My Happy World

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #5

Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong

Rate : ประถม 2

Author: Deumbeui

"นี่ ตื่นได้แล้ว! "

"อื้อออ.... "

"อะไรเนี่ย? ทีวันก่อนตื่นซะไก่โห่ นี่จะมันจะล่อไปบ่ายสามแล้วนะ จุนซู!! "

เสียง หวานห้วนของผู้เป็นพี่ชายที่ยืนพิงกรอบประตูห้องนอนอยู่เอ่ยปลุกเจ้าน้องชาย ที่กำลังนอนขดตัวกลมอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นไม่มีทีท่าว่าจะยอมตื่นแต่อย่างใด

"จุนซู อย่าให้พี่ต้องได้ใช้ขา"จากแค่เสียงที่คาดว่าคงไม่ได้ผล แจจุงจึงต้องเริ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้ก้อนกลมที่ยังคงไม่กระดุกกระดิก

"จุนซู!!! "

"อื้ออ...อะไรนักหนาเล่า!!? คนจะนอน!!! "เสียงเล็กแหวกลับมาบ้างพลางกระชับผ้าห่มเข้าหาตัวและซุกหัวลึกลงไปมากขึ้น...

"วันนี้ยูชอนไม่มารึไง? "

ได้ผล...

คราวนี้ก้อนกลมๆเริ่มคลายออกแทนที่จะขดลง..


"วันนี้หมอนั่นไม่ว่าง"

"แบบนี้นี่เอง...พอแฟนไม่มาเข้าหน่อย ก็ทำตัวเหลวไหลเหมือนเดิมเลยนะ.. "

" ต่อให้หมอนั่นจะมาหรือไม่มา ถ้าผมอยากจะนอน ใครจะทำอะไรได้? "จากเริ่มขยับเพียงนิดในตอนแรก ตอนนี้เจ้าตัวกลมที่ซ่อนอยู่ในผ้าห่มเอี้ยวตัวมาเขวี้ยงค้อนวงใหญ่ให้พี่ชาย ที่เริ่มพูดจาไม่เข้าหูขึ้นทุกที...

"อีกอย่าง ใครว่าไอ้นั่นเป็นแฟนผมกัน"

" พูดแบบนี้หมายความว่าไง?...วันนี้แม่ออกจากบ้านแต่เช้าตรู่วิ่งโร่หาฤกษ์ แต่งให้เราอยู่นะ..จะเอายังไงกันแน่? "คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันให้วุ่นก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงข้างๆน้องชาย ที่ตอนนี้ลุกขึ้นมานั่งเต็มตัวแล้ว...

จุนซูก้มหน้าซุกกับผ้าห่ม...แก้มกลมถูกพองลมจนป่อง สีหน้ายุ่งไม่ต่างจากผมที่ฟูฟ่องไม่เป็นทรงตอนนี้เลยแม้แต่น้อย...

"ว่ายังไงล่ะ? "เสียงหวานถามซ้ำเมื่อได้คำตอบจากน้องตัวแสบ..

"ก็... "

"ก็อะไร? "

ก็แม่ง ก็มันไม่ได้ขอเรานี่หว่า...

จะให้เรียกว่าเป็นอะไรกันล่ะ?

แฟนก็ไม่ใช่

กิ๊กก็ไม่เชิง

งานก็ยังไม่แต่ง


แล้วมันจะเรียกว่าเป็นอะไรได้ล่ะ?


"นี่ ว่าไง!? "

"เป็น ตื๊ด กัน"

"ห๊ะ??!!!! "

"ก็บอกว่า ตื๊ด* ไง" (อ่านว่า ตอ อือ ดอ ตืด+ไม้ตรี = ตื๊ด ออกเสียงคล้ายๆเสียงเซ็นเซอร์ในทีวีน่ะค่ะ)


แม่เจ้า!!?...

ศัพท์ระดับไหนเนี่ย?

บอกแจจุงคนงามนี้ทีเหอะ!?...


