[Fic] Born to Be #9 [YunJae][YuSoo]
posted on 25 Nov 2009 21:55 by deumbeui in Born-to-Be
Fiction : Born to Be# 9
Pairing : YunhoXJaejoong, YuchunXJunsoo,KibumXDonghae
Author: Deumbeui
Author’s note: "น้ำพุร้อน!!!??"
Warning : NC-14 ครึ่ง
วันรุ่งขึ้นแจจุงที่เมื่อคืนนอนไม่ได้ ข่มตาไม่หลับเนื่องจากกังวลเรื่องที่ผลักยุนโฮออกไปเมื่อวานคอยตามหลอกหลอนเป็นพักๆกำลังนั่งจับเจ่าเป็นเด็กมีปัญหาตรงขอบริมเวทีมวย หน้าสวยก้มหน้าลงอย่างขบคิดปากเล็กแดงถูกกัดขณะกำลังใช้ความคิดวิธี กลยุทธ์ หรืออะไรก็ได้ที่จะเอามาใช้แก้ตัวกับยุนโฮ...
คนเริ่มทยอยเข้าชมรมกันบ้างแล้วบ้างก็ต่างแยกย้ายไปซ้อมตามมุมของตัวเองการแข่งขันใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆทุกคนจึงตั้งใจซ้อมอย่างเต็มที่...แจจุงเงยหน้ามองรอบๆห้องหวังว่าจะได้เจอกับใบหน้าหล่อเหลาที่เฝ้าโหยหาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน...
ตาโตดำขลับสะดุดเข้ากับหนุ่มหล่อที่เฝ้ารำพึงถึงที่หน้าประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของชมรม..และโดยสัญชาติญาณแจจุงก้าวขาไปหาทันทีเหมือนอัตโตมัติของร่างกาย...อะไรที่กำลังคิดอยู่ในหัวตอนนั้นกระเจิดกระเจิงไปหมดสิ้นตั้งแต่วินาทีที่กระบอกม่านตารับภาพของยุนโฮ...
"ยุนโฮฮะ…"เรียกเสียงเบาเพียงนิดเหมือนประหม่าอยู่ในที...คนหล่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคยจึงหันหน้ามาทางต้นเสียงพลางขานรับเสียงเพราะ...
"ไงครับแจจุง?... "
"คือเอ่อ..อ่า..."บทสนทนาอออ่างถูกหยิกยกใช้ทันทีอย่างไม่ทันตั้งตัว...ไอ้ที่คิดๆไว้ว่าจะพูดโน่น นั่น นี่ ลืมไปแทบหมดเมื่อเห็นรอยยิ้มบาดม่านตาตรงหน้า...
ไม่ชิน...
แม้จะมีอะไรถึงขั้นมากกว่าจ้องตาไปหลายสเตปแล้วก็ตาม..
แจจุงก็ยังทำใจให้ชินกับรอยยิ้มหล่อเหลานั่นได้สักที ><...
"คือ..อาทิตย์หน้าจะแข่งแล้ว...ช่วงนี้ยุนโฮช่วยติวเข้มให้ผมหน่อยได้ไหมฮะ? "
"เอ่อ..พอดี ผมนัดกับคนที่จะซ้อมแข่งให้ผมแล้วด้วยสิ...เพราะรุ่นผมเป็นเฮฟวี่เวจน่ะ ยิ่งหาคนซ้อมยากๆอยู่ด้วยแฮะ.. "
"เอ่อ...ถ้างั้น...ก็ไม่เป็นไรฮะ"
หัวใจแจจุงกระตุกวูบ...นี่เป็นครั้งแรกที่ยุนโฮปฎิเสธเขา...
ตั้งแต่เขาเข้าชมรมมา..ไม่มีวันไหนที่ยุนโฮไม่ซ้อมด้วย...แล้วจู่ๆวันนี้จะเกิดมีคู่ซ้อมเฮฟวี่เวจโผล่ขึ้นมาได้ไงกันล่ะ!?
นี่ยุนโฮงอนเขา หรืออะไรกันแน่เนี่ย!!??
ถ้าเป็นนางเอกฟิกเรื่องอื่น คงเป็นคนดี กลับไปคิดมาก ร้องห่มร้องไห้ โทษฟ้าโทษฝน โทษทุกอย่างที่ดลบันดาลให้พระเอกจู่ๆก็เปลี่ยนแปลงไป...
แต่ไม่ใช่คิม แจจุง คนนี้อย่างแน่นอน!
ใครว่ามีแต่นางร้ายที่ตอแหลเป็นอย่างเดียวล่ะ?!
แจจุงหันหลังทำท่าจะเดินผละจากไป...แต่เมื่อเดินไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง...จู่ๆแจจุงก็เซล้มไปชนคนที่กำลังยืนหันหลังที่กำลังต่อยกระสอบทรายอย่างเมามันส์...
