My Happy World

Fiction : Born to Be# 7
Pairing : YunhoXJaejoong, YuchunXJunsoo, KibumXDonghae
Author: Deumbeui
Author’s note: ทรงผมใหม่ เห็ดจุนซู!
Warning : ตอนนี้จะมีภาษาประหลาดๆอยู่นะคะ อันอันมีทำตัวหนากับสีกำกับเอาไว้ เลื่อนอ่านความหมายตรง Talk เลยนะคะ ^ ^


"ไม่!!"

"เถอะนะ ทำเพื่อฉันหน่อยไม่ได้หรือยังไง? "

"ไม่ ยังไงก็ไม่!! "

"นี่เพื่อนกันรึเปล่าวะ?! ช่วยหน่อยดิแม่งงง!! "

"จะตัดเพื่อนกันวันนี้เลยก็ได้ ฉันไม่ถือ"

"จุนซู!!! "

"ไม่ต้องมาเรียก พ่อแม่ฉันเป็นคนตั้งชื่อให้ฉันเอง ฉันจำได้ไม่ต้องย้ำ"

"เอาซี่!! จะได้รู้กันไป กะอีแค่ทนไม่สวยเพื่อเพื่อน แกจะทำไม่ได้"

"ไม่ใช่ทำไม่ได้ แต่ฉันไม่ทำ พอใจยัง? "

"ชางมิน ดูดิ!~~~ ฉันควรทำยังไงดี โฮ แบบนี้ความลับต้องถูกเปิดโปงแน่ๆ ฮือ~~"หญิงสาวทิ้งตัวลงกับโซฟายาว ยื่นใบหน้าขาวใสแทรกเข้าแทนที่หนังสือที่ชางมินกำลังขะมักเขม้นอ่านมันเพื่อทำรายงานส่ง ทำเอาเด็กหนุ่มมองหน้าอย่างขัดใจก่อนจะยกหนังสือเข้าใกล้หน้าตัวเองมากขึ้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญ

"มันก็จริงของจุนซูไม่ใช่หรอ? ปัญหาตัวเอง ก็แก้ด้วยตัวเองสิ"

"อะไรเนี่ย!? นี่นายก็เห็นด้วยกับมันอีกคนหรอ?!! "แจจุงกระเด้งตัวขึ้นนั่งทันที ก่อนจะส่งสายค้อนไปหาเพื่อนชายที่ตอนนี้หันเหไปเข้าข้างเพื่อนสาวของเขาเป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว..

ชางมินวางหนังสือลงกับตักทอดสายตาเบื่อหน่ายไปยังใบหน้าขาวมู่บู้บี้นั่นพลางพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอันเป็นเอกลักษณ์แต่ทว่าหล่อบาดใจ..

"ก็แล้วจุนซูมันพูดผิดตรงไหนล่ะ? ผมมันน่ะ แทบจะกุดเป็นต้นหญ้างอกอยู่บนหัวอยู่แล้ว แกจะให้มันทำยังไงกับผมอีกห๊ะ? โกนทิ้ง?ไม่สิ ตัดหัวทิ้งไปเลยดีกว่าไหม? "

"ก็แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ?... "

"แล้วแกทำอะไรช่วยจะปรึกษาฉันก่อนได้ไหมล่ะ!?"คราวนี้เป็นเซียเสียเองที่เป็นคนแทรกขึ้นมา ใบหน้ากลมขมวดคิ้วมุ่น ตาเรียวหรี่เล็กลงจับจ้องอย่างโกรธเคือง...

"แล้วแกอยู่ให้ฉันปรึกษาไหม?! หันหน้ามาอีกทีก็หายหัวไปกับผู้ชายแล้ว! ทิ้งให้ฉันรับชะตากรรมอยู่คนเดียวน่ะ!! สมควรแล้วล่ะ ที่ฉันเข้าไปขัดจังหวะได้สำเร็จ"

"ปากหมาแบบนี้แล้วยังจะมีหน้ามาขอกูให้ช่วยมึงอีกรึไง!? "เซียถึงแว๊ดเสียงสูงใส่ทันทีเมื่อแจจุงขุดเรื่องนี้ขึ้นมาพูด

ยังเจ็บกระดองใจไม่หาย!