"เลิกเล่นลิ้นกับพี่ได้แล้วนะ จุนซู"

" ก็ผมบอกพี่ไปแล้วนี่!? จะเอาอะไรกับผมอีกล่ะ? "คนตัวเล็กเริ่มแว๊ดบ้าง ครีบโลมาถูกตีลงกับผ้าห่มพร้อมๆกับใบหน้ากลมหันไปบอกอย่างไม่พอใจ..

มันไม่ได้เป็นอะไรสักอย่างนี่

ก็เป็น ตื๊ด มันไปเนี่ยแล่ะ..


"มันไม่ได้พูดอะไรกับจุนซูเลยรึไง? "

"จะให้พูดอะไรเล่า?.. "

"หายกันไปเกือบจะทั้งคืน พวกนายสองคนไม่ได้อ้าปากคุยกันรึไง ห๊ะ!?"

จุนซูหันไปสบตากลมโตของพี่ชายหน้าหวานอย่างเอือมระอา ก่อนจะล้มตัวลงซุกกับที่นอนตามเดิม ในหัวพลันคิดถึงเรื่องเมือคืน.....


จะให้คุยบ้าอะไรล่ะ!?

ก็ปากแทบจะไม่ได้ห่างกันเกือบทั้งคืนเลยน่ะสิ!? ><


ไหนจะยาระหว่างอาหาร(ที่อยากให้ตอนไหนก็ให้)

ยาหลังอาหาร..

วิตามินเสริม วิตามินรวม..

ยาบำรุง..

สารพัดที่ไอ้หมอไก่หน้าผากกว้างจะหามาให้..


ทำเอาจะหมดลมหายใจตรงนั้นเสียให้ได้...


จะขาดก็แต่ยาก่อนนอนเนี่ยล่ะ...

ที่ยังไม่ได้ให้แบบเต็มเม็ดเต็มหน่วย..


เมื่อนึกถึงตรงนี้แก้มป่องกลมแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่..

.
.
.


"ถึงแล้วครับ…จะให้ลงไปส่งไหม?"

" จะลงไปสวัสดีแม่บ้านรึไง? ป่านนี้แม่กับพี่แจจุงนอนกันหมดแล้ว..ส่งแค่นี้แล่ะ"จุนซูว่าพลางปลดล๊อก เข็มขัดนิรภัยออกก่อนกำลังจะเปิดประตูรถ..แต่ก็หยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียง ทุ้มนุ่มจากด้านหลังเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

"จุนซู พรุ่งนี้ผมมารับไม่ได้นะครับ"

ร่างเล็กหันหน้ามาทันที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นเชิงถาม...


"พอดี..มีเคสด่วนน่ะครับ"ร่างสูงว่าพลางยิ้มหล่อให้..

จุนซูหันหน้ากลับทันที..มือบางวางตรงที่เปิดประตูเตรียมพร้อมจะบิดออก..

ไหนว่าพรุ่งนี้จะมาขอแต่ง

ยังไม่ทันไรก็ชิ่งหนีละ

เฮอะ!


ผู้ชายมยังไงก็ผู้ชาย

ชิ!

(หนูไม่ใช่ผู้ชายหรอคะ? จุนซู - -*)


"เดี๋ยวครับ"เสียงหล่อว่าพลางคว้าแขนเรียวเล็กไว้ได้ทันก่อนที่ร่างบางจะเปิดประตู..

จุนซูหันกลับมานั่งก่อนจะหันไปถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

"มีอะไรอีก? "

"ไว้ผมจะโทรหานะครับ"

"อืม"ตอบอย่างขอไปทีพลางจะหันหน้าออกแต่ก็โดนรั้งเอาไว้อีกครั้ง..