ผู้เคราะห์ร้ายหันไปรับคนที่ล้มชนตนเองไว้ได้ทันท่วงที...มือใหญ่ทั้งสองพยุงร่างบางให้ยืนขึ้น..ก่อนจะถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย..
"เป็นอะไรรึเปล่าครับ? "
"ขอโทษนะฮะ...พอดี จู่ๆขาก็เกิดไม่มีแรงขึ้นมานี่..ผมทำให้เจ็บตรงไหนรึเปล่าฮะ?"ตาโตมองช้อนคนที่เป็นเหยื่อในแผนการณ์ในครั้งนี้มือเล็กแกล้งวางลงตรงต้นแขนกำยำ...เสือคอกว้างกำลังดีเผยให้เห็นต้นคอขาวห่างจากอกแกร่งชื้นเหงื่อเพียงลมหายใจกั้น...คนถูกชนตรงหน้าสมองถึงขั้นเออเร่อร์ ไปไม่เป็นประมวลผลกันไม่ได้เลยทีเดียว...ลำคอขยับขึ้นลงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก...มือแกร่งที่พยุงคนร่างเล็กนั้นเลื่อนลงมาจนถึงเอวบางเพื่อจะประคองแจจุงให้ยืนขึ้นปากกำลังจะเอ่ยบอกคำว่าไม่เป็นไรเลยสักนิดให้กับคนตัวเล็กให้หายข้องใจ...แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพ่นคำใดออกมา...คนในอ้อมแขนก็ถูกใครอีกคนกระชากออกไปทันที...
"พอดีผมบอกยกเลิกคู่ซ้อมไปแล้วแจจุงไปซ้อมกับผมได้แล้วนะครับ"ไม่รอให้ทั้งแจจุงและอีกคนที่มองร่างเล็กตาไม่กระพริบได้พูดอะไรยุนโฮก็แทบจะอุ้มแจจุงพาดไหล่หายลับไปในห้องเปลี่ยนเสื้อของชมรม
ยุนโฮวางแจจุงลงกับเก้าอี้ตัวเดิมกับเมื่อวานพลางนั่งยองๆลงตรงหน้า ตาคมพิจารณาขาขาวพลางเอ่ยถาม...
"เจ็บตรงไหนครับ? "
แจจุงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พลางท่องนะโม พุทโธในใจกล่อมประสาทตัวเองไม่ให้หลุดลอยไปไกลกับภาพตรงหน้า...ใบหน้าคมหล่อเหลาที่ชื้นเหงื่อเพราะความอบอ้าวภายในห้อง...เสื้อกล้ามสีดำพอดีตัวคอกว้างที่เผยให้เห็นร่องอกแผงกำยำ...
พอ พอ พอ...
ขืนมองต่อ เลือดได้พุ่งรดใส่หัวยุนโฮแน่ๆ...
สติหนอจงกลับมา..จงกลับมา..อย่าให้เสียแผน!...
"เปล่าหรอก ผมไม่ได้เจ็บหรอกฮะ…ผมก็แค่แกล้งไปงั้น"
ยุนโฮเงยหน้าขึ้นก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆแจจุงด้านที่ร่างเล็กหันหน้าหนี...และออกจากเกินจากที่คิดไว้ไปหน่อยในความคิดของแจจุง...ร่างสูงจับคนข้างตัวอุ้มนั่งซ้อนตักหันหน้าเข้าหา..สภาพเหมือนเมื่อวานเป๊ะไม่มีผิดเพี้ยน...
"แกล้งทำไมล่ะครับ? หืม? "พูดเฉยๆไม่พอ..ยังฝังปากลงกับซอกคอขาวเพื่อฝากรอยเล็กๆไว้อีกแน่ะ...
แจจุงสะดุ้งนิดหน่อยกับการจู่โจมแบบนี้ครั้งแรกของยุนโฮ...เมื่อวานแค่จุ๊บนิดจุ๊บหน่อย แต่พอโดนทำ hickey (รอยจูบ)ครั้งแรกเลยยังไม่ชิน...ทำเอาเกือบหลุดครางเหมือนตอนต้นในหนังเอวียังไงยังงั้นอยู่แล้วเชียว...แต่ดีว่าเมื่อคืนฝึกเจริญสติมาดีเพื่อรองรับเหตุการณ์ไม่คาดฝันในวันนี้ ปากแดงจึงระงับเสียงไว้ได้ทันท่วงที...
"ก็ถ้าไม่แกล้ง ยุนโฮคงไม่สนใจผม"มึงแน่ใจแล้วนะ แจจุง...ว่ากำลังเล่นบทนางเอกอยุ่เนี่ย!! - -*
"แล้วแบบนี้...ผมสนใจแจจุงพอแล้วรึยังครับ?"ใบหน้าคมถอนออกจากซอกคอขาว...เลื่อนประชิดกับใบหน้าเรียวสวย...ริมฝีปากเคลื่อนประชิดริมฝีปากแดงกระจับได้รูป..มือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังเล็กสร้างความวาบหวามให้กับแจจุงไม่น้อย...