จะพูดให้กูเจ็บทำซากเรอะ!!!


"ถ้าแกไม่หลุดต่อยตอนนั้นออกมา สถานการณ์มันก็คงไม่แย่แบบนี้หรอก พอเป็นแบบนี้ฉันก็คิดว่าความลับต้องแตกแน่ๆ ฉันก็แค่อยากคว้าโอกาสสุดท้ายไว้ก็เท่านั้น! ต่อให้ฉันตามแกเข้าไปด้วย ฉันจะช่วยอะไรได้ ห๊า?!! "

"มาด่ากันฝ่ายเดียวแบบนี้ได้ไงล่ะ!!? หาข้อแก้ตัวชัดๆ ลองขึ้นไปอยู่ตรงนั้นบ้างดูไหมล่ะ?! อยากจะเห็นนักว่าแกจะทำไง? อยู่เฉยๆให้เขาต่อยให้เป็นมะเร็งเต้านมไหมล่ะ!!? "


ชางมินที่นั่งอยู่หลับตาลงอย่างปลงตก..

ถ้าให้เดา ด่ากันไปด่ากันมา สุดท้ายมันก็จะมาลงคนหล่ออย่างเขาที่เพียงพลั้งปากหลุดพูดเล่นออกไปครั้งนั่นแน่ๆ...


"ฉันบอกไปแล้วว่าพวกเธอจะไม่เป็นมะเร็งนะ.. "

"หุบปากไปเลย! เพราะแกแท้ๆไอ้เป็ดดำ ถ้าไม่พูดเรื่องมะเร็งเต้านมห่าเหวอะไรนั่นออกมา ฉันก็คงไม่ตกใจและชกรุ่นพี่คนนั้นเขาไปแบบนั้นหรอก!?"

"ใช่ ไม่งั้นฉันก็ไม่ต้องมาโดนไอ้ห่าแจจุงแม่งนั่งหาเรื่องฉันเนี่ย!! "


นั้นไง...

เหอะ ยังไม่ทันขาดคำ

โยนขี้มาให้คนหน้าตาดีอย่างเขาจนได้...


ชางมินคิดพลางกรอกตาขึ้นมองบนเพดานอย่างรู้ชะตากรรม

ที่กูพลาดครั้งเดียวแม่ง ใส่ไม่ยั้ง..

แต่พวกมึงเคยสำนึกกันบ้างไหมว่ามาถึงขั้นเนี่ยได้เพราะใครกันห๊า!!!!


เด็กหนุ่มได้แต่กุมขมับอย่างกลุ้มใจ..จะระเบิดใส่ตอนนี้ก็ไม่ดี..ตอนนี้หญิงสาวสองคนตรงหน้าแทบจะกินหัวกันได้อยู่แล้ว...ถ้าขืนเขาต่อปากต่อคำ ชาตินี้คงไม่มีทางจบสิ้นแน่...

"เดี๋ยวฉันจะเป็นคนไปตัดผมเอง พอใจรึยัง? "ชางมินพูดออกมาในที่สุด...

"จริงนะ!!?? "แจจุงหันหน้ามาทางเพื่อนชายของตนทันที...ตาแวววับด้วยความตื่นเต้นเต็มพิกัดผิดกับเมื่อกี๊อย่างสิ้นเชิง...


ชางมินเงยหน้ามองสบตาก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่และก้มลงอ่านหนังสือตามเดิม..


นี่กูนั่งทำอะไรอยู่เนี่ย?

สนับสนุนให้เพื่อนตัวเองบ้าผู้ชายที่เป็นเกย์!!

กูต้องประสาทไปแล้วแน่ๆ ชิม ชางมินเอ้ย!??



...........
...........................



"ทงเฮ!~~ "

เสียงใสเจื้อยแจ้วมาก่อนตัวของหญิงสาวผิวขาวงามผุดผ่องดังทะลุเข้ามาถึงหลังร้านขณะที่ทงเฮกำลังตระเตรียมของหลังจากเปิดร้านเสร็จได้ไม่นาน..

