My Happy World

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #4

Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong

Rate : ประถม 2

Author: Deumbeui

"นี่ตื่นมาดูข่าวเช้ากับเขาด้วยหรอ? "

แจจุงที่ยืนอยู่ตรงชานบันได จ้องไปที่น้องชายที่กำลังเปิดดูทีวียามเช้าไปเรื่อยก่อนจะหันไปมองนาฬิกาที่ เพิ่งบ่งบอกว่าหกโมงเช้าเท่านั้นจึงหลุดปากถามอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำเอาโดนเจ้าน้องชายค้อนตาเขียวใส่ทันที

"เกิดอยากสืบทอดกิจการขึ้นมากระทันหันเลยมาดูแนวโน้มการตลาดรึ? "

"พี่จะเลิกประชดได้รึยัง? "

"อ้าว? ถ้างั้นจุนซูตื่นมาทำอะไรล่ะ? ปกติเล่นเกมส์ถึงตีห้าแล้วค่อยเข้านอนด้วยซ้ำ"

"แล้วผมจะตื่นเช้าบ้างไม่ได้รึไงกัน?! "จุนซูสะบัดเสียงอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันไปกระแทกครีบกับปุ่มรีโมทและเปลี่ยนช่องไม่ยั้ง


แจ จุงจ้องมองน้องตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนจะหันหลังเตรียมเดินเข้าห้องน้ำ ไปอาบน้ำ ในหัวพลางหาเหตุผลที่ทำให้น้องชายตัวแสบของเขาตื่นเช้ามาดูข่าวทางทีวีอย่าง งุนงง


เวลาล่วงเลยไปเกือบแปดโมง แจจุงออกไปทำงานตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว รายการทีวีเปลี่ยนจากข่าวเป็นการ์ตูนยามเช้าสำหรับเด็ก จุนซูเอนตัวเลื้อยนอนลงกับโซฟานุ่ม มือคว้าแซนด์วิชอาหารเช้าเข้าปากพลางมองทีวีตรงหน้าไปเรื่อย...

.
.


อีกสิบนาทีจะเก้าโมง จุนซูกระแทกปุ่มเปลี่ยนช่องไปยังละครตอนเช้าอีกช่องหนึ่ง..

.
.
.

อีกสิบห้านาทีจะสิบโมง ละครตอนเช้ากำลังโฆษณา

.
.
.

อีกห้าน้าทีจะสิบเอ็ดโมง ละครตอนเช้าจบแล้ว

.
.
.


อีก ยี่สิบนาทีจะเที่ยง จุนซูกระแทกรีโมทปิดทีวีทันที ก่อนจะยันตัวนั่งอย่างหงุดหงิด ตาเรียวสวยตวัดมองไปทางประตูบ้านรอบที่แปดล้าน ก่อนจะคว้าแซนด์วิชชิ้นที่สิบสามในจานขึ้นมากินก่อนจะสบถกับตัวเอง

"ทำไมยังไม่มาสักทีวะ!! "

"ฮึ้ย~! คอยดูนะ เจอเมื่อไร แม่จะกรี๊ดให้หลังคารถบินเลย"



" ลูกทำอะไรอยู่น่ะ จุนซู?"เสียงของหญิงสูงอายุดังมาจากทางด้านหลังของบ้านทักทายลูกชายคนเล็ก อย่างแปลกใจที่เห็นที่หน้าลูกชายก่อนเที่ยงในวันหยุดแบบนี้

"แม่ มีใครโทรหาแม่รึเปล่า? "

"หือ? "หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงข้างๆก่อนจะส่งเสียงเป็นคำถามออกไป

"ก็..เอ่อ...ช่างมันเหอะ ไม่มีอะไรหรอกฮะ..."

"ผมหิวแล้วเดี๋ยวผมไปหาอะไรกินก่อนนะ"จุนซูตัดบทก่อนจะลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นสีหน้างุนงงของผู้เป็นมารดา


ช่างแม่งสิ…

จะมาไม่มา..ก็ไม่ใช่เรื่องของเรา..


จะรอไปทำซากอะไร!?



