงอยู่แล้วกลับแดงขึ้นไปอีก..


"รู้ละ...ยังไม่ได้ให้ยาตอนเช้านี่เอง"


" นี่!..อย่านะ!...ยะ..ยูชอน..อื้อ! "ร่างเล็กพยายามหลบหลีกใบหน้าคมหล่อเหลาที่รุกเข้ามาอย่างไร้หนทางก่อนจะถูก คนเอาแต่ใจริบลมหายใจทั้งๆที่ยังพูดไม่จบ..มือเล็กที่ตอนแรกปัดป่ายผลักใส อีกคนกลับแปรเปลี่ยนเป็นกำเข้าที่เสื้อบริเวณไหล่ของร่างสูงเพื่อระบาย อารมณ์ที่ถูกปั่นป่วน..ลิ้นเล็กที่วินาทีแรกตั้งใจจะต่อต้านกลับอ่อนยวบและ ปล่อยไปตามที่ร่างสูงจะชักนำให้ไป...

"พะ..พอแล้ว..อื้อ~!"จุนซูเอ่ยวอนขอทันทีเมื่อยูชอนละริมฝีปากออกแต่ไม่วายถูกขโมยไปอีกหนึ่งจูบหนักๆจนได้..

"คนไข้คนอื่นที่ผมนัดก็แค่รักษาพวกเขา...แค่คนไข้ที่ผมจะจ่ายยาให้ด้วยตัวเองมีแค่จุนซูนะครับ"

"รู้..รู้แล่วน่า....."จุนซูอ้อมแอ้มตอบรับพลางเสหน้าหนีไปอีกทาง

ร่าง สูงยิ้มก่อนจะประทับจูบลงบนแก้มนิ่มอย่างเอาแต่ใจอีกครั้งและยอมผละตัวมา นั่งประจำที่ตามเดิม แต่ก็ไม่วายคว้าเอามือเล็กมาจับไว้ขณะขับรถไปตลอดทาง...


.........
..................


"จุนซูออกไปแล้วหรอลูก? "

"ก็ไปกับคู่ ‘ตื๊ด’ ของมันอย่างทุกวันแล้วไงแม่"

" แจจุงอย่าพูดถึงยูชอนแบบนั้นสิจ๊ะ…นั่นว่าที่น้องเขยลูกเลยนะ"คุณนายคิมว่า พลางทิ้งตัวลงข้างๆลูกชายคนโตที่นั่งหน้าบูด มือจิ้มรีโมตเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อย

"เหอะ!..เป็นว่าที่มาเป็น เดือนๆละ...ให้มันแต่งๆกันสักทีเถอะแม่..จุนซูเนี่ยแทบจะหอบผ้าหอบผ่อนไป อยู่กับไอ้ยูชอนมันแล้วนะ ออกจากบ้านมันทุกวัน"

"แม่กับพ่อและก็ทางโน้นก็กำลังหาฤกษ์อยู่...เห็นว่าคงจะเป็นสักเดือนหน้าน่ะจ้ะ"

"เอาสักเย็นนี้ไปเลยดีกว่า..เชื่อผม..ไอ้ตัวดีอยากออกเรือนซะขนาดนั้น"

"ตายแล้ว!...ดูพูดเข้า"

"ก็มันจริงนี่!..."

"แจจุง! "

" ช่างเหอะ ผมไม่พูดละก็ได้...เดี๋ยวเย็นนี้ผมต้องไปงานเลี้ยงกับยุนโฮนะฮะ..อาจจะไม่ ได้กลับบ้าน เดี๋ยวผมขึ้นไปแต่งตัวล่ะ"แจจุงกระแทกรีโมตปิดทีวีก่อนจะเอยขอตัวขึ้นข้างบน ทิ้งให้ผู้ปกครองของตัวเองต้องนั่งส่ายหัวกลุ้มใจเอากับลูกชายทั้งคู่...

"แต่งๆกันออกไปทั้งสองคนซะก็ดีเหมือนกัน มีแต่ปัญหา ให้ตายสิ..ตกลงฉันมีลูกชายหรือลูกสาวกันแน่เนี่ย เห้อ!? "

ยัง ไม่ทันที่คุณนายคิมจะบ่นอะไรได้ไปมากกว่านี้ เสียงดับเครื่องยนต์รถอันคุ้นเคยบริเวณหน้าบ้านก็ดังขึ้นดึงเอาความสนใจของ เจ้าของบ้านให้หันมองตามออกไป..