"อ้าว..มากันแต่เช้าเลย...มีอะไรกันรึเปล่า?.. "

"ไม่มีอะไรหรอก พอดีชางมินจะมาตัดผมน่ะ!! "ตอบฉะฉานก่อนจะยิ้มหวานแฉ่งให้หนึ่งทีและพาตัวเองหลบไปด้านข้างก่อนจะดึงชางมินที่ยืนทำหน้าจะพะอืดพะอมทางด้านหลังของเขาขึ้นมา ไม่วายกระทุ้งสีข้างของเพื่อนชายให้รู้ตัว เด็กหนุ่มรีบเปลี่ยนสีหน้าและส่งยิ้มหล่อทักทายให้ทันที..

"จะตัดกับเขาด้วยหรอเนี่ย? ผมชางมินก็ไม่ยาวมากนี่น่า"

"ผม... "

"พอดีชางมินเขาอยากลองเปลี่ยนทรงสั้นๆดูน่ะทงเฮ...เห็นช่วงนี้สาวๆที่โรงเรียนเขาชอบผู้ชายผมสั้นเหมือนนักบอลน่ะ!"แจจุงแทรกขึ้นตอบทันใดพลางหันไปยิ้มแยกเขี้ยวให้ชางมินพยักหน้าเออออตาม..

"อ๋อ..อย่างนี้นี่เอง...ว่าแต่จุนซูไม่มาหรอ? "

"อยู่หน้าร้านน่ะ พอดีกำลังคุยโทรศัพท์บอกทางเพื่อนอีกคนที่เขากำลังจะมาที่ร้าน... "

"เพื่อนหรอ? "

"เขากำลังอยากหาที่ทำผมน่ะ..พอดีจุนซูแนะนำมาให้ลองดูที่นี่น่ะ"


ชางมินเบือนหน้ามามองแจจุงอย่างเหลือเชื่อ...

ก็ไม่ยากที่จะเข้าใจหรอกนะว่าทำไมเซียถึงไม่อยากให้ความร่วมมือนัก..

นอกจากจะวางแผนชั่วร้ายแล้ว...

ยังโยนขี้ให้คนอื่นหน้าด้านๆแบบนี้นี่เอง...


นี่คบมันมาเป็นเพื่อนได้ยังไงเป็นสิบปีวะเนี่ย!!!!


"อ้อ...งั้นเดี๋ยวชางมินนั่งก่อนได้เลยนะ..เดี๋ยวฉันจัดการให้... "ทงเฮผู้น่ารักพยักหน้ารับรู้สองสามครั้งและเอ่ยบอกชางมินด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรก่อนจะหายไปทางด้านหลังร้าน

ทันทีที่ทงเฮพ้นสายตาชางมินก็เริ่มพ่นใส่แจจุง...

"แกนี่ชั่วได้ใจมากเลยจริงๆ"

"อะไร!? ชั่วตรงไหนมิทราบ!? "

"หัดคิดเองบ้างสิ ฉลาดนักไม่ใช่หรอ? แม่จอมวางแผน เฮอะ!"เด็กหนุ่มหรี่ตาทำเสียงเย็นใส่ก่อนจะสะบัดใบหน้าคมหล่อเหลาไปอีกทางและเดินไปทางด้านหน้าร้านที่เซียยืนอยู่ปล่อยให้แจจุงคิดหนักอยู่คนเดียวอยู่เบื้องหลัง


อะไรกันวะ?!

นี่ฉันยังไม่ทันทำอะไรเลยนะเว้ย!? (รึเปล่าวะ? - -*)


ยังไม่ทันคิดอะไรออก..เพื่อนชายของเขาก็กลับเข้ามานั่งในร้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตามมาด้วยเซียและชายหนุ่มอีกคนที่ส่งยิ้มหล่อมาทางเขาอย่างมีเลศนัย...

แจจุงกำลังคิดจะก้าวหาเดินไปหา...แต่เสียงหวานของคนทางด้านหลังก็หยุดเขาเอาไว้ก่อน..

