My Happy World

Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #3

Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaejoong

Rate : ประถม 4

Author: Deumbeui

"จุนซู จะอยู่ในนั้นอีกนานไหม? "

"......"

"จุนซู!.. "

"………"


"เลิกแปรงฟันและออกมาคุยกับพี่เดี๋ยวนี้นะ!! "


เด็กหนุ่มเดินกระแทกเท้าออกมาอย่างไม่พอใจ มือข้างหนึ่งถือแปรงสีฟันที่ยังคงคาไว้ในปาก ตาโตค้อนควับไปยังพี่ชายอย่างหาเรื่อง

"เป็นบ้าอะไร นายแปรงฟันเป็นชั่วโมงๆแล้วนะ"

"อ้อแอ๊วอันเอื้องอะไออ๋องอี้อะ? "(ก็แล้วมันเรื่องอะไรของพี่ล่ะ? )

" มันเรื่องของพี่แน่ ก็แม่เล่นจะกินหัวพี่อยู่แล้ว กลับมาก็เอาแต่ขังตัวเองในห้องน้ำและแปรงฟันเนี่ย...ไปล้างปากและออกมาคุย ให้รู้เรื่องเลยนะ! "

อีกคนทำเหมือนหูทวนลม ตากลอกขึ้นมองเพดาน มือขยับแปรงฟันไปเรื่อยๆ


"คิม จุนซู! "

เด็กหนุ่มขมวดคิ้วไม่พอใจก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ อีกสามนาทีก็เดินกลับออกมาด้วยสีหน้าขุ่นเคือง...

"ตกลงว่าไปทำอะไรมา? เห็นยุนโฮบอกว่าไปตรวจร่างกายกันไม่ใช่หรือ? "

"ก็ใช่ไง"

"ก็ใช่? และไอ้ที่กลับมาไม่พูดไม่จา ดิ่งเข้าห้องน้ำแปรงฟันล่ะ? จะอธิบายว่ายังไงห๊ะ?"

"ก็...ก็... "

"ก็อะไรล่ะ?! "

"ผมฟันผุ หมอนั่นบอกให้แปรงฟันเยอะๆก็แค่นั่นแล่ะ"

"นายคิดว่าเหตุผลแบบนี้ใช้หลอกพี่ได้งั้นหรอ? "

"เอ้า!? ก็พูดความจริงแล้ว ไม่เชื่อก็ตามใจ"


แจ จุงถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน รู้ดีว่าเค้นเจ้าน้องชายจอมดื้อตอนนี้ไปก็เท่านั้น ถ้าเจ้าตัวยืนกรานจะไม่บอกแบบนี้แล้วล่ะก็ คงต้องปล่อยไปสักพัก...ปัญหาคือตอนนี้จะบอกกับแม่ว่ายังไงเท่านั้นแล่ะ..

ให้ตายสิ...

นี่ยูชอนมันทำพิษอะไรไว้กับน้องเขานะ..


คิดถูกรึเปล่าที่จะให้สองคนนี้แต่งงานกันเนี่ย?...



"ฟันผุก็ฟันผุ..แล้วพรุ่งนี้จะไปกันกี่โมงล่ะ? "

"อะไรกี่โมง? "

"อะไรของนาย ก็นัดกับยูชอนไว้ไม่ใช่เรอะ? แม่บอกว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ยูชอนจะมารับไปอีกนิ... "


จุนซูพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะซ่อนความโกรธไว้ภายใน ใบหน้าหันออกไปอีกทาง ปากเล็กจะขมุบขมิบกร่นด่าอีกคน

ร้ายนัก ทำอะไรเข้าทางแม่ตลอด คิดว่าจะเอาชนะจุนซูคนนี้ได้รึไง?


"อ้อ นั่นแล่ะ..พอดีผมลืมไป ถ้าพี่ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว"


หลัง จากปิดประตูเข้ามาในห้องนอน เจ้าของห้องก็ฟาดหัวฟาดหางเอากับหมอนกับเตียงไม่ยั้ง มือเล็กพลางเช็ดเข้าที่ปากหลายๆที ถึงแม้ว่ามันจะไม่สามารถเรียกจูบแรกของเขาคืนมาได้ก็ตาม

ไหนๆก็เสียมันแล้ว..

ขอแก้แค้นให้มันคุ้มกับที่เสียจูบแรกไปหน่อยก็แล้วกัน!