เห็นก๋ากั่นแบบนี้...
แต่ทุกอย่างก็ครั้งแรกนะจะบอกให้! ><
ริมฝีปากใหญ่ยังคงวนเวียนไปมาแถบจมูกเล็กกับปากแดง...มือก็ทำหน้าที่ลูบไล้ไปเรื่อย...มือเล็กกำเข้าที่สายเสื้อกล้ามเพื่อระบายอารมณ์..
จะจูบ ก็จูบสักทีเซ่!!
จะลูบไปลูบมา ไซร้ไปไซร้มาให้มันเสียวสันหลังทำไมเนี่ย!!??
เหมือนยุนโฮจะอ่านใจคนตรงหน้าออก...มุมปากถูกยกขึ้นอย่างผู้ชนะ..ก่อนจะได้ฤกษ์บดเบียดริมฝีปากแดงตรงหน้าเสียที....
ใบหน้าเล็กเอียงคอตามแนวที่ร่างสูงนำอย่างว่าง่าย...ต่างคนต่างแลกจูบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร...มือเล็กละจากเสื้อกล้ามคล้องเข้าที่คอแทน..กระชับจูบให้แน่นขึ้นไปอีก...มือใหญ่เริ่มลูบไล้มาทางด้านหน้าแต่ไม่ได้สอดเข้าไปด้านในอย่างเมื่อวาน..ลูบไล้สูงขึ้นจนถึงหน้าอกผ่านเสื้อตัวบาง..แจจุงที่ตอนแรกตั้งหน้าตั้งตาจูบอยู่นั้นสะดุ้งเล็กน้อย...ก่อนจะผละริมฝีปากออกมาหอบหายใจ...
ต้องขอบคุณคอร์สเจริญสติของชางมินเมื่อวานจริงๆ...ไม่งั้นป่านนี้เขาได้กระโดดออกจากยุนโฮแบบเมื่อวานอีกเป็นแน่...
และต้องขอบคุณเซียที่วันนี้พันผ้ามาให้เขาอย่างดี...ถึงจะรัดแน่นซะจนลูกตาแทบจะปลิ้นออกมาอยู่แล้วแต่ก็ทำให้ยุนโฮไม่มีอาการเอะใจใดๆทั้งสิ้นเมื่อสัมผัสโดน...
"เอ่อ...ผมขอโทษ.."จู่ๆยุนโฮก็พูดโพล่งออกมา..แจจุงเงยหน้าสบตามองอย่างไม่เข้าใจ...
"...ขอโทษที่ผมห้ามใจไม่ไหว"ว่าพลางเอาหน้าผากตัวเองชนกับหน้าผากเล็กของอีกคน...
แจจุงใจเต้นไม่เป็นส่ำ...
พระเจ้า!!!
รูปหล่อ คนดี สุภาพบุรุษ
ถึงจะหลอกแต๊ะอั๋ง แต่ก็ยังมีมารยาทเอ่ยปากขอโทษ!!
จะมีใครดีเท่านี้อีกไหมเนี่ย!!!!
"แจจุงไม่โกรธผมนะ.. "ใคร๊ ใครจะโกรธลงกัน!! จะจับปล้ำตอนนี้ก็ได้นะ แจจุงไม่ถือ ><
แจจุงก้มหน้าอมยิ้มพลางส่ายหัวไปมา...ในใจร่ำๆอยากให้ยุนโฮขึ้นคร่อมให้มันรู้แล้วรู้รอด...แต่ก็ต้องหักห้ามใจไว้...ก่อนจะยืดตัวขึ้นประทับริมฝีปากลงที่มุมปากของอีกคนเป็นคำตอบก่อนเอ่ยเสียงใส..
"ไปซ้อมกันดีกว่านะฮะ ^^"
.
.
.
ส่วนทางด้านเซียที่ปลีกตัวออกจากเพื่อนรักทันทีหลังจากที่เปลี่ยนเสื้อเสร็จคนตัวเล็กกวาดตามองไปทั่วเพื่อสอดส่องหาคนที่ผู้อ่านคงรู้อยู่ว่าเป็นใคร..
วันนี้ล่ะ...ต้องไม่ยอมแพ้ไอ้แจจุงมัน!
ป่านนี้มันคงอ้อนยุนโฮข้ามขั้นไปถึงไหนต่อไหนละ..
ไม่ยอมมันแม่งหรอก...ฮึ่ม!!
"มองหาใครอยู่หรอครับ? "
"อ๊ะ! "เซียสะดุ้งพลางหันไปมองด้านหลังและแทบจะต้องหักคอกลับมาตำแหน่งเดิมแทบจะในทันที...