"ชางมินตกลงจะเอาทรงอะไร คิดไว้รึยัง? "

แจจุงหันหลังเตรียมจะแนะนำคนที่อยู่ตรงหน้าเขาให้กับทงเฮแต่ยังไม่ทันได้อ้าปากก็โดนเพื่อนสาวอันเป็นที่รักคว้าเข้าที่คอก่อนจะดึงลากเข้าด้านหลังร้านอย่างรวดเร็ว..


"นี่แกใส่ร้ายฉันเรอะ!? "ไม่พูดเปล่า เซียยกกรรไกรตัดผมแหลมคมเฟี้ยวขึ้นง้างจ่อเข้าที่ปลายผมด้านข้างของแจจุงไปด้วย

เห้ย!!!

นั่นมันแหลมนะเว้ย!!

ไปหยิบมาตอนไหนฟระเนี่ย!!!?


แจจุงได้แต่โอดครวญในใจ..ไอ้ห่าชางมินมันต้องไปฟ้องอะไรแน่ๆ..

แล้วนี่กูไปทำอะไรยังไม่รู้เลยเหอะ แล้วจะให้ตอบว่าไงกันฟระ!?!! - -*


"ว่ายังไง!!? "

"โอ้ย จุนซู ฉันไม่ได้พูดอะไรจริงๆนะ! "

"แล้วที่บอกว่าฉันเป็นคนแนะนำไอ้หมอประหลาดประสาทกินนั่นมาให้ทงเฮล่ะ หมายความว่ายังไง!? "


โอ้ย แค่นี้เองน่ะหรอ!?

ไอ้ปากหมาเป็ดดำจะคาบไปฟ้องเพื่อ!!!?

รอดจากกรรไกรนี้ไปได้

กูจะกลับไปไถหัวมึงทิ้งแน่ๆ!!!


"ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้น..จุนซู พอดีฉันรีบพูดมากไปหน่อยก็เลยไม่ได้คิดเท่านั้นเอง.. "

"ก็เลยโยนมาว่าฉันเป็นคนพามาให้รู้จักสินะ!? "

"จุนซู มันอันตรายนะ..เดี๋ยวผมฉัน... "แจจุงเอ่ยขัดเปลี่ยนเรื่องเมื่อกรรไกรมันชักจะเข้าใกล้ผมเขามากขึ้นทุกทีที่เซียใส่อารมณ์..

"แกก็แบบนี้ทุกที พูดอะไรน่ะ เคยคิดก่อนบ้างไหม?? ห๊ะ!! "


โอ้ย แม่งก็รู้นิสัยกูดีอยู่แล้ว

จะด่าทำเห้ไรวะเนี่ย!? - -*


"คือ.เอ่อ..ฮึบ!!!.. "แจจุงสบโอกาสขณะที่เซียเผลอก่อนที่จะพยายามยื้อยุดกรรไกรมาแต่เซียกลับไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นง่ายๆ..

"เอามานะ! "

"จุนซู มันอันตรายนะเว้ย! กะแค่ฉันพูดผิดแค่นี้ กะจะฆ่าจะแกงกันเลยเรอะ!? "แจจุงเบี่ยงตัวไปด้านหลัง ทำทุกวิถีทางทุกอย่างเพื่อหลบวิถีมือของเพื่อนตัวเล็กที่จะเอื้อมได้ถึง..

"ก็แกทำตัวให้มันน่าฆ่านักนี่!...เอามานะแจจุง!"ถึงแม้ความสูงของตัวเองจะเป็นรองอยู่มากแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ที่จะต่อกรเลยสักนิด..

"เอามา!! "

"ไม่!! เรื่องอะไรล่ะ อ๊ะ!!...จุนซู เอาคืนมานะ! "

"ไม่มีทาง! "

"ฮึ้ยยยย"

"ย๊ากกกก"


...
...


ฉึบ!!!!!!!!!!


..
..


"เอ่อ... "

"เอ่อ...จุนซู..ฉัน..เอ่อ... "


เซียที่ได้ยินถึงเสียงผมของตนเองร่วงหล่นลงพื้นยกมือขึ้นจับผมหน้าที่รู้สึกได้ว่าหายแหว่งไปกว่าครึ่งอย่างตะลึงค้าง..