ใน สายของวันรุ่งขึ้น รถเก๋งหรูคันเดิมแล่นเข้าสู่ตัวบ้านในเวลาสิบโมงเช้า ขณะที่ร่างสูงเจ้าของรถกำลังจะดับเครื่องยนต์ ประตูข้างรถอีกข้างก็ถูกกระชากออกก่อนที่เด็กหนุ่มตัวเล็กน่ารักในสายตาของ ยูชอนจะก้าวขึ้นรถในทันที...

"มัวชักช้าอะไรอยู่ล่ะ ออกรถสิ"

"ผมคิดว่าจะเข้าไปทักทายคุณแม่ของจุนซูหน่อยน่ะ มันจะดูเป็นการเสียมารยาทถ้า.. "

"แม่ฉันยังไม่ตื่น นายจะขึ้นไปปลุกแม่ฉันที่เตียงเพื่อเพียงจะบอกสวัสดีไหม? "


ยูชอนเลิกตาขึ้น

"คุณแม่จุนซูตื่นสายหรอวันนี้? "

" แล้วมันเรื่องอะไรของนาย..แม่ฉันก็แบบนี้ พอดีไม่มีงานต้องทำ แค่นั่งๆนอนๆ รวยไปวันๆ จะต้องตื่นเช้าทำไม..แล้วตกลงนายจะออกรถมั้ย? ถ้าไม่ฉันจะได้กลับขึ้นบ้าน"

ร่างสูงอมยิ้มเล็กน้อยกับท่าทางน่าเอ็นดู(?)นั่น ก่อนจะสตาร์ทรถและหักพวงมาลัยเคลื่อนตัวออกจาตัวบ้าน...


"เราจะไปไหนกัน? "

"โรงพยาบาล"

"ไปทำซากอะไรอีก"

"จุนซูลืมไปแล้วหรอ? เมื่อวานยังไม่ได้ตรวจอะไรเลยนะครับ...นอกจาก.. "


"...ปาก.. "


"หึ..ถ้างั้นนายก็น่าจะรู้แล้วว่าปากฉันน่ะแข็งแรงดี"

"หรอครับ?...ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ"

"หมายความว่าไง?! "


"คนไข้โกหกหมอไม่ได้หรอกนะครับ..."


"อะไร?..นายหาว่าฉันโกหกรึไง? "

ยูชอนยิ้มกริ่มก่อนจะหักรถเข้าข้างถนน ร่างสูงหันตัวเข้าหาร่างเล็กตรงหน้าก่อนจะโน้มตัวเอามือท้าวกับกระจกขังอีกคนไว้ในอ้อมแขน..


"ถ้าไม่เชื่อ….พิสูจน์อีกครั้งก็ได้นะ "

"หยุดนะ นายจะทำบ้าอะไรน่ะ!? อื้อ!~"


ยัง ไม่ทันจบประโยคดี ริมฝีปากใหญ่ก็ริบเสียงโวยวายนั่นเอาไว้ทั้งหมด ร่างสูงไม่ปล่อยให้เหลือช่องว่างเลยแม้แต่น้อย ลิ้นเกี่ยวกระหวัดตามคลอเคลียทุกตารางนิ้วบนริมฝีปากเล็กจนอีกคนทนไม่ไหว อ่อนระทวยไปกับสัมผัสที่ถูกมอบให้ ยอมเปิดรับลิ้นร้อนให้เข้ามาหาความหวานภายในตามใจชอบ..


"เคสแบบ นี้ต้องรักษาด่วนเลยล่ะ ทั้งยังประหม่า ตื่นเต้นจนควบคุมไม่ได้ คงต้องรักษาแบบนี้ทุกวันจนกว่าจะชินนะครับ คุณคนไข้"ร่างสูงผละออกมาเล็กน้อย ย้ำว่าเพียงแค่เล็กน้อย เพราะสาบานได้ว่าขณะที่พูดประโยคข้างต้น ริมฝีปากหนาของอีกคนไม่มีตอนไหนที่ไม่สัมผัสโดนปากแดงเล็กเลยแม้แต่วินาที เดียว..