"เดี๋ยวครับ"

"อะไรอีก?!..อ๊ะ อื้ออ.. "


ยัง ไม่ทันได้ทำสีหน้าไม่พอใจอีกเป็นครั้งที่สอง ริมฝีปากหยักได้รูปตรงหน้าก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าคนตัวเล็กได้ก็ยื่นหน้าประกบปากไม่รั้งรออะไรทั้งสิ้นทันที..ลิ้นร้อน ไล้เลียดปากเล็กเป็นการเปิดทาง รอสบโอกาสคนตรงหน้าอ้าปากหายใจ ลิ้นหนาก็หวังจะลุกล้ำเข้าโพรงปากเล็กร้อนแรงนั่น..แต่กลับผิดคาดเล็กน้อย ที่ลิ้นเล็กกลับถูกใส่เข้ามาในปากของเขาก่อนเสียอีก...

จุนซูปรับการ นั่งตัวเองให้หันหน้าเข้าหาร่างสูงเต็มตัว มือเล็กยกขึ้นคล้องคอคนตรงหน้า ใบหน้ากลมหันตามทิศทางที่ยูชอนเป็นคนนำอย่างไม่เกี่ยงงอน ลิ้นเล็กที่เป็นฝ่ายรุกก่อนตอนแรกกลับโดนอีกฝ่ายไล่ต้อนจนกลายไปเป็นฝ่ายตาม ในที่สุด...

เวลาผ่านไปสักพัก(ซึ่งคนแต่งไม่สามารถบอกได้แต่รู้ว่า เกินสิบนาทีแน่นอน) คนตัวเล็กก็ค่อยๆถอนใบหน้าออกมา แต่ยูชอนกลับไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น ริมฝีปากหนายังตามติดไม่ลดละ ลิ้นร้อนไล้ไปตามริมฝีปากล่างของอีกคนแต่สุดท้ายก็ต้องยอมปล่อยไปเมื่อ สังเกตถึงปากบวมแดงช้ำตรงหน้า...

"ครั้งนี้ยาอะไรอีกล่ะ? "ปากแดงเล็กเย้ายวนนั่นถามหลังจากที่ร่างสูงยอมปล่อยเขาอย่างจริงจัง...มือ เล็กซุกซนวางลงตรงไหล่กว้าง ตาเรียวช้อนมองส่งสายตาอ้อนโดยไม่รู้ตัว ทำเอาอีกคนอดไม่ได้ที่จะครางเสียงต่ำในลำคอ...


"ยาหลังอาหารชุดที่สองครับ"ร่างสูงตอบอย่างเจ้าเล่ห์พลางชิงหอมแก้มกลมนิ่มอย่างหมั่นเขี้ยว..

คนถูกเอาเปรียบทั้งปากและแก้มค้อนใส่พลางลูบมือไปตามปกเสื้อแก้เขิน...


โคตรจะเอาเปรียบเลย...

ทั้งๆที่เพิ่งให้ยาหลังอาหารไปตอนขึ้นรถแท้ๆ...


"ปล่อยได้ยังล่ะ? "

คนตัวสูงยกยิ้มมุมปากก่อนจะค่อยๆถอนตัวออกมา...จุนซูหันหลังพลางจะเปิดประตูออก แต่ก็ต้องหยุดลงอีกครั้งและหันหน้ากลับมา..


"มีอะไรรึเปล่าครับ?... "ยูชอนเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

"อะ..เอ่อ... "คนตัวเล็กหลุบตาลง อ้ำๆอึ้งๆเล็กน้อย

"หืม? "

" เอ่อ..ไม่มี..เอ่อ...เอ่อ..ช่างมันเหอะ...ไม่มีอะไร"ติดอ่างสักพักก่อนจะ ตัดสินใจตัดบทและหันหลังไปเป็นรอบที่สาม แต่ก็โดนคุณชายปาร์ครั้งเอาไว้อีกครั้ง (โอ้ยแล้วเมื่อไรน้องกูจะได้ลงจากรถเสียทีเนี่ยยย)

"อะไรอีก???!! "

"จุนซูมีอะไรจะพูดกับผมรึเปล่าครับ? "