"ฉันขอโทษ..ฉัน..เอ่อ.... "

"ไปละนะ~!"

ไม่ทิ้งเวลาให้เสียไปมากกว่านั้น แจจุงอาศัยเท้าที่ยาวกว่าเบี่ยงตัวเองวิ่งออกหนีทันที..


"แจจุง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!แกกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!!!!!!!! "เสียงสูงโอเปร่าแปดหลอดถูกงัดออกจากกล่องเสียงทันทีเมื่อ คิม จุนซู ไร้การควบคุมกระทันหัน...ฝีเท้าที่สั้นกว่าออกวิ่งตามหลังทันที..

"ตายซะเถอะ!!!... "


ปึก!!!


"โอ้ย!!! "

แม้ว่าจะขาสั้นแต่กับการที่ออกตัวอย่างเร็วก็ไม่สามารถเบรกตัวเองได้ทัน ทำเอาชนเข้าหลังกว้างๆของเพื่อนสาวที่หยุดยื่นนิ่งตรงหน้าทันที

"มึงทำไรวะ แม่ง!!! "คำหยาบเริ่มถูกขุดออกมาใช้เมื่อเริ่มไม่พอใจระดับสูงสุด..แต่แล้วคำหยาบคำอื่นก็ถูกพับเก็บลงเข้ากล่องเสียงลงทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า..


"ทะ..ทงเฮรู้จักกันหรอ? "เป็นแจจุงที่เอ่ยถามหลังจากนิ่งอึ้งมานาน..

"เอ่อ..กับคิบอมน่ะหรอ?..ก็..อื้อ..ทำนองนั้น... "หนุ่มหน้าหวานที่กำลังคุยยิ้มแย้มหวานแหววกับชายหนุ่มที่แจจุงตอนแรก(ตั้งใจ)จะมาแนะนำเอ่ยตอบที่ฟังก็รู้ว่าขลาดเขินอยู่ในที

"ทำไมพูดจาใจร้ายแบบนั้นล่ะครับ? เราไม่ใช่แค่รู้จักกันสักหน่อย"คิบอมเอ่ยพลางเข้าใกล้ทงเฮเข้าไปอีก แต่ไม่มีท่าทีว่าทงเฮจะหลบหลีกแต่อย่างใด..


เหมือนถูกขวานตีแสกกลางหน้า

พระเจ้า!

นี่เขาพลาดอะไรไปรึเปล่า!?

=[]=


"นี่มัน..หมายความว่าไง? "กลายเป็นเซียบ้างที่เอ่ย เพราะแจจุงท่าทางจะถูกแช่แข็งเพราะช๊อกไปแล้ว


ยิ่งถูกรุกทงเฮก็ยิ่งหน้าแดง..

ตาโตลอบสบตาคมก่อนจะหันหน้าหลบวูบ...


"ไม่มีอะไรหรอก..ว่าแต่..จุน..จุนซู!!!!!!!!!!!!!! "

เสียงหวานร้องแหลมอย่างตกใจทำเอาทุกคนหันมาจ้องกันเป็นตาเดียว...(ยกเว้นแจจุงที่ยังคงแข็งค้าง)

"ผม...ผมเธอ!! "

เหมือนเพิ่งรู้ตัว..เซียยกมือจับผมหน้าตัวเองก่อนจะวิ่งไปส่องหน้ากระจกทันที..


เสียงหวีดร้องโหยหวนแล้วแต่ใครจะจินตนาการว่ามันออกมาในรูปแบบใดและดังแค่ไหน..

คนแต่งรู้แต่เพียงว่าแก้วกี่ใบกระจกกี่บานแถวบริเวณนั้นสั่นสะเทือนแทบทุกบาน บางอันถึงขั้นมีรอยร้าวกันเลยทีเดียว..