"แล้ววันนี้ยูชอนไม่มารับลูกไปกินด้วยกันหรอลูก? "



"หมอนั่นคงตายไปแล้วมั้งฮะ"






เด็กหนุ่มกระแทกเท้าขึ้นบันไดเสียงดังไม่ยั้งก่อนกระชากประตูห้องตัวเองเปิดออกและปิดเสียงดังอย่างไม่กลัวว่าบ้านจะพัง

"เชี่ยเอ้ย! นี่เราจะคิดถึงไอ้บ้านั่นทำไมวะ? "จุนซูว่าพลางเขวี้ยงหมอนบนเตียงไปยังมุมห้องก่อนทิ้งตัวลงบนเตียง

"ทำไมต้องหงุดหงิด? ทำไมต้องไม่พอใจ? มันจะมาหรือไม่มาแล้วจะทำไมวะเนี่ย โว้ยยยยยยย!!! "



"และทำไมเราต้องคิดถึงยาก่อนอาหารนั่นด้วยนะ~!"


ประโยคสุดท้ายถูกเอ่ยเสียงแผ่ว มือเรียวถูกยกขึ้นลูบไล้ริมฝีปากแดงระเรื่ออย่างไม่ทันรู้ตัว...


" ฮึ้ย!? นี่เรานั่งเพ้ออะไรเนี่ย? ไปหาอะไรกินดีกว่า"จุนซูสะบัดหัวไร้ความคิดฟุ้งซ่านออกไปให้หมด ก่อนจะคว้ากุญแจรถและลงไปชั้นล่างบึ่งรถออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว

.
.


" พี่แจจุง!!!~~ "เสียงเล็กแหลมเอ่ยขึ้นพร้อมๆกับมือเล็กผลักประตูพรวดเข้าไปในห้องทำงานของ พี่ชายทันทีที่มาถึงบริษัท ส่งผลให้เจอกับภาพบาดตาตรงหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ พี่ชายหน้าหวานกับแฟนหนุ่มหล่อที่กำลังโค้งตัวลงวางมือบนที่เท้าแขนของ เก้าอี้ขังแจจุงอยู่ในอ้อมแขน หน้าของสองคนห่างกันไม่ถึงเสี้ยวเซ็น ปากแดงช้ำของแจจุงบอกได้อย่างดีว่าเพิ่งผ่านกิจกรรมไปหมาดๆ แทนที่สองคนตรงหน้าจะผละออกจากกันแต่แจจุงกลับทำเพียงปรายตาหันมามองจุนซู เพียงนิดก่อนจะเอ่ยเสียงธรรมดาแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"มีอะไรล่ะถึงบุกมาถึงนี่ได้? "

"ผมหิว"เด็กหนุ่มตอบหน้าตายไม่สะทกสะท้านกับภาพตรงหน้า

"อ้าว แล้ววันนี้ยูชอนไม่ได้พาออกไปหรอ? "


คนตัวเล็กขมวดคิ้วฉับทันที

ก็ถ้ารู้ จะมายืนขัดจังหวะชวนไปทานข้าวรึไงล่ะ!!!


"ไอหมอนั่นจะไปตายที่ไหนก็ช่าง ตกลงพี่จะไปกินไหม ไม่งั้นผมจะได้ไปกินคนเดียว"

"ยุนโฮจะไปไหม? ยังไม่ได้กินข้าวไม่ใช่หรอ? "แจจุงหันไปถามคนรักเสียงหวาน

" ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวบ่ายนี้นัดลูกค้าไว้จะไปกินอาหารกลางวัน แจจุงไปกินกับจุนซูเถอะ"ชายหนุ่มตอบเสียงนุ่มพลางยกมือขึ้นเกลี่ยผมสีชา อ่อนๆของคนรักก่อนจะโฉบตัวลงจูบแรงๆที่ปากหนึ่งที

"งั้นผมไปก่อนนะ ทานให้อร่อยนะครับ"

ยุนโฮหันหลังกลับเดินมาทางประตู ยิ้มหล่อร้ายให้จุนซูหนึ่งทีก่อนออกจากห้องไป


แจจุงยิ้มให้น้องชายคนเล็กที่ทำหน้าเอือมระอาเต็มทนกับบทเลิฟซีนที่เห็นจนชินชาก่อนจะถามเสียงหวาน

"แล้วเราจะไปไหนกันดีล่ะ? "


.
.

.



