[SF] Hot Doctor, Mean Patient #1 [YuSoo][YunJae]
posted on 15 Jul 2009 00:10 by deumbeui in Hot-doctor-Mean-patient
Fiction : Hot Doctor, Mean Patient #1
Pairing : YuchunXJunsoo, YunhoXJaeJoong
Author: Deumbeui
"ไม่มีทาง"
"ลูกต้องไป"
"แม่ฮะ นี่มันจะปาเข้าไป 2010 แล้วนะ เลิกใช้วิธีสมัยยุคไดโนเสาร์สักที"
"ที่แม่ทำแค่นี้ก็ถือว่าไว้หน้าแกแล้วนะ ไม่ใช้วิธีตีหัวลากเข้าถ้ำก็บุญแค่ไหนแล้ว!? "
"แม่! "
ลูก ชายคนเล็กของบ้านส่งเสียงดังโวยวายลั่นบ้านสติแตกเมื่อรู้ว่าจะต้องถูกส่งไป ดูตัวจับคู่แต่งงาน คิ้วเรียวขมวดเป็นโบว์ทันที ตาหยีส่งค้อนวงใหญ่ให้กับผู้เป็นแม่อย่างไม่เกรงกลัว ปากแดงถูกเม้มเป็นเส้นตรงอย่างไม่พอใจ
"ผมเป็นผู้ชายนะ จะให้ไปดูตัวกับผู้ชายได้ไง!? "
"ก็เพราะแกเป็นผู้ชาย กว่าฉันจะหาคนที่เหมาะและยอมรับได้ เส้นเลือดในสมองฉันแทบแตก ดังนั้นแกต้องไปดูตัว คิม จุนซู! "
ปัง!!!!!!
หญิงสูงอายุทิ้งประโยคไว้แค่นั้นก่อนจะตัดบทสนทนาโดยการปิดประตูใส่หน้าปล่อยให้ลูกชายของตนยืนอ้าปากค้างอยู่ที่เดิมอย่างหัวเสีย
"จ้างให้ก็ไม่มีทาง!! "
วันรุ่งขึ้น
"จุนซูจะไปไหน? "
"หนีออกจากบ้าน"
เด็ก หนุ่มที่เพิ่งก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้ายลงมาถึงชั้นล่างตอบเสียงฉะฉานด้วยสี หน้าไร้อารมณ์กับพี่ชายหน้าหวานของตนที่นั่งอยู่ที่โซฟาหรูกลางห้องรับแขก…
อีก คนเมื่อได้ยินคำตอบสุดน่ารักจากน้องชายตัวแสบก็ส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะพาตัว เองที่อยู่ในชุดสูทสีขาวสง่างามลุกขึ้นสาวเท้ามายืนตรงหน้า
"รถรออยู่ที่หน้าบ้าน รีบไปกันเถอะ"
"ไปไหน? "
"เร็วๆเข้าเถอะน่ะ จะสิบเอ็ดโมงแล้ว ให้ทางนานรอนานมันจะไม่ดี"
"พี่แจจุง! "
"จุนซูก็รู้จักแม่ดีนะ อย่าทำให้เรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่เลยน่ะ"
"ผมไม่ไป! พี่อยากแต่งนัก ก็ไปเองสิ! "
" จุนซู..อย่าดื้อ"เสียงหวานใสในตอนแรกถูกปรับเปลี่ยนเป็นจริงจังเอาการเอางาน ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนคนฟังได้เป็นอย่างดี..ว่าตอนนี้พี่ชายน่ารักหน้าหวานคน นี้น่ะ เอาจริง!
"ชิ! "
เด็กหนุ่มกระแทกกระทั้นฝีเท้าปึง ปังอย่างหงุดหงิดออกจากบ้านก่อนจะก้าวขึ้นรถลีมูซีนสามตอนพร้อมปิดประตู เสียงดังชนิดสะเทือนไปสามซอย..ตาสวยสะบัดมองไปอีกทางเมื่อผู้เป็นพี่ก้าว เท้าขึ้นรถ ปากขมุบขมิบกร่นด่าในใจ
"ออกรถเลยครับ"
.