ก็จะไม่ให้หันกลับยังไงไหวล่ะ...
ปากของอีกคนเล่นจะทิ่มหน้าแล้วเนี่ย...
บางทีก็ขอให้ได้ตั้งตัวบ้างอะไรบ้างได้ไหมล่ะ!!
ไม่ได้ๆๆ ตั้งสติสิ คิม จุนซู...
รวบรวมกำลังสติเข้าไว้ ยังไงวันนี้ต้องก้าวหน้าอย่างน้อยเทียบเท่าแจจุงไม่ก็ก้าวหน้ากว่าให้ได้!
เซียคิดพลางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดจนไหล่ยกมิกกี้ที่ยืนมองจากด้านหลังมองอย่างสงสัยได้เพียงแวบเดียวเท่านั้นยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากอะไรคนด้านหน้าก็หมุนตัวกลับมาพร้อมรอยยิ้มส่องสว่าง...
"ยูชอนไม่ต้องไปซ้อมขึ้นแข่งหรอฮะ? "
"ก็อยากอยู่หรอกครับ แต่ผมคิดว่าป่านนี้คู่ซ้อมของผมคงเป็นคู่ซ้อมให้กับเพื่อนรักของจุนซูอยู่มากกว่า"
"จริงหรอฮะ? แบบนี้ไม่ได้ละ ยังไงรุ่นของแจจุงน่ะก็หาคู่ซ้อมได้ง่ายกว่าแต่รุ่นเฮฟวี่เวจอย่างยูชอนเนี่ยไม่ใช่ว่าใครก็เป็นคู่ซ้อมให้ได้...เดี๋ยวผมไปเรียกยุนโฮให้ก็แล้วกันนะฮะ"
คิม จุนซู ไม่ได้ตั้งใจจะขัดขวางความรักใครนะ...
แต่กำลังช่วยให้เพื่อนตัวเองไม่เสียเวอร์จิ้นก่อนเวลาอันควรต่างหาก ><...
"อย่าเลยดีกว่าครับ ผมเกรงว่าคู่ซ้อมของแจจุงเนี่ย ยุนโฮมันคงไม่ให้ใครเป็นหรอกครับ เพราะมันคงมีท่าเฉพาะไว้สอนส่วนตัวน่ะ ^^"
ท่าเฉพาะอะไรกันล่ะหาาาา!!!????
แบบนั้นยิ่งต้องไม่ได้ใหญ่!!!! แจจุงจะเสียเวอร์จิ้นก่อนจุนซูไม่ได้นะ!!!!!
จุนซูยังไม่ได้เสียจูบจริงๆจังๆซักทีเลย แล้วแจจุงจะข้ามไปเสียอย่างอื่นน่ะเรอะ!?
คิม จุนซู ไม่ยอมเด็ดขาด!!!!
"ถ้างั้นแบบนี้ ผมคงต้องไปเรียนรู้จากยุนโฮบ้างแล้วเนาะ ไว้เอาไปใช้ในการแข่งครั้งหน้าถ้าผมได้ลง ดีไหมฮะ? "
"ถ้าแบบนั้น ผมสอนให้ก็ได้ครับ ผมมีท่าพิเศษสอนให้กับจุนซูเยอะแยะเลยแต่ว่าคงต้องนัดติวเพิ่ม..ที่บ้านผม เป็นไงครับ? "ไม่พูดเปล่ามือใหญ่รั้งเอวคนตัวเล็กเข้าหา...พลางดันติดชิดกำแพงในมุมอับมุมหนึ่งของห้องซ้อมให้พ้นสายตาของคนในห้อง...เรียวปากเลื่อนเข้าประทับที่แก้มนุ่มก่อนจะค่อยๆเลื่อนลงแถบซอกคอ..มือทั้งสองข้างต่างก็ทำหน้าที่ประสานงานกันอย่างดี..ลูบไล้ผ่านเสื้อยืดตัวบางสูงขึ้น..สูงขึ้นเรื่อยๆ...
เพื่อวันนี้แล้ว เซียเองก็ไม่ต่างอะไรกับแจจุงที่เตรียมการพันผ้ามาอย่างดีถึงแม้อาจจะต่างกันหน่อยตรงที่ว่าตัวเองเป็นคนที่จะเนื้อมีนมมากกว่าแจจุงไปนิดไม่อาจทำให้แนบเนียนเท่าคนที่พกเซิร์ฟบอร์ดตลอดเวลาทั้งหน้าทั้งหลังอย่างแจจุงได้....แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ถ้าเพียงแต่เจ้าผ้าเวรไม่เกิดหลุดออกมาเสียก่อนอย่างตอนนี้!!!
เซียรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของความแน่นของผ้าที่พันลดลง...ตาเรียวเล็กเบิกโตขึ้นขณะที่ปากยังคงทำตามภาระหน้าที่ของมันต่อไป....มือเล็กค่อยๆดันคนตรงหน้าออกในจังหวะเดียวกับที่ทั้งสองละปากออกจากกันพอดี...
ไอ้เหี้ยผ้าจะมาหลุดตอนนี้ทำไมเนี่ย!!!!!!???
เห้อ!!! ก็รู้อยู่หรอก่วายังไงก็ไปไกลมากกว่านี้ไม่ได้เพราะเดี๋ยวความลับจะแตกเอา...
แต่ก็นะ....
โอ้ยยย...ก็ให้มัน..นานกว่านี้หน่อยก็ยังดีนี่...
ชริ! อะไรมันจะซวยขนาดนี้วะ !?
รู้งี้ขอออกแบนๆแบบไอ้แจจุงมันจะดีเสียกว่า...
ต่อให้ผ้าหลุดยังไงมันก็ไม่ต่างกับไม่พันนักหรอก...
เห๊อะ....
เซียโอดครวญกะตัวเองภายในใจพลางค่อยๆดันตัวออกจากอ้อมแขนปรับสีหน้าให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะเงยหน้าขึ้นพลางช้อนดวงตาอย่างออดอ้อน...
"ไหนว่าท่าพิเศษจะเอาไว้นัดติวสอนที่บ้านไงฮะ...ทำตรงนี้คนอื่นก็เห็นหมดพอดี มันจะเป็นท่าพิเศษได้ไงล่ะฮะ?"
มิกกี้ก้มหน้าลงพลางอมยิ้มหล่อให้กับความเจ้าเล่ห์ของเด็กหนุ่มน่ารักตรงหน้าก่อนจะเงยหน้ารับคำคนตัวเล็กและจูบลงที่แก้มเบาๆ
"เอางั้นก็ได้ครับ..ครั้งนี้ผมยอมให้ก็ได้...รอให้แข่งเสร็จก่อนถึงตอนนั้นผมมีเวลาติวให้เหลือเฟือเลยล่ะ"
จุนซูได้แต่จับแก้มตรงที่ถูกหอมและมองคนตรงหน้าอย่างเพ้อพกเมื่อเจอรอยยิ้มเจิดจ้าดังตะวันสาดแสงเรืองรองบนท้องฟ้าอันมืดมิด...
นี่เขาต้องบรรลุโสดาบันขั้นไหนหรอเนี่ย??...
ถึงจะสามารถรับมือกับรอยยิ้มบาดขั้วหลอดเลือดหัวใจนี้ได้น่ะ...เห้อ...
ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินเข้ามาในส่วนของพื้นที่ซ้อมนั้น ชินดงประธานชมรมก็เปิดประตูผลุนผลันเดินเข้ามาพอดี...ในมือใหญ่มีกระดาษสองสามแผ่นถืออยู่ในมือ...
"อีกสามวันข้างหน้าจะมีการเข้าค่ายเก็บตัวนักกีฬาที่จะลงแข่งของชมรมนะ..."ชินดงว่าพลางโบกกระดาษในมือไปมา...
"รายละเอียดอยู่ในกระดาษพวกนี้หมดแล้วฉันจะติดไว้ที่บอร์ดประกาศก็แล้วกัน...พวกนายก็อย่าลืมไปดูกันล่ะ"ขณะที่พูดอยู่ด้วยนั้นชินดงก็พลันสอดสายตาเหมือนหาใครในห้องซ้อม...และเหมือนจะไม่เจอคนที่ต้องการหา เขาจึงหันกลับมาที่มิกกี้และถามอย่างไม่ลังเลแทน...
"อ้าวแล้วนี่เจ้ายุนโฮมันหายไปไหนซะล่ะ?"
ยังไม่ทันที่มิกกี้จะได้เอ่ยตอบอะไรออกไปประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เปิดออกพร้อมกับคนที่ชินดงกำลังถามถึงเดินออกมาพร้อมกับใครอีกคนด้านหลัง...
"ฉันอยู่นี่...เมื่อกี๊ว่าอะไรนะ? เรื่องค่ายเก็บตัวนักกีฬาใช่ไหม?"
"ใช่ก็ เหมือนกับปีก่อนๆที่จะมีนักมวยศิษย์เก่าจากโรงเรียนเราที่ได้มีโอกาสไปแข่งนัดสำคัญจากที่ต่างๆมาช่วยเทรนด์ให้ พวกนายสองคนเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยนะยังไงก็เตรียมตัวด้วยล่ะ"ชินดงว่าพลางตบไหล่ยุนโฮและส่งสายตามาทางมิกกี้อย่างรู้กันก่อนจะเดินจากไปทางด้านหน้าชมรมเพื่อแปะรายละเอียดที่บอร์ดประกาศ...
"คงเป็นที่เดิมสินะ"ยุนโฮว่าพลางเบือนหน้ามาทางมิกกี้เป็นเชิงถาม...