"ฮึ้ย ปล่อยนะ! "จุนซูได้ทีเผลอกะวาดวงฝ่ามือเต็มแรงแต่ก็ไม่ไวเท่าคุณหมอที่มองอาการคนไข้ทะลุปรุโปร่ง

"ระวังนะครับ เดี๋ยวอาการมือชาจะกำเริบ"


จุน ซูสะบัดตัวออกจากวงแขนนั่นก่อนหันหน้าหนีออกไปอีกทาง..เจ้าของใบหน้าคมยิ้ม กรุ่มกริ่มอย่างเด็กพอใจที่ได้ของที่อยากได้ขณะดูปฏิกิริยาของคนตัวเล็กก่อน ที่มือใหญ่จะเข้าเกียร์และหักรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนใหญ่


………….
……………………..


"อ๊ะ!? "

เจ้าของใบหน้าขาวใสสะดุ้งเงยหน้าทันทีเมื่อโดนคนตรงหน้าจูบเร็วๆเข้าที่ปากโดยไม่ทันตั้งตัว..


"คิ้วขมวดอีกแล้วนะครับ"

"เห้อ..ก็กำลังคิดอยู่น่ะสิ.... "ร่างเล็กว่าพลางยกมือเล็กจัดเนคไทให้คนรัก..

"ยุนโฮคิดว่าสองคนนั้นจะฆ่ากันก่อนแต่งมั้ย?"


คนตัวสูงหลุดหัวเราะนิดนึงให้กับคำถามน่ารักนั่นพลางจับมือเล็กที่กำลังจัดเนคไทออก ก่อนจะยกขึ้นจูบแรงๆทีหนึ่งและไล้มือไปทีละนิ้ว

"ผมไม่มั่นใจเรื่องจุนซู แต่อย่างยูชอนน่ะต้องจุนซูคนเดียวเท่านั้นที่จะรับมืออยู่"

"หมายความว่าไง?"

" คนอย่างยูชอนที่วันๆสนใจแต่แผ่นเอ็กซเรย์คนไข้ จู่ๆก็เสนอตัวเป็นคนอยากดูตัวเพียงแค่เห็นรูปจุนซูเพียงครั้งเดียวน่ะ แจจุงคิดว่าไงล่ะ? "

"...ไม่รู้สิ ปกติคนที่ผ่านๆมาเจอจุนซูครั้งเดียวและไม่เคยมาตอแยอีกเลย ฉันเลยไม่มั่นใจเท่าไรเหมือนกัน.."

"เลิกคิดมากได้แล้ว ยูชอนมันจัดการได้แน่นอนล่ะ"ยุนโฮให้ความมั่นใจพลางโฉบตัวลงจูบที่มุมปากเล็ก

"ฉันควรดีใจรึเปล่าที่ได้ยินแบบนั่นน่ะ? คนที่พูดถึงน่ะน้องชายฉันนะ"


ร่าง สูงยิ้มมุมปากนิดนึงก่อนปิดปากคนช่างถามด้วยรสจูบที่ยากจะปฏิเสธ มือขาวเรียวสอดเข้าไปในกลุ่มผมสีเข้มของคนตรงหน้า ลิ้นเล็กจูบตอบร้อนแรง...จากความหอมหวานค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน เป็นเวลานานหลายนาทีกว่ายุนโฮจะยอมผละออกและกระซิบแนบติดริมฝีปาก...

"ไปหายูชอนมันที่โรงพยาบาลมั้ยล่ะ!? "

.
.


…..
…………………


"อย่ามาตลก..ทำไมฉันต้องมาทุกวันด้วย? "

เด็ก หนุ่มร่างเล็กยืนโวยวายอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่เกลื่อนไปด้วยเอกสารมากมาย ด้านหลังห้อยแขวนแผ่นเอ็กซเรย์นับร้อยรอบผนัง...จุนซูจ้องหน้าคนที่นั่งอยู่ หลังโต๊ะทำงานอย่างต้องการคำตอบหลังจากเสร็จจากการตรวจสุขภาพ..

"เพื่อความต่อเนื่องและได้ผลในการตรวจสอบครับ"

"คิดว่าหลอกเด็กแปดขวบรึไง? ตรวจสุขภาพบ้านใครเขาต้องมาตรวจทุกวันด้วยห๊ะ? "

"มันแล้วแต่เคสนะ ผมบอกจุนซูไปแล้ว"

"ฉันป่วยหนักใกล้ตายขนาดนั้นเลยรึไง? "

"ก็เท่าที่จุนซูเคยว่าไว้ ก็ใช่นะครับ"

ร่างเล็กกำลังอ้าปากจะโต้กลับแต่แล้วก็ปิดปากพลางหันหน้าเบือนไปทางอื่น..


ใจเย็น..

คิม จุนซู...