"อ้าว ยุนโฮ..มารับแจจุงแล้วหรอ? "

"ครับ"ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตอบรับเสียงนุ่มพลางสงยิ้มพิมพ์ใจไปให้

"ตายล่ะสิ นี่แจจุงเพิ่งขึ้นไปแต่งตัวเอง เดี๋ยวแม่ไปเรียกให้กันนะจ๊ะ"

" ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมขึ้นไปเองก็ได้"ร่างสูงเอ่ยห้ามว่าที่แม่ยายในอนาคตเมื่อเจ้าตัวทำ ท่าจะลุกไปเร่งลูกชายของตนก่อนจะรับอาสาพาตัวเองขึ้นไปชั้นสองของบ้านทันที เมื่อคุณนายคิมพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต

ยุนโฮเดินมาถึงหน้าห้องของคน รักที่ประตูถูกเปิดแง้มๆเอาไว้ ร่างสูงถือวิสาสะไม่เคาะประตูห้องแต่อย่างใด ขายาวก้าวเข้าไปในห้องแทบจะในทันทีด้วยความเคยชิน


"แม่..เห็นสูท สีขาวผมไหมอะ? "ร่างบางที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ตรงหน้าตู้เสื้อผ้าได้ยินเสียงเหมือนมีคนเข้า มาในห้อง แต่ก็ไม่เอะใจหันไปมองให้เสียเวลาแต่อย่างใด แถมคิดไปเองว่าน่าจะเป็นมารดาของตนจนกระทั่งรับรู้ถึงอ้อมกอดอบอุ่นจากด้าน หลังเท่านั้นแล่ะ ถึงได้รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดไปเสียแล้ว..

"อ๊ะ!..ยุนโฮ..ทำไมมาเร็วจัง"แจจุงว่าพลางเอียงแก้มให้คนทางด้านหลังประทับจูบได้อย่างถนัดถนี่..

"ไม่ใส่สีขาวได้ไหม? "ร่างสูงไม่ตอบแต่กลับพูดเชิงขอร้องอีกคนเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังหาสูทสีขาวเพื่อไปออกงานกับเขา

"มาอีกละ เลิกคิดมากสักทีเหอะน่า"คนสวยหน้ามุ่ยกับความหวงไม่เข้าเรื่องของคนรักพลางลงมือค้นหาสูทต่ออย่างไม่สนใจ

" ไม่รู้หรือไง ว่าใส่สีขาวเป็นเป้าสายตาขนาดไหน? "ยุนโฮเริ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ มือใหญ่ซุกซนเกาะแกะที่เอวบางพลางทำเนียนลูบไล้เข้าไปที่ผิวขาวผ่องผ่านทาง ชายเสื้อแบบที่ปกติชอบทำ

"ก็เพราะว่าเด่น ฉันถึงใส่ไง"

"แจจุง! "

"ยุนโฮ ไม่เอาน่า ออกงานทั้งที ฉันก็อยากดูดีกับเขาบ้างนะ"

"สีอื่นก็ดูดีนี่"

"แต่สีนี้มันเด่นกว่าคนอื่น"

" จะเด่นกว่าคนอื่นเพื่ออะไรกัน!? "ถึงตรงนี้ยุนโฮกระแทกลมหายใจแรงๆหนึ่งทีและคลายอ้อมกอดออก..แจจุงจึงถือ โอกาสหันหน้ามาประจันกับคนงี่เง่าประจำวันก่อนจะยกมือแนบกับใบหน้าหมีมุ่ยๆ นั่น

"คนอื่นก็แค่เห็น แต่เอาไปได้ที่ไหนเล่า! "

"แต่... "

" ไม่มีแต่ งานนี้งานใหญ่ด้วยไม่ใช่หรอ? เป็นงานฉลองยอดทะลุเป้าของธุรกิจค่ายเพลงยักษ์เลยนะ จะให้ฉันแต่งตัวธรรมดาๆเหมือนคนอื่นได้ไง...แจจุงคนนี้เป็นถึงแฟนชอง ยุนโฮ ประธานบริษัทออร์เกไนซ์อันดับหนึ่งของเกาหลีเชียวนะ!"

เจอประโยคเด็ด เข้าไป ยุนโฮถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียวนอกเสียจากประทับจูบแรงๆที่ปากแดงช่างพูด นั่นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาแจจุงอดหัวเราะอย่างเสียไม่ได้..