"ไม่มี"

"แน่ใจนะครับ? "

"ตอนแรกมี ตอนนี้ไม่มีแล้ว พอใจไหม? "

"ไม่ใช่จะเรียกหายาก่อนนอนหรอกหรอ? "


@/////@


"ก็บอกว่าให้เตือนไม่ใช่รึไง? "

ร่างสูงก้มหน้ายิ้มขำก่อนจะยืดตัวมาเกะกะระรานคนตัวเล็กอีกครั้งก่อนจะแนบจูบลงบนหน้าผากเล็กเนิ่นนาน..อ่อนโยน..จนอีกคนหลับตาพริ้ม

" วันนี้เอาเป็นแบบไม่เต็มคอร์สไปก่อน แล้วจะค่อยสอนแบบฟูลให้นะครับ"ร่างสูงผละออกมาเพียงนิดก่อนจะกระซิบใกล้ใบหู และชิงจูบเร็วๆที่ใบหูเล็กนั่น..

จุนซูหันตัวและรีบเปิดประตู ออกอย่างรวดเร็วไม่ทิ้งช่วงเวลาให้ยูชอนได้รั้งตัวไว้ได้อีก..เท้าเล็กกำลัง จะก้าวขึ้นบันไดหน้าบ้าน แต่ก็ถูกรั้งไว้ด้วยเสียงอีกครั้ง (ใช้กายรั้งไม่ได้ ก็ใช้เสียงรั้งอีก โอ้ยย กูจะบ้า)

"ฝันดีนะครับ"ยูชอนลดกระจกลงก่อนกล่าวลาด้วยเสียงนุ่มแถมด้วยรอยยิ้มหล่อร้าย..และไม่นานไฟท้ายของรถหรูก็ลับตาไปในความมืด...



.
.
.



" นี่ จะเงียบอีกนานไหม? "เสียงหวานห้วนแทรกเข้าสู่ห้วงความคิดดึงเอาสติที่หลุดลอยของอีกคนให้กลับมา ..เจ้าตัวที่เงียบไปนานหันหน้าไปมองอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยตัดบท

"ผมจะไปกินข้าวละ"

"นี่!!? "

"ก็ถ้าพี่ไม่เลิกถามสักที ผมจะไปแล้วนะ!?"

"ก็แล้วตกลงเรื่องของเราน่ะ จะเอายังไงกันแน่!? "

" พี่อยากรู้มากก็ไปถามเอากับเขาสิ เลิกเซ้าซี้ผมได้แล้ว! "เสียงโลมาแหวใส่เป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้นพาตัวเองออกจากห้องนอนไปใน ทันที...


"เห้อ...ให้ตาย...แล้วตกลงจะแต่งกันไหมล่ะเนี่ย? "


.
.
.


Tlu Tlu~~

"ครับ? "

"ยุนโฮไปหายูชอนกัน"

"มีปัญหาอะไรอีกล่ะคราวนี้"ร่างสูงที่กำลังนั่งง่วนกับแฟ้มเอกสารหลายกองตรงหน้าถามเอากับคนรักพลางยิ้มมุมปาก

ตั้งแต่มีเรื่องแต่งงานเจ้าน้องคนเล็กของแจจุง...

คนรักแทบจะโทรศัพท์มาปรึกษาเขาแทบทุกสองวินาทีต่อวันได้...


"ไม่รู้ ฉันละเบื่อเหลือเกิน ปากหนักอยู่นั่นจนฉันอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายให้รู้แล้วรู้รอด"

"วันนี้ผมว่าง จะไปมั้ยล่ะครับ? "ร่างสูงว่าพลางเก็บแฟ้มงานกองตรงหน้าไปให้หมดและโกหกคำโตออกไป...

งานน่ะไว้ทีหลัง...

แต่เรื่องเมียนี่สิสำคัญกว่า...