เมื่อถึงร้านอาหาร จุนซูก็ทำการสั่งเอาแทบทุกรายการอาหารในเมนูหนึ่งหน้าจนพนักงานจดแทบไม่ทันทำเอาแจจุงต้องเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน

"เอาแค่นี้ก่อนละกันครับ"

พนักงานสาวพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปจากโต๊ะ


"อะไรอะ ผมยังสั่งไม่เสร็จเลยนะ"

"นายแทบจะสั่งทุกเมนูในร้านแล้วนะ กะจะกินจนท้องแตกรึไง? ทำยังกับคนอกหัก"

"ผมไม่ได้อกหัก! "

จุนซูสวนทันควันและก่อนจะได้พูดอะไรมากกว่านั้นก็มีเสียงแทรกจากทางด้านหลังดึงความสนใจไปเสียก่อน


"ยินดีต้อนรับค่ะ กี่ท่านคะ? "

"สองท่านครับ"


เด็กหนุ่มที่กำลังอารมณ์ขึ้นหันตามเสียงที่คุ้นเคยและได้พบกับคนที่เขารอเกือบครึ่งเช้าในวันนี้...

...กับใครอีกคน


"เชิญทางนี้ค่ะ"

พนักงาน สาวนำทางไปยังอีกโต๊ะที่ห่างจากโต๊ะของจุนซูไปไม่ไกลนัก แต่เพราะมีพุ่มไม้ที่กั้นกันระหว่างโต๊ะทำให้ยูชอนมองไม่เห็นว่าจุนซูนั่ง อยู่ห่างจากตนไม่ถึงหนึ่งศอก!


"ที่นี่น่ะหรอ? ที่ว่าเคยจะพามา"

"ใช่ครับ ถ้าผมได้พาซองมินมาที่นี่ก่อนล่ะก็ คงได้ตัดหน้าขอคบซองมินก่อนไอ้คยูไปแล้วล่ะ"

"ขอตอนนี้ก็ได้ เผื่อจะตอบตกลงนะ"หนุ่มหน้าหวานที่นั่งตรงข้ามยิ้มหวานให้


ยูชอนเห็นดังนั้นก็หัวเราะเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าเอานิ้วชี้ไถปลายจมูกแก้เขิน


ขณะ นั้นพนักงานสาวมาเสิร์ฟเป็ดปักกิ่งที่โต๊ะของจุนซูพอดี..นาทีที่จานเป็ดนั่น แตะพื้นโต๊ะ เด็กหนุ่มก็คว้าส้อมปักเข้ากลางตัวเป็ดทันทีก่อนจะลงมือหั่นอย่างไม่ยั้ง แจจุงเห็นอาการดังนั้นก็ได้แต่นั่งนิ่งมองน้องชายตัวเองตักเอาจ้วงเอา ทุกอย่างที่ขวางหน้า อาหารค่อยๆทยอยมาเรื่อยๆ และจุนซูก็ฟาดมันไม่ยั้ง จนทุกอย่างบนโต๊ะอาหารไม่เหลืออะไรสักเศษเสี้ยว เมื่อเสร็จเจ้าตัวก็ดื่มน้ำรวดเดียวหมดแก้วและวางลงกระทบโต๊ะอย่างแรง

"ไง? อิ่มรึยัง? "

"ผมจะกลับบ้าน"

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์เลยละกัน จะได้ไม่ต้องรอเรียกพนักงาน"แจจุงว่าดังนั้นก่อนจะลุกขึ้นและเดินไปทางด้านหน้าร้าน

ร่างเล็กปรายตาไปทางยูชอนที่ยังไม่รู้สึกนิดว่าจุนซูนั่งอยู่ในร้านนี้


นายมันก็เหมือนคนอื่นๆนั่นแล่ะ

ไอ้ไก่หน้าหม้อเอ้ย!


" พี่แจจุง! สั่งเป็ดปักกิ่งกลับบ้านด้วยนะ ผมอยากกินตอนเย็น"จู่ๆจุนซูก็ลุกขึ้นตะโกนข้ามร้านบอกพี่ชายที่กำลังเช็คบิล เสียงที่ดังไม่เบานักดึงความสนใจให้กับชายหนุ่มที่ห่างออกไปไม่ไกลที่กำลัง ตักอาหารเข้าปากได้ไม่ยาก

ยูชอนเงยหน้ามองก่อนจะสบตากับร่างเล็กที่มองเขาเพียงแว๊บก่อนจะสะบัดหน้าหันไปทางหน้าร้านและก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

"ผมไปรอข้างนอกนะ"เด็กหนุ่มว่าแค่นั้นกับพี่ชายก่อนจะเดินออกจากร้านไปขึ้นรถ


จุนซูนั่งอยู่ในนั้นตลอดที่รอเป็ดปักกิ่งที่สั่งกลับบ้าน

แต่ก็ไม่มีวี่แววว่ายูชอนจะออกมา…



เมื่อตัวรถถึงบ้าน ลูกชายคนเล็กก็มุ่งหน้าขึ้นห้องโดยไม่ทักทายใครในบ้านเลยสักคน

.
.
.