ถ้านายยอมรับออกไปว่าไม่ได้ป่วยเท่ากับนายยอมแพ้ไอ้บ้านี่..


ใช่..

นายต้องไม่ยอมแพ้..


ที่ไม่บอกออกไป..เพราะแค่ไม่อยากแพ้เท่านั้นล่ะ

ไม่ใช่ว่าอยากเจอหน้านายทุกวันหรอกนะ!?

ไอ้บ้า ปาร์ค ยูชอน!



"ถ้าวันนี้ไม่มีอะไรแล้ว ฉันกลับล่ะ"

" เดี๋ยวผมไปส่ง"ร่างสูงว่าพลางลุกขึ้นจากโต๊ะ ถอดเสื้อสูทกาวน์สีขาวออกวางไว้ที่พนักเก้าอี้..กำลังจะก้าวมาหาคนตัวเล็ก แต่ก็โดนห้ามซะก่อน

"ไม่ต้อง ฉันหิว จะไปหาอะไรกินก่อนกลับ ไปล่ะ"

"เดี๋ยวสิครับ"

ไม่พูดเปล่า มือใหญ่เอื้อมไปจับมือเล็กไว้ก่อนจะก้าวมาแทบประชิดตัว


"อะไรอีก?! "จุนซูทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ใบหน้าหล่อคมที่ก้มลงใกล้มากขึ้นเรื่อยๆอย่างไม่ใส่ใจ..

"ยาก่อนอาหารครับ"


สิ้น วลีสั้นๆนั้นยูชอนก้มลงประกบปากทันที ลิ้นร้อนถูกสอดเข้าปากเล็กอย่างรวดเร็ว เป็นจูบที่เรียกได้ว่าร้อนแรงตั้งแต่วินาทีแรกและทวีคูณมากขึ้นเรื่อยๆอย่าง ไม่มีที่สิ้นสุด ลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดตอบรับรสจูบที่อีกคนมอบให้อย่างไม่ลดละอย่างคนไข้ที่ เชื่อฟังคุณหมอ ยอมกินยารสหวานหอมนั่นอย่างยินดี มือเล็กยกขึ้นโอบรอบคอของอีกคนเพื่อลิ้มรสได้ถนัดถนี่ยิ่งขึ้น...และหลังจาก ผ่านไปสิบกว่านาที ความร้อนแรงก็ค่อยๆผ่อนลงเหลือเป็นเพียงรสหวานหอมเหมือนกับลูกอมที่กำลัง ละลายในปากอย่างช้าๆ...ยูชอนผละออกมาเล็กน้อยแต่ลิ้นร้อนก็ยังคงแทะเล็มตาม มุมปากแดงเล็กอย่างเอาแต่ใจอีกเกือบค่อนนาที..

"ยาได้ผลเร็วเหมือนกันนะเนี่ย คงต้องให้บ่อยๆแล้วล่ะ"

"หึ ฉันเป็นคนเรียนรู้อะไรไวต่างหากล่ะ ยานายน่ะ ฤทธิ์อ่อนหัดแบบนั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"


ยูชอนหัวเราะในลำคอก่อนจะประทับจูบแรงๆที่แก้มเนียนใสอีกครั้ง

"แล้วพรุ่งนี้จะไปรับนะครับ"

ร่างสูงปล่อยคนตัวเล็กที่รีบผละออกหันหลังเปิดประตูในทันที..


แกร๊ก!


"อ่าว!? จุนซู...มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?! "พี่ชายหน้าหวานตาโตถามอย่างแปลกใจเมื่อน้องชายเปิดประตูที่เขากำลังจะเปิดเข้าไปพอดี

"ผม..เอ่อ..ผมกำลังจะกลับแล้วล่ะ เจอกันที่บ้านนะพี่"จุนซูยิ้มให้พี่ชายเล็กน้อยก่อนจะรีบมุ่งหน้าเดินและเลี้ยวลับหายไป..


"ยูชอน นี่นายทำอะไรน้องฉันอีกล่ะ!? "

ยูชอนถอนสายตาจากตรงที่คนน่ารักเพิ่งยืนเมื่อกี๊หันมาทางแจจุงก่อนจะเลยผ่านไปเห็นสายตาที่รู้กันของยุนโฮ


ร่างสูงยิ้มเล็กน้อยก่อนเอ่ยตอบ..


"แค่ให้ยาก่อนอาหารน่ะ"

2BC