"อืม ...รีสอร์ทน้ำพุร้อนออนยัง"
.......
.................
"อะไรนะ!!!? น้ำพุร้อน!!!?? พวกเธอจะไปเก็บตัวที่นั่นอะนะ!!!???"
"ก็เออน่ะสิจะตะโกนหาปู่ทวดบนสวรรค์หรือไงกัน?!"แจจุงเงยหน้าส่งคำสรรเสริญให้เพื่อนชายทั้งยังเอื้อเฟื้อถึงบุคคลในครอบครัวหลายชั่วอายุก่อนขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาตัดเล็บเท้าอยู่อย่างขะมักเขม้น...
"นี่พวกเธอไม่กังวลอะไรกันเลยรึไง?"ชางมินที่ตอนแรกนอนแผ่หราบนเก้าอี้ปรับเบาะเอนได้อย่างสบายอกสบายใจพร้อมป๊อกกี้(ที่ทั้งสองคนซื้อมาเพิ่มทดแทนที่ยังไม่ได้พาไปเลี้ยงบาร์บีคิว)ที่กำลังย่อยได้ที่ในปากกลับกระเด้งตัวนั่งตัวตรงอย่างกระทันหันเมื่อได้ยินเรื่องการเก็บตัวนักกีฬาจนพนักเก้าอี้ฟาดเข้าที่หัวอย่างจังส่งผลให้เศษป๊อกกี้ในปากกระเด็นออกมาใส่เซียที่กำลังพอกครีมบำรุงหน้าหลังอาบน้ำ...คนตัวกลมส่งสายตาอย่างไม่มิตรให้พลางเขี่ยเศษขนมออกจากกางเกงนอนพลางหันกลับไปสนใจกับกระจกและพอกหน้าต่อ...ปากอดสบถใส่คนที่ออกอาการโอเวอร์เกินไม่ได้....
"จะให้กังวลอะไรวะ? ได้ไปเที่ยวน้ำพุร้อนฟรี นี่กูต้องกังวลอะไรมิทราบคุณชิม?"
"ตอนพวกเธออยู่ในท้องแม่เนี่ย แม่ไม่เคยกินไก่ดำตุ๋นเพื่อบำรุงเซลล์สมองพวกเธอเลยรึไงห๊ะ!?"
เซียเงยหน้ากรอกตากับเพดานอย่างเหลืออดใบหน้าครึ่งหนึ่งที่ถูกครีมสีเขียวคล้ำโปะอยู่หันไปทางแจจุงอย่างขอความเห็นใจ...แจจุงที่ตัดเล็บนิ้วก้อยเท้าเล็บสุดท้ายเสร็จเงยหน้าสบสายตากับเพื่อนสาวพอดีก็ได้แต่ถอนหายใจไม่ต่างกัน...
"จะพูดอะไรก็พูดมา มึงจะต้องจะโยงความสัมพันธ์ทางด้านวิทยาศาสตร์มาด่าพวกกูตลอดเลยรึไงกัน?!"เป็นแจจุงที่ตัดสินใจพูดแทน...
"ควาย นี่ฉันด่าให้คิด ไม่ได้ให้มาด่าย้อน!!... "
"........."
เมื่อความเงียบยังคงเป็นคำตอบจากทั้งสองสาว...แจจุงมองหน้าชางมินอย่างเบื่อหน่าย...ส่วนเซียก็ยังคงเอามือกลมๆถูหน้าต่อไปอย่างไม่ยี่หระ...ชางมินถอนหายใจหนึ่งครั้งก่อนตัดสินใจให้ความกระจ่างแก่เพื่อน...
"ก็น้ำพุร้อนน่ะ..."
"...มันแช่รวมไม่ใช่เรอะ!!!!???"
2BC
Pairing : YunhoXJaejoong, YuchunXJunsoo,KibumXDonghae
Author: Deumbeui
Author’s note: "น้ำพุร้อน!!!??"
Warning : NC-14 ครึ่ง
วันรุ่งขึ้นแจจุงที่เมื่อคืนนอนไม่ได้ ข่มตาไม่หลับเนื่องจากกังวลเรื่องที่ผลักยุนโฮออกไปเมื่อวานคอยตามหลอกหลอนเป็นพักๆกำลังนั่งจับเจ่าเป็นเด็กมีปัญหาตรงขอบริมเวทีมวย หน้าสวยก้มหน้าลงอย่างขบคิดปากเล็กแดงถูกกัดขณะกำลังใช้ความคิดวิธี กลยุทธ์ หรืออะไรก็ได้ที่จะเอามาใช้แก้ตัวกับยุนโฮ...