"ถ้ามีใครมายุ่งกับนาย ฉันฆ่าทิ้งไม่รู้ด้วย! "



.
.

ภาย ในห้องสว่างไสวในโรงพยาบาลชื่อดังกลางใจกรุง..ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่ กำลังง่วนจัดการกับกองแผ่นเอ๊กซเรย์กองสุดท้ายเงยหน้าแปลกใจเมื่อเสียงกด เกมส์และเสียงหวานเจื้อยแจ้วที่เขาได้ยินมาตลอดร่วมช่วงสายยันบ่ายหายไป


" หิวแล้วหรอครับ? "เสียงนุ่มถามคนบนโซฟาที่นั่งหน้ามุ่ยอย่างเป็นห่วงเป็นใย..ก็ดันทำงานเลทมา เป็นชั่วโมงๆแล้วนี่น่า..ไม่แปลกที่อีกคนจะโมโหหิว ข้าวเที่ยงยังไม่ลงถึงท้องเลยน่ะสิ..

"จะตายอยู่แล้ว"

"ขอโทษนะจุนซู ใกล้เสร็จแล้วล่ะ"ร่างสูงส่งยิ้มหล่อเหลาอบอุ่นไปให้ทำอีกคนหันหน้าหนีด้วยความเบื่อหน่าย..

เบื่อที่หัวใจตัวไม่ชินสักที!

เต้นแรงอยู่นั่นแล่ะ ฮึ้ยย!!!


"ไม่ต้องหรอก ฉันว่าฉันไปกินเองก็ได้ เย็นนี้นายมีนัดไปงานเลี้ยงอะไรสักอย่างไม่ใช่หรอ? "

ยูชอนเงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กอย่างงงวย ก่อนจะผละหน้าไปมองตารางงานของตนถึงได้ร้องบางอ้อ..


นี่เจ้าตัวเล็กต้องทนรอหิวนานแค่ไหนนะ!

ทั้งๆที่รู้ว่าตอนเย็นเขามีงาน ก็ไม่คิดจะเรียกอีก..


"งั้นฉันกลับล่ะ"

" เดี๋ยว จุนซู! "ยูชอนที่จัดการกับกองแผ่นดำทะมึนตรงหน้าเรียบร้อยแล้วรีบลุกขึ้นก่อนจะถอด เสื้อกาวน์สีขาวออกและเดินมาหาร่างเล็กที่หน้าตาตอนนี้บูดบึ้งเยี่ยงโลมาขาด น้ำก็ไม่ปาน

"จะหาอะไรกินกันก่อนหรือจะรอเย็นนี้ทีเดียวล่ะครับ? "

"พูดอะไรของนาย? "

"ก็งานเลี้ยงเย็นนี้ไงล่ะครับ...งานนี้น่ะบริษัทไอ้ยุนมันเป็นคนจัด พอดีมันขอร้องมาให้ไปช่วย"

"แล้วไง? ขอนายไม่ใช่ขอฉันสักหน่อย"ร่างเล็กว่าอย่างไม่ใส่ใจพลางหันหลังจะเปิดประตูออก..


"ถ้าจุนซูไม่ไป ผมจะควงใครไปงานล่ะครับ? "


จุนซูชะงักนิดนึงก่อนจะหันหน้ามาและเอ่ยเสียงเรียบ..

"ไม่ยักรู้ว่าผู้ช่วยงานต้องมีคู่ควงด้วยนะ.. "

ยูชอนก้มหน้าลงแอบอมยิ้มเล็กน้อยกับประโยคยอกย้อนนั่น ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปบ้าง ส่งผลทำให้อีกคนโต้ไม่ออกไปเสียอย่างนั้น..


"ก็ถ้าไม่ใช่จุนซู ก็ไม่จำเป็นต้องมีหรอกครับ"



.
.
.


ท่าม กลางแสงสีกลางใจเมือง โรงแรมชื่อดังห้าดาวในย่านเมืองกรุงที่ปกติไม่ได้มีคนพลุกพล่านเท่าไรนัก วันนี้กลับมีผู้คนมากหน้าหลายตามาชุมนุมกันมากมาย รวมถึงสื่อมวลชนตามทีวีและหนังสือพิมพ์ที่ต่างพาแห่กันมางานเลี้ยงฉลองยอด ทะลุเป้าของค่ายเพลงยักษ์ชื่อดังในเกาหลีในครั้งนี้เพื่อมาตามเก็บภาพดารา นักร้องชื่อดังที่แทบจะขนมาทั้งประเทศกันเลยทีเดียว..