ใน สายของอีกวัน รถคันหรูเข้าจอดเทียบตัวบ้านตระกูลคิม เจ้าของรถรีบลงจากรถอย่างรีบร้อนก่อนจะสาวเท้าเข้าตัวบ้านและถามหาคนที่ต้อง การพบทันที


"แจจุง จุนซูล่ะ? "

"ฉันควรจะบอกดีไหมนะ? "แจจุงที่วันนี้หยุดงานอยู่บ้านว่าเสียงธรรมดา มือพลางกดเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อย

"โธ่ ไอ้ยุนก็เล่าให้ฟังไปแล้วไม่ใช่หรอ? "

"แล้วทำไมนายไม่บอกน้องฉันก่อนล่ะ? มันนั่งรอแต่เช้าเลยนะเมื่อวานน่ะ"

"รอ? จุนซูรอผมหรอ? "

"นายจะรีบพูดอะไรก็รีบไปพูดซะ มันอยู่ข้างบนห้องโน่น"


ร่างสูงได้ยินดังนั้นก็แทบจะบินขึ้นชั้นบนทันที...

เมื่อ ขายาวแตะขั้นสุดท้ายของบันได หูก็พลันได้ยินเสียงเกมส์คอมพิวเตอร์ดังสนั่นมาจากห้องที่สองทางด้านซ้ายมือ ยูชอนเดินไปถึงหน้าห้องก็พบว่าประตูไม่สนิท..ร่างสูงจึงถือวิสาสะเข้าไป ทันที..


"พี่แจจุง ผมบอกแล้วไงว่าวันนี้ห้ามเข้ามา!"ร่างบางตะโกนบอกทั้งๆที่หน้ายังไม่ละจากคอมพิวเตอร์


"ผมไม่ใช่แจจุง งั้นก็เข้ามาได้ใช่ไหมครับ? "


จุนซูกดพอชเกมส์ทันทีก่อนสะบัดหน้าหันมามอง



"สำหรับนายน่ะ ไปตายซะ! "


ยูชอนก้มหน้าลงก่อนหลุดหัวเราะเล็กน้อย


"วันนี้ผมมารับไปตรวจครับ"

"ไม่ตรวจ ฉันจะตายก็ช่างมัน!"จุนซูฉุนกึกกับท่าทีไม่เดือดไม่ร้อนนั่น ก่อนจะตอบปฏิเสธฉะฉานและหันไปสนใจหน้าคอมพิวเตอร์ต่อ


"งั้นก็ไปกินข้าว"

"ฉันไม่หิว! "


"โอเค ผมยอมแพ้แล้ว ผมแค่จะมาอธิบายให้ฟัง"

"ฉันไม่อยากฟัง! "




"แต่ผมรักจุนซูนะ"

"……"


ร่าง เล็กพูดไม่ออก มือที่จับเม้าส์ค้างนิ่ง และจุนซูคงจะตอบโต้อะไรออกไปได้บ้างถ้ายูชอนเพียงแค่พูดประโยคนั้นอย่าง เดียว ไม่ใช่มากอดเขาทางด้านหลังอยู่แบบนี้!


ร่างเล็กลุกขึ้นก่อนหมุนตัวกลับมาผลักร่างสูงออก

"ออกไป ฉันจะเล่นเกมส์"


" ซองมินเขาเป็นแฟนเพื่อนผม ผมยอมรับว่าเคยแอบปลื้มเขา และเป็นคนแรกที่คิดจะจีบ..แต่ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้..เขาแค่กลับมาจากเมือง นอก ผมเลยพาเขาไปกินข้าว ไม่ได้คิดจะเบี้ยวเลยนะครับ"

"ใครอยากรู้!!? "


ยูชอนยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยตอบ

"ผมก็แค่อยากบอกให้ว่าที่ภรรยาผมรู้เท่านั้นเอง"


"ฉันไม่มีว่าที่สามี"

ร่างเล็กว่าพลางสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง..