"แจจุง!!!!!!!!!!!แกตาย!!!!!!!!!!!!!!!! "


เซียหันใบหน้าที่ประดับประดาด้วยทรงผมทรงเห็ดที่เกิดจากการที่หน้าม้าถูกตัดเท่ากันทุกเส้นปกอยู่เหนือคิ้วพอดิบพอดีบนใบหน้ากลมป๊อกมาทางแจจุงที่ไหวตัวเองทันรีบหลบเข้าไปอยู่หลังทงเฮได้ทันท่วงทีก่อนที่มือเล็กสั้นของเพื่อนสาวจะคว้าไว้ได้ทัน

"ทงเฮช่วยฉันด้วยนะ!~ "

"ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ออกมาให้ฉันปาดคอซะดีๆ!!! "

"เดี๋ยวๆๆนี่..พอก่อน..ทั้งคู่นี่แล่ะ หยุดได้แล้ววว"ทงเฮที่เป็นเหมือนเสาเพื่อให้ทั้งคู่ได้ไล่จับกันโวยเสียงดัง

"จะให้ฉันไม่ทำอะไรมันเลย ทั้งๆที่มันทำผมฉันเป็นแบบนี้เนี่ยนะ ทงเฮ!? "เซียหยุดแวะหายใจบอกเพียงเสี้ยววิ ก่อนที่กำลังจะกลับไปไล่จับแจจุงอีกครั้ง แต่ทงเฮก็หยุดไว้ได้เสียก่อน

"เดี๋ยวฉันแก้ให้"

"แก้? จะแก้ยังไง!! ม้าเต่อเห็ดแบบนี้น่ะนะ!!!!!!! "

"แนวดีออกนะ"แจจุงโผล่หน้าออกมาพูดเพียงนิดก่อนจะรีบหลุบกลับไปเหมือนเดิมเมื่อโดนเซียตวาดเข้าให้อีกครั้ง

"มาลองตัดดูไหมเล่า!!!!!!!!ไอ้ควายยยย มานี่เดี๋ยวนี้เลยนะ!!! "

"แต่ฉันว่ามันก็น่ารักดีนะ จุนซู"

"ทงเฮ!!!!!!! "


^ ^”



.
.








วันรุ่งขึ้น..


"งอกๆ เห็ดจุนซู"

ปัง!!


เสียงปิดล๊อกเกอร์ดังลั่นห้องแต่งตัวที่เหลือเพียงคนสองคน จุนซูที่เพิ่งระบายอารมณ์กับประตูล๊อกเกอร์นั้นหันส่งสายตามายังคนที่พูดจาประหลาดไม่เข้าหูอย่างอาฆาตเคียดแค้น..

ผิดกับอีกคนที่ยืนยิ้มแฉ่งเข้าสู้…


"เป็นอะไร? วันนี้ไม่ค่อยบานหรอ? "

"เลิกพูดภาษาเห็ด***ใส่ฉันสักที ไม่งั้นฉันฆ่าแกแน่! " (เลื่อนลงไปอ่านคำแปลของภาษาเห็ดที่ทำตัวหนาไว้ทั้งหลายที่ Talk นะคะ)

"โอ้ยพ่นสปอร์ใส่แต่เช้ามันไม่ดีนะ เดี๋ยวอารมณ์จะฝ่อทั้งวันนะเธอ"

"แจจุง!!!! "

"โอเคๆ ฉันเข้าใจแล้วว่าวันนี้เห็ดจุนซูไม่บาน ฉันไม่กวนล่ะ หุบละนะ! "แจจุงว่าพลางตบไหล่เซียไปด้วยก่อนจะเอ่ยเอื้อนประโยคด้วยรอยยิ้มและรีบหายหัวจากไปทิ้งให้อีกคนต้องมานั่งคอยหัวหมุนกับภาษาเห็ดประหลาดบ้าบอที่เมื่อวานพอกลับจากร้านทงเฮ ทั้งชางมินและแจจุงต่างก็ค้นคิดมันขึ้นมาเพื่อล้อเลียนทรงผมเขา...


พากูไปเดือดร้อน...

ยังมีหน้ามาลอยหน้าลอยตาทำแบบนี้ได้อีก...

เดี๋ยวแม่เขวี้ยงซะนี่!!!