.
.
"นั่งตรงนี้ พี่จะเข้าไปก่อน อย่าคิดจะหนีล่ะ"
จุน ซูกระแทกตัวลงกับโซฟานุ่มภายในร้านอาหารอิตาลีชื่อดังในโรงแรมหรูใจกลางกรุง โซลก่อนที่จะตวัดตามองพี่ชายของตัวเองที่หายเข้าไปในห้องรับรองพิเศษอย่าง โมโหร้าย
ร่างเล็กได้แต่นั่งกอดอกไขว่ห้างกระฟัดกระเฟียดเอากับบอดี้การ์ดที่แทบขนมาทั้งบ้านเพื่อมาเฝ้าเขาการณ์นี้โดยเฉพาะ...
ถึงไม่มาตามเฝ้า คนตัวเล็กก็ไม่ได้คิดจะหนีแต่อย่างใด เพราะรู้ดีว่าดื้อกับแม่แต่ละครั้ง ผลที่ตามมามันไม่คุ้มทั้งนั้น
เล่นกับแม่ไม่ได้ก็ต้องเล่นกับไอ้คนที่อยู่ในห้องนี้เท่านั้นล่ะ..
ลองเจอฤทธิ์ คิม จุนซู สักตั้ง
รับรองหงอจนไม่กล้ามาเจอหน้าอีกแน่!
"จุนซู"ผ่านไปไม่ถึงห้านาที แจจุงก็โผล่หน้าออกมาจากห้องรับรองนั่นพลางกวักมือเป็นสัญญาณให้จุนซูเข้าไป..
เด็กหนุ่มสีหน้าบอกบุญไม่รับลุกขึ้นก่อนจะสาวเท้าไปยังประตูห้องรับรองนั่นแต่ยังไม่ทันจะถึงประตูดี ก็ถูกพี่ชายดึงแขนไว้ก่อน
"อย่าคิดจะทำอะไรล่ะ พี่ขอเตือน"
กระซิบบอกแค่นั้นก่อนจะยิ้มหวานส่งน้องชายปิดท้ายและปิดประตูออกไป
เหอะ!
คอยดู
แม่จะอาละวาดให้ร้านพังไปเลย!
ร่างเล็กได้แต่ค้อนให้กับประตูแทนคนที่เพิ่งเดินออกไปก่อนจะหันมาสบตาคมของชายหนุ่มหล่อร้ายกาจตรงหน้า..
ใช่ จุนซูยอมรับเลยว่าไอ้ผู้ชายที่นั่งหน้านิ่งในชุดสูทสีดำมันขลับตรงหน้าเขา นั้นหล่อร้ายแรงอย่างไม่น่าให้อภัย ตาคมดำสนิทที่มองมาทำเอาแก้มร้อนผ่าวแทบระบิด..จมูกโด่งแทงคนตายนั่นรับกับ ริมฝีปากหยักได้รูปอย่างลงตัว...
ทำไมมันถึงได้ดูดีได้ขนาดนี้นะ!?
จุนซูเคลื่อนตัวไปด้านหน้าก่อนจะหย่อนกายลงบนเก้าอี้นุ่ม มือเล็กยกขึ้นกอดอก เท้าไขว่ห้าง ต่างคนต่างประชันสายตาต่อกันอย่างไม่ลดละ..
ร่าง สูงนั่งนิ่งในท่าสบายๆ หลังกว้างพิงเก้าอี้ใหญ่มือสองข้างวางประสานกันอยู่บนโต๊ะ..นัยน์ตาสีเข้ม เอาแต่จดจ้องใบหน้าขาวใสจนเจ้าตัวรู้สึกอัดอัดจนทนไม่ไหวเป็นคนเริ่มเอ่ยปาก ก่อน
"เป็นหมอสินะ? "ร่างเล็กเปิดประโยคตามที่ได้ฟังจากพี่ชายตัวเองคร่าวๆในรถ
คนตรงข้ามยักคิ้วขึ้นเพียงเล็กน้อย
"ถ้างั้นนายก็น่าจะเข้าใจอะไรได้ดีกับสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้..."