"ฉากหลัง เรียบร้อยแล้วใช่ไหม? "เสียงทุ้มนุ่มแต่เป็นงานเป็นการถูกถามกับลูกน้องคนที่เป็นคนดูแลความเรียบ ร้อยทั้งหมดก่อนจะกวาดตาดูผลงานโดยรอบ

"ครับ คุณยุนโฮ"

"ยังไงก็เช็คให้แน่ใจอีกรอบด้วยล่ะ แขกใกล้จะมากันหมดแล้ว"

"ครับ"


" งานใหญ่จริงๆนะเนี่ย"เสียงหวานดังขึ้นจากทางด้านหลังเรียกให้ร่างสูงเอี้ยว ตัวหันไปมองเจ้าของร่างบางที่อยู่ในสูทสีขาวเข้ารูปรับกับใบหน้าผ่องใสและผม ที่ถูกเซ็ตมาเป็นอย่างดีกำลังเดินสำรวจอาหารตามโต๊ะแนวยาวที่จัดอาหารหรูหรา ราคาแพงมากมายเรียงรายอยู่

"แหงสิ ไม่งั้นงานนี้ผมไม่มาคุมเองหรอก"ร่างสูงเองที่วันนี้หล่อเหลาไม่แพ้กันในชุด สูทสีดำเข้มสนิท เชิ้ตขาวข้างในตัดกับเนคไท้สีเข้มที่แจจุงเป็นคนเลือกและผูกให้เองกับมือ เดินมาหยุดเคียงข้างคนรักก่อนจะเอ่ยต่อ

"เราไปรอข้างนอกกันเถอะ เดี๋ยวแขกก็จะเข้ามากันแล้วล่ะ"


หลัง จากนั้นไม่นานห้องทั้งห้องที่ถูกจัดตกแต่งไว้เป็นอย่างดีนั้นก็เต็มแน่นไป ด้วยผู้คน ส่วนใหญ่ก็จะมีแต่ผู้บริหารและหุ้นส่วนระดับสูงของบริษัท รวมถึงนักร้องดารานักแสดงในค่ายเพลงที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากมาย ไม่ว่ามองไปทางไหนก็จะมีแต่คนคุ้นหน้าคุ้นตาที่เห็นทางทีวีและป้ายโฆษณาเสีย เป็นส่วนใหญ่


"ไง งานเสร็จเรียบร้อยดีนี่"เสียงคุ้นเคยดังขึ้นทางด้านหลังของยุนโฮที่กำลังคุย กับลูกน้องเรื่องสคริปต่างๆที่จะขึ้นพูดบนเวที จำต้องผละหันหลังมาทันที

" ไอ้ห่าปาร์ค กูให้มึงมาช่วยก่อนงานเริ่มนะ มาเอาป่านนี้ ไม่มาตอนงานเลิกแล้วเลยล่ะวะ!!"ยุนโฮสบโอกาสต่อว่าเพื่อนรักที่วันนี้มาด หล่อบาดใจในชุดสูทสีเข้มตัดกับเชิ๊ตขาวพอดีตัวปลดกระดุมบนสองเม็ดรับกับใบ หน้าและผมที่ถูกเซ็ตลวกๆแต่ดูดีในที

เห็นประกอบอาชีพเป็นหมอแบบนี้นะ แต่ปาร์ค ยูชอนดันมีหัวทางด้านครีเอทใช่ย่อยซะที่ไหนล่ะ!?


"มึงก็ทำได้ดีแล้วนี่... "ยูชอนว่าพลางมองไปรอบๆงานที่เต็มไปด้วยผู้คนคับคั่ง

" เออ ขอบใจ"ยุนโฮว่าอย่างไม่จริงจังนัก แต่จริงๆแล้วเขาก็แอบโล่งใจไปไม่น้อย ถ้าไอ้ยูชอนถึงขั้นบอกว่าทำได้ดี แสดงว่ามันก็คงดีจริงๆ ไม่งั้นไอ้หมอปากหนักคนนี้คงเดินไปแก้โน่นแก้นี่ด้วยตัวเองแล้วล่ะ

"ว่าแต่..ทำไมมาเอาป่านนี้วะ? "

" พอดีพาจุนซูไปหาอะไรกินก่อนนิดหน่อยน่ะ"ยูชอนว่าพลางพยักเพยิดไปทางจุนซูใน สูทสีครีมอ่อนพอดีตัวที่กำลังยืนอยู่ตรงบริเวณโต๊ะของหวานกับแจจุง

"โอ้ว~~ ออกงานครั้งนี้ ปาร์ค ยูชอนพาคู่ควงมาด้วยแฮะ"ยุนโฮว่าพลางมองตามสายตาของเพื่อนก่อนจะอดหันมาแซวอย่างเสียไม่ได้

โอ่ย กูล่ะหมั่นไส้!