ให้ตายเหอะ

ทำไมต้องมาอ่อนแอต่อหน้าไอ้หมอนี่ด้วยนะ!?

ทำไมกัน!?


ทำไมต้องแพ้?


ทำไมต้องชอบมันด้วย!?


ร่างสูงยังคงยิ้มและเดินก้าวเข้ามาหา ยูชอนเอื้อมไปจับมือเล็กและดึงคนตรงหน้าเข้าหาตัว

"งั้นเป็นสามีให้เลยก็ได้นะครับ"


"ไม่ไปขอคนที่นายคิดจะจีบนั่นล่ะ!? "

จุนซูไม่ยักสะบัดมือออก ร่างเล็กทำเพียงแค่เงยหน้ามองคนตัวโตตรงหน้าเหมือนคาดหวังคำตอบอยู่ในที..


"ก็นั่นคือคนที่เคยคิดจะจีบ ไม่ใช่คนที่ผมคิดจะแต่งงานด้วยนี่น่า"


ร่าง สูงยิ้มกว้างขึ้นไปอีก เมื่อเห็นสีหน้าระเรื่อขึ้นของคนน่ารัก ทำเอาอดใจไม่ไหวยกมือที่ว่างอีกข้างโอบเอวร่างเล็กให้แนบชิดขึ้นอีก..


"จุนซูอยากแต่งวันไหนล่ะครับ? "



"พรุ่งนี้"


คราว นี้ยูชอนระเบิดหัวเราะอย่างไม่เกรงใจทันทีเมื่อได้ยินคำตอบแสนน่ารักนั่น ก่อนจะก้มลงฉกความหอมที่แก้มกลมๆหนึ่งทีและเอาคางเกยบนหัวของร่างเล็กพร้อม กระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้น


"ตกลงครับ"

จุนซูไม่ขัดขืนใดๆ แถมยังเต็มใจอยู่ในอ้อมกอดและเอาหน้าซุกอกกว้างนั่นอีกต่างหาก


"แล้วจะไปกินได้รึยัง? ฉันหิวแล้ว"

ยูชอนผละออกมาก่อนจะจูบลงที่หน้าผากแผ่วเบาหนึ่งทีและจูงมือคนตัวเล็กให้เดินตาม...แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อคนด้านหลังไม่เดินตามมา


"อะไรครับ? "


จุนซูเงยหน้าและก้มหน้าลงก่อนจะอึกอักเล็กน้อย พวงแก้มเปลี่ยนสีแดงขึ้นอีกเมื่อพูดประโยคต่อมา




"ยาก่อนอาหารล่ะ? "





ยูชอนหลุดขำเสียงดังอีกครั้ง ทำเอาจุนซูกำลังจะอ้าปากต่อว่า แต่ก็โดนคนตรงหน้าริบริมฝีปากเอาไว้ซะก่อน


จูบของไอตานี่มันจะไม่เหมือนกันเลยสักครั้งใช่ไหม!?

เดี๋ยวก็หวานจนแทบจะล้มทั้งยืน….

เดี๋ยวก็ร้อนแรงจนริมฝีปากแทบหลอมละลาย….

เดี๋ยวก็นุ่มนวลจนอดโอนอ่อนตามไม่ไหว...


แต่ยังไง….


ก็ชอบอยู่ดีนี่นะ


.
.


หลัง จากผ่านไปนานเกือบสิบนาที ร่างสูงจึงยอมผละออก จุนซูหายใจรัวเร็ว ริมฝีปากแดงช้ำสีระเรื่อเย้ายวนให้ยูชอนต้องก้มลงไปดูดซับความหวานตามรอบริม ฝีปากอีกครั้ง


"อื้อ ยูชอน หิวแล้วนะ"ร่างเล็กประท้วงทั้งๆที่ยังยอมเงยหน้าให้อีกคนเอาแต่ใจไม่ยอมหยุดสักที

จนอีกเกือบค่อนนาทียูชอนถึงยอมผละออกอย่างจริงจัง แต่ไม่วายกระซิบข้างหูทำเอาคนอีกคนเขินจนหูแดงทันที



"กินข้าวเสร็จ อย่าลืมเตือนผมให้ยาหลังอาหารและก่อนนอนด้วยนะครับ จุนซู"

2BC