คนเริ่มทยอยเข้าชมรมกันบ้างแล้วบ้างก็ต่างแยกย้ายไปซ้อมตามมุมของตัวเองการแข่งขันใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆทุกคนจึงตั้งใจซ้อมอย่างเต็มที่...แจจุงเงยหน้ามองรอบๆห้องหวังว่าจะได้เจอกับใบหน้าหล่อเหลาที่เฝ้าโหยหาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน...
ตาโตดำขลับสะดุดเข้ากับหนุ่มหล่อที่เฝ้ารำพึงถึงที่หน้าประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของชมรม..และโดยสัญชาติญาณแจจุงก้าวขาไปหาทันทีเหมือนอัตโตมัติของร่างกาย...อะไรที่กำลังคิดอยู่ในหัวตอนนั้นกระเจิดกระเจิงไปหมดสิ้นตั้งแต่วินาทีที่กระบอกม่านตารับภาพของยุนโฮ...
"ยุนโฮฮะ…"เรียกเสียงเบาเพียงนิดเหมือนประหม่าอยู่ในที...คนหล่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคยจึงหันหน้ามาทางต้นเสียงพลางขานรับเสียงเพราะ...
"ไงครับแจจุง?... "
"คือเอ่อ..อ่า..."บทสนทนาอออ่างถูกหยิกยกใช้ทันทีอย่างไม่ทันตั้งตัว...ไอ้ที่คิดๆไว้ว่าจะพูดโน่น นั่น นี่ ลืมไปแทบหมดเมื่อเห็นรอยยิ้มบาดม่านตาตรงหน้า...
ไม่ชิน...
แม้จะมีอะไรถึงขั้นมากกว่าจ้องตาไปหลายสเตปแล้วก็ตาม..
แจจุงก็ยังทำใจให้ชินกับรอยยิ้มหล่อเหลานั่นได้สักที ><...
"คือ..อาทิตย์หน้าจะแข่งแล้ว...ช่วงนี้ยุนโฮช่วยติวเข้มให้ผมหน่อยได้ไหมฮะ? "
"เอ่อ..พอดี ผมนัดกับคนที่จะซ้อมแข่งให้ผมแล้วด้วยสิ...เพราะรุ่นผมเป็นเฮฟวี่เวจน่ะ ยิ่งหาคนซ้อมยากๆอยู่ด้วยแฮะ.. "
"เอ่อ...ถ้างั้น...ก็ไม่เป็นไรฮะ"
หัวใจแจจุงกระตุกวูบ...นี่เป็นครั้งแรกที่ยุนโฮปฎิเสธเขา...
ตั้งแต่เขาเข้าชมรมมา..ไม่มีวันไหนที่ยุนโฮไม่ซ้อมด้วย...แล้วจู่ๆวันนี้จะเกิดมีคู่ซ้อมเฮฟวี่เวจโผล่ขึ้นมาได้ไงกันล่ะ!?
นี่ยุนโฮงอนเขา หรืออะไรกันแน่เนี่ย!!??
ถ้าเป็นนางเอกฟิกเรื่องอื่น คงเป็นคนดี กลับไปคิดมาก ร้องห่มร้องไห้ โทษฟ้าโทษฝน โทษทุกอย่างที่ดลบันดาลให้พระเอกจู่ๆก็เปลี่ยนแปลงไป...
แต่ไม่ใช่คิม แจจุง คนนี้อย่างแน่นอน!
ใครว่ามีแต่นางร้ายที่ตอแหลเป็นอย่างเดียวล่ะ?!
แจจุงหันหลังทำท่าจะเดินผละจากไป...แต่เมื่อเดินไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง...จู่ๆแจจุงก็เซล้มไปชนคนที่กำลังยืนหันหลังที่กำลังต่อยกระสอบทรายอย่างเมามันส์...
ผู้เคราะห์ร้ายหันไปรับคนที่ล้มชนตนเองไว้ได้ทันท่วงที...มือใหญ่ทั้งสองพยุงร่างบางให้ยืนขึ้น..ก่อนจะถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย..
"เป็นอะไรรึเปล่าครับ? "
"ขอโทษนะฮะ...พอดี จู่ๆขาก็เกิดไม่มีแรงขึ้นมานี่..ผมทำให้เจ็บตรงไหนรึเปล่าฮะ?"ตาโตมองช้อนคนที่เป็นเหยื่อในแผนการณ์ในครั้งนี้มือเล็กแกล้งวางลงตรงต้นแขนกำยำ...เสือคอกว้างกำลังดีเผยให้เห็นต้นคอขาวห่างจากอกแกร่งชื้นเหงื่อเพียงลมหายใจกั้น...คนถูกชนตรงหน้าสมองถึงขั้นเออเร่อร์ ไปไม่เป็นประมวลผลกันไม่ได้เลยทีเดียว...ลำคอขยับขึ้นลงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก...มือแกร่งที่พยุงคนร่างเล็กนั้นเลื่อนลงมาจนถึงเอวบางเพื่อจะประคองแจจุงให้ยืนขึ้นปากกำลังจะเอ่ยบอกคำว่าไม่เป็นไรเลยสักนิดให้กับคนตัวเล็กให้หายข้องใจ...แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพ่นคำใดออกมา...คนในอ้อมแขนก็ถูกใครอีกคนกระชากออกไปทันที...