หญิงสาวกระฟัดกระเฟียดเตะข้าวของระบายตลอดทางขณะเดินไปยังประตูทางออกอย่างอารมณ์เสีย หน้ากลมสะบัดมองกระจกใกล้ๆประตูครั้งสุดท้ายก่อนจะทึ้งผมอีกสักรอบกับทรงผมอันสุดแสนทุเรศของตัวเอง

ยาวๆสักทีสิฟระ ไอ้ผมบ้า!!!!!


เซียกระชากประตูออกก่อนจะเดินดุ่มๆไปเรื่อยยังที่ที่ปกติซ้อมกับมิกกี้เป็นประจำ...



"งอกครับ จุนซู"


เซียหันสามร้อยหกสิบองศาทันที กะจะอะละวาดให้มันหมดมาดชายวันนี้ไปข้าง..

ใครบังอาจใช้ภาษาเห็ดกับกูวะ!!!!!!!!



"ยูชอน!.. "

"ครับ? "


เซียอ้าปากค้าง จะด่าก็ด่าไม่ออก รอยยิ้มบาดตาตรงนั่นมันช่าง...

โอ้ยยยย!!!! คิม จุนซู อยากจิบร้า!!!


ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็สะบัดหน้าหนีมาแทน..

หญิงสาวกำมือแน่นกัดฟันกรอดด...

หนอยนะหนอยยย..

ไอแจจุง มึงใช้ไอ้ภาษาทุเรศๆนั่นกับกูคนเดียวไม่พอ..

ยังจะไปพ่นลามใส่คนอื่นอีก...

กลับไปกูจะโกนให้ผมมึงให้เป็นทางรถไฟแน่ๆ!!!!!!!!!



"ผมแค่ล้อเล่นเอง ไม่งอนนะครับ"ไม่พูดเปล่า มือใหญ่เอื้อมมาหยิบจับมือเรียวเล็ก(กลม)ขึ้นมากอบกุมพลางช้อนตามองออดอ้อนทำเอาอีกคนระทวยสติกระเจิดกระเจิง...

"งอนแบบนี้ เดี๋ยววันนี้อารมณ์ก็ฝ่อหมดนะ... "

"ยูชอน!!!..ไม่เอาแล้ว ผมไม่เล่นด้วยแล้วนะฮะ"เซียว่าพลางหันหลังหนีอีกครั้ง สะบัดมือหนีเบาๆพองาม..

"ตกลงครับๆ ไม่เล่นก็ไม่เล่น...เราไปซ้อมกันดีกว่านะครับ"มิกกี้หลุดขำเล็กน้อยกับความน่ารักของคนตรงหน้าก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าใกล้แนบชิดแผ่นหลังบางและกระซิบที่ใบหูเล็กทำเอาอีกคนเสียววูบวาบใช่ย่อย..

"ก็ได้ฮะ...อ๊ะ! อื้อ~!"เซียที่ใจอ่อนระทวยนวยนาดตั้งแต่แผ่นอกกว้างของอีกคนแนบชิดกับหลังของตัวเองแล้วหันหลังหวังจะตอบรับคำของร่างสูง..

แต่เกินที่จะคาดคิด..

จู่ๆมิกกี้ก็โน้มตัวลงมาแนบริมฝีปากของตัวเองกับริมฝีปากล่างของเขาเป็นที่เรียบร้อย..


แม้จะเป็นเพียงชั่วเสี้ยววินาที..


แต่ใช่ว่าเขาจะโง่ไม่รู้สึก

ยูชอนจูบกับเขาแล้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ชักจะรักทรงผมนี้แล้วสิ

ขอบใจนะแจจุง ^ ^

……….
…………………



"ยุนโฮเห็นทรงผมใหม่ของจุนซูยัง!? "

"เห? ครับ?? "


ร่างสูงที่กำลังนั่งอ่านกระดาษแผ่นหนึ่งในมือตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด..เอาแขนอีกข้างหลบไปไว้ด้านหลังเพื่อให้ร่างบางกระโดดเข้านั่งในอ้อมกอดเขาอย่างสะดวกๆได้ก่อนมือใหญ่จะโอบล๊อกเข้าที่เอวบางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ..ตาคมละออกจากกระดาษแผ่นนั้นมาสบตาคมหวานที่มีแววระยิบระยับตั้งแต่เข้าห้องซ้อมมา...