พามาเปิดตัวขนาดนี้แล้ว

ยังจะทำปากแข็งอยู่อีก

ต้องรอให้ท้องกันไปข้างรึไง

ถึงจะยอมพูดว่าเป็นแฟนกันแล้วน่ะ เห๊อะ!


"ไปกันเหอะ เดี๋ยวอีกสิบนาทีงานก็จะเริ่มละล่ะ"ยุนโฮว่าพลางหันไปคุยอะไรกะลูกน้องอีกนิดหน่อยก่อนจะพากันเดินออกมาสู่ตัวบริเวณงาน..

.
.



" ไม่ยักรู้ว่าจะมางานแบบนี้กับเขาด้วยนะ"แจจุงเอ่ยถามน้องชายของตนตนที่ร้อย วันพันปีไม่เคยจะเข้างานสังคมแบบนี้กับเขาสักครั้งอย่างแปลกใจขณะง่วนกับ เค้กหลายรสตรงหน้า...

งานแบบนี้น่ะ จุนซูเกลียดจะตายไป..

ยูชอนให้ยาอะไรน้องชายเขาไปกันนะ!

ถึงได้เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เนี่ย?!


" พี่ก็ไปถามมันสิ ว่าลากผมมาทำไม"จุนซูว่าพลางเงยหน้าและพยักเพยิดไปทางด้านหลังของแจจุงที่ ปรากฎภาพของชายหนุ่มหน้าตาดีสองคนกำลังเดินฝ่าฝูงชนมาทางบริเวณที่พวกเขายืน อยู่..


"อาหารอร่อยไหมครับ? "ยูชอนที่เดินมาถึงก่อนยุนโฮเล็กน้อยเอ่ยถามจุนซูที่กำลังยุ่งอยู่กับเค้กช๊อกโกแลตตรงหน้าอย่างไม่สนใจใคร

"ยังไม่ได้ลองกิน"ตอบสั้นห้วนอย่างที่ชอบเป็นพลางไม่ใส่ใจแม้จะละใบหน้าหันไปคุยเลยแม้แต่นิด

" ทำงานจนลืมพาน้องฉันไปกินข้าวเที่ยงนี่ ใช้ได้เลยนะ"แจจุงที่กำลังตักเค้กอยู่ฝั่งตรงข้ามว่าพลางคีบเค้กใส่จาน เรื่อยๆโดยมียุนโฮคอยหยิบออกไปชิม..

ยูชอนไม่ว่าอะไรเพียงแต่หลุด หัวเราะเล็กน้อยทำเอาจุนซูหันไปค้อนใส่อย่างไม่ลังเล..ร่างสูงจึงได้แต่ เพียงพยายามกลั้นยิ้มไว้ก่อนจะยกมือเช็ดมุมปากเล็กที่เปื้อนครีมจากเค้ก อย่างไม่สนใจสายตาคนในงานเลยสักนิด..


แจจุงกับยุนโฮเมื่อเห็นก็แทบจะสำลักเค้กกันเลยทีเดียว


โอ้โห!!!

นี่น่ะหรอ?

ความหมาย ‘ตื๊ด’ ของพวกนายทั้งสอง!?


ไม่เกินหน้าเกินตาคู่รักที่รักกันมาแรมปีที่ยืนค้ำคอพวกนายอยู่ไปหน่อยเรอะ!!!!??


แจ จุงและยุนโฮพร้อมใจกันเตรียมจะโวยใส่กับภาพบาดตาตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้เอ่ยอะไรออกไป จู่ๆก็มีเสียงหวานของใครอีกคนดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางฝูงชนในงานเสียก่อน...


"ไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้ ยูชอนมีคู่ควงเวลาออกงานแล้วนะคะ"



"ยุนอา!?"







!!!!

2BC