"หรอ? งั้นมารับหน่อยสิ"

"ตามบัญญาคนสวยครับ"





ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งใจกลางกรุงโซล


"นี่ ยูชอน ตกลงจะเอายังไงกับน้องชายฉันกันแน่? "

ร่างสูงในชุดกาวน์สูทสีขาวน่ามองตรงหน้าเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาเยือนทั้งสองก่อนจะก้มหน้าลงอมยิ้มกับแผ่นเอกซ์เรย์ในมือพลางถามกลับ

"จุนซูทำไมอีกล่ะ? "

"โอ้ย! นี่ฉันต้องการคำตอบ ไม่ใช่ให้นายมาย้อนถามฉันแบบนี้นะ!? "


สองคนนี้ชักไม่แปลกใจแล้วสิว่าทำไมถึงเข้ากันได้...

คนนึงก็ช่างปากแข็ง..

อีกคนก็วันๆเอาแต่เก็บปากเก็บคำอมยิ้มอย่างเดียวกับไอ้แผ่นเอกซเรย์นั่น..


คนสวยอยากจะกรี๊ดดังๆสักที



นี่ถ้าไม่ติดว่าแม่จะเอาเรื่องเขาถ้าไม่มีอะไรคืบหน้าไปบอกล่ะก็...

ให้ตายก็ไม่ได้อยากจะใยดีนักหรอก..

ไอ้น้องชายตัวแสบกับหมอหล่อเงียบเนี่ย!?



"นี่แฟนกูถามน่ะ ก็ตอบมาดีๆสิวะ"ยุนโฮพลางเสริมเข้าข้างคนรักบ้าง..

"จุนซูว่ายังไงล่ะ? "ยูชอนยังย้ำถามคำเดิมโดยที่สายตาก็ไม่ละไปจากงานตรงหน้าเลยสักนิด..

" นี่คุณปาร์ค จะว่าไปถึงกูจะไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้เท่าไร แต่ถ้าไม่ได้กูเนี่ย มึงจะได้มาเจอกับจุนซูรึไงห๊ะ!? สำนึกบุญคุณเพื่อนคนนี้บ้างเหอะ ไม่มีกูสักคน ป่านนี้มึงคงได้แต่งงานกับแผ่นเอกซ์เรย์พวกนั้นไปแล้ว"

ยูชอนทำเพียงเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้ง ก่อนจะเสมองไปทางอื่นและเปรยยิ้มออกมา..

สาบานได้ว่าหนุ่มร่างสูงทำแค่นั้นก่อนจะก้มหน้าลงไปสนใจกับภาพทะมึนดำตรงหน้าอีกครั้ง...


ยุนโฮแทบจะกรี๊ดแทนแจจุงแล้วก็ว่าได้..แต่ก็ถูกแฟนหน้าสวยขัดขึ้นไว้ก่อน

"จุนซูบอกว่าเป็นตื๊ดกับนาย"


ได้ผล

คราวนี้ชายปาร์คเกือบทำแผ่นเอกซเรย์ยับกันเลยทีเดียว


"นั่นคือประโยคเดียวที่น้องฉันตอบตอนที่ฉันถามว่าเป็นอะไรกับนายกันแน่"

" ไงล่ะ? คราวนี้เข้าใจฉันแล้วรึยัง? สรุปตกลงจะเอายังไง? จริงๆแล้วฉันไม่ได้อยากจะเดือดร้อนอะไรไปกับเรื่องนี้หรอกนะ ถ้าแม่ฉันไม่มาเค้นเรื่องนายกับน้องวันละแปดเวลา"แจจุงรัวใส่พลางถอนหายใจ และพิงหลังเล็กลงกับพนักเก้าอี้

ยูชอนนิ่งไปเพียงชั่วขณะก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มหล่อร้ายตามแบบฉบับและให้คำตอบที่ยุนโฮแทบจะประเคนรองเท้าเบอร์สิบสองเขวี้ยงใส่หน้า





"ก็อย่างที่จุนซูว่า เราเป็น ตื๊ด กัน"

2BC