"พอดีผมบอกยกเลิกคู่ซ้อมไปแล้วแจจุงไปซ้อมกับผมได้แล้วนะครับ"ไม่รอให้ทั้งแจจุงและอีกคนที่มองร่างเล็กตาไม่กระพริบได้พูดอะไรยุนโฮก็แทบจะอุ้มแจจุงพาดไหล่หายลับไปในห้องเปลี่ยนเสื้อของชมรม
ยุนโฮวางแจจุงลงกับเก้าอี้ตัวเดิมกับเมื่อวานพลางนั่งยองๆลงตรงหน้า ตาคมพิจารณาขาขาวพลางเอ่ยถาม...
"เจ็บตรงไหนครับ? "
แจจุงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พลางท่องนะโม พุทโธในใจกล่อมประสาทตัวเองไม่ให้หลุดลอยไปไกลกับภาพตรงหน้า...ใบหน้าคมหล่อเหลาที่ชื้นเหงื่อเพราะความอบอ้าวภายในห้อง...เสื้อกล้ามสีดำพอดีตัวคอกว้างที่เผยให้เห็นร่องอกแผงกำยำ...
พอ พอ พอ...
ขืนมองต่อ เลือดได้พุ่งรดใส่หัวยุนโฮแน่ๆ...
สติหนอจงกลับมา..จงกลับมา..อย่าให้เสียแผน!...
"เปล่าหรอก ผมไม่ได้เจ็บหรอกฮะ…ผมก็แค่แกล้งไปงั้น"
ยุนโฮเงยหน้าขึ้นก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆแจจุงด้านที่ร่างเล็กหันหน้าหนี...และออกจากเกินจากที่คิดไว้ไปหน่อยในความคิดของแจจุง...ร่างสูงจับคนข้างตัวอุ้มนั่งซ้อนตักหันหน้าเข้าหา..สภาพเหมือนเมื่อวานเป๊ะไม่มีผิดเพี้ยน...
"แกล้งทำไมล่ะครับ? หืม? "พูดเฉยๆไม่พอ..ยังฝังปากลงกับซอกคอขาวเพื่อฝากรอยเล็กๆไว้อีกแน่ะ...
แจจุงสะดุ้งนิดหน่อยกับการจู่โจมแบบนี้ครั้งแรกของยุนโฮ...เมื่อวานแค่จุ๊บนิดจุ๊บหน่อย แต่พอโดนทำ hickey (รอยจูบ)ครั้งแรกเลยยังไม่ชิน...ทำเอาเกือบหลุดครางเหมือนตอนต้นในหนังเอวียังไงยังงั้นอยู่แล้วเชียว...แต่ดีว่าเมื่อคืนฝึกเจริญสติมาดีเพื่อรองรับเหตุการณ์ไม่คาดฝันในวันนี้ ปากแดงจึงระงับเสียงไว้ได้ทันท่วงที...
"ก็ถ้าไม่แกล้ง ยุนโฮคงไม่สนใจผม"มึงแน่ใจแล้วนะ แจจุง...ว่ากำลังเล่นบทนางเอกอยุ่เนี่ย!! - -*
"แล้วแบบนี้...ผมสนใจแจจุงพอแล้วรึยังครับ?"ใบหน้าคมถอนออกจากซอกคอขาว...เลื่อนประชิดกับใบหน้าเรียวสวย...ริมฝีปากเคลื่อนประชิดริมฝีปากแดงกระจับได้รูป..มือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังเล็กสร้างความวาบหวามให้กับแจจุงไม่น้อย...
เห็นก๋ากั่นแบบนี้...
แต่ทุกอย่างก็ครั้งแรกนะจะบอกให้! ><
ริมฝีปากใหญ่ยังคงวนเวียนไปมาแถบจมูกเล็กกับปากแดง...มือก็ทำหน้าที่ลูบไล้ไปเรื่อย...มือเล็กกำเข้าที่สายเสื้อกล้ามเพื่อระบายอารมณ์..
จะจูบ ก็จูบสักทีเซ่!!
จะลูบไปลูบมา ไซร้ไปไซร้มาให้มันเสียวสันหลังทำไมเนี่ย!!??
เหมือนยุนโฮจะอ่านใจคนตรงหน้าออก...มุมปากถูกยกขึ้นอย่างผู้ชนะ..ก่อนจะได้ฤกษ์บดเบียดริมฝีปากแดงตรงหน้าเสียที....
ใบหน้าเล็กเอียงคอตามแนวที่ร่างสูงนำอย่างว่าง่าย...