"ทรงผมใหม่อะ ของจุนซูเห็นยังฮะ? "

"เห็นยูชอนพูดๆแล้วนะ ที่ว่าหน้าม้าเต่อๆหน่อยน่ะหรอ? "พูดพลางเอามือเกลี่ยปอยผมนุ่มที่ตกลงมาเกะกะใบหน้าขาวน่ารักนั่นก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แนบชิดมากขึ้น (ไอ้หมี อุ้มแจจุงวางบนตักก็สิ้นเรื่องงงง - -*)

"ทรงเห็ดๆๆ!! ตอนนี้ผมใช้ภาษาเห็ดกับจุนซูอยู่ล่ะ สนุกมากเลย ผมสอนให้เอามะ? ผมเพิ่งสอนยูชอนไปเอง...ท่าทางยูชอนจะชอบซะด้วย... "และเสียงเจื้อยแจ้วก็ไหลไปเรื่อยอย่างที่ยุนโฮชอบฟัง...แต่เสียงหวานที่เพิ่งพูดไปไม่ได้นานก็ต้องชะงักลงเมื่อตากลมโตสะดุดกับกระดาษแผ่นขนาดเอสี่ในมือของร่างสูง

"เห?...นี่มันอะไรน่ะฮะ? "

"ตารางแข่งรอบแรกอาทิตย์หน้านี้ไงครับ"

"หา!!!!!!! มะ..ไม่ใช่เดือนหน้าหรอกหรอ? ที่ว่าจะแข่งอะฮะ... "

"เดือนหน้านั่นมันนัดรอบรองกับรอบชิง...รอบคัดเลือกน่ะ อาทิตย์หน้านี่แล้วครับแจจุง"




!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

แจจุงฝันไปใช่ไหม? คุณผู้อ่าน!!!!


=[]=













2BC

 Talk

ก่อนอื่นที่จะพล่ามอะไร
ไปอ่านคำแปลของภาษาเห็ดกันก่อนนะคะ ^ ^


งอก แปลว่า สวัสดี
บาน แปลว่า ดี, มีความสุข
พ่นสปอร์ แปลว่า ด่า, ว่า, ต่อว่า
หุบ แปลว่า บ๊ายบาย (อย่างที่แจจุงพูด หุบละนะ ก็แปลทำนองว่า ไปก่อนนะ แบบนั้นน่ะค่ะ)
ฝ่อ แปลว่า ไม่ดี, ห่อเหี่ยว (ตรงข้ามกับคำว่าบาน)

ภาษาเห็ดทั้งหลายต้องขอขอบคุณรุ่นพี่ที่อยู่วงโคฟเวอร์ด้วยกันมา ที่พี่ท่านไปตัดทรงผมนี้มาและคิดค้นภาษาเหล่านี้พูดกันในวง 555 ขอบคุณที่ทำให้อันๆคลอดฟิกมาได้อีกตอน หลังจากดองไปเดือนกว่านะเคอะ


ซอรี่แรงๆสักสิบทีเลยนะคะ ที่หายหน้าหายตาไปแบบว่า...เหอๆ
หลังจากตอนนี้ก็ต้องรีบไปปั่น Hot doctor ต่อที่ดองนานไม่แพ้กัน - -*
เป็นฟิกไร้พล๊อตทั้งสองเรื่อง ให้ตาย เหอๆ

ยังไงจะรีบมาต่อให้นะคะ
แต่ถ้าหายหน้าไปอีกเดือน นั่นคืออันๆไปเกาหลีเน้ แต่ยังไงจะรีบมาต่อให้ก่อนไปอีกตอนนะคะ ^ ^



ขอบคุณที่ติดตามฟิกค่ะ

(โค้งงามๆ)

ปล.มีคนบ่นว่าพระเอกเราออกกันน้อย รออีกนิดเน้อ ช่วงนี้สองสาวต้องแก้ปัญหาชีวิตกัน 55
ปล.2 คนที่สงสัยเกี่ยวกับทงเฮและคิบอม ตอนหน้าได้รู้กันเน้ ^ ^