" ฉันมีโรคประจำตัวแต่เด็ก จะเรียกว่าโรงพยาบาลเป็นบ้านฉันก็ว่าได้ พวกเขาบอกฉันว่าฉันอยู่อาจจะอยู่ได้ไม่เกิน 15 ปี แต่ฉันก็ด้านทนมาจน 20 ปีละ..."
ร่างเล็กเว้นระยะช่วงหนึ่งก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้และส่งยิ้มหวานให้ในประโยคถัดมา
"ฉันน่ะมันพวกตายยาก... "
ร่างสูงตรงหน้า เหลือบหันใบหน้าไปด้านข้างพลางอมยิ้ม...ทำเอาอีกคนขมวดคิ้วฉับ
" ถึงแบบนั้นก็เถอะ..ที่ฉันอยู่ทุกวันนี้ใช่จะทำให้คนอื่นไม่เดือดร้อน..ฉัน แพ้อากาศง่าย กินอาหารเผ็ดไม่ได้ น้ำตาลห้ามใส่เกินสามช้อน น้ำปลาห้ามเกินครึ่งช้อน กินได้แต่น้ำอุ่น และที่สำคัญมือฉันชาง่าย จับอะไร ทนอะไรได้ไม่ค่อยนาน ถ้านายอยากจะแต่งกับฉันก็คงต้องอดทนหน่อยนะ"
ร่าง บางร่ายยาวจนจบ แต่อีกคนก็ไม่มีท่าทีแสดงตอบโต้ใดๆ ทำเพียงแค่เปลี่ยนอิริยาบถจากที่นั่งพิงเก้าอี้มานั่งตัวตรง ริมฝีปากเจ้าตัวพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ยิ้มมันออกมา..
จุนซูที่เห็น คนตรงหน้าไม่พูดอะไรสักที จึงเริ่มเป็นฝ่ายหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแต่ก็ยังพยายามระงับอารมณ์ก่อนที่ริม ฝีปากสีสดจะเอ่ยต่ออย่างตรงไปตรงมาตามแบบฉบับของ คิม จุนซู อีกครั้ง
" ดูท่านายก็ไม่ได้จน ก็ไม่มีเหตุผลที่จะมาเกาะบ้านฉันกิน..และนายก็ไม่ได้ดูโง่ ดังนั้นฉันหวังว่านายคงเข้าใจที่ฉันพูดดี หมดธุระแล้วฉันไปล่ะ"
เสียงประตูถูกเปิดออกทำเอาแจจุงที่เพิ่งออกมาได้ไม่ถึงสิบนาทีหันขวับไปมองน้องชายที่เดินมือล้วงกระเป๋ากางเกงในท่าสบายๆอย่างแปลกใจ
แค่ห้องไม่ถล่มก็ว่าแปลกแล้ว
นี่ออกมาดูยิ้มร่าเริงอีก
หรือจุนซูมันติดใจยูชอนจริงๆ?!!
"จะไปไหนจุนซู? "
" ก็เสร็จแล้วนิ ผมไปล่ะ"เด็กหนุ่มตัวแสบไม่รอช้าให้พี่ชายได้ซักไซร้ไตร่ถามอะไรทั้งสิ้น ขาเพรียวพาร่างของตนเดินตัวปลิวออกไปจากโรงแรมหรูอย่างรวดเร็ว
แจจุงที่ดูแปลกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่น้อย รีบเดินเข้าไปยังห้องรับรองนั่นอย่างไม่รอช้า
"เกิดอะไรขึ้นยูชอน? "
ชาย หนุ่มรูปหล่อตรงหน้ากำลังพยายามกลั้นหัวเราะสุดความสามารถ ก่อนจะเงยหน้าสบตาหวานที่กำลังจ้องมาอย่างสงสัยใคร่รู้และเอ่ยตอบเสียงนุ่ม
"น่ารักดีนะ"
.
.
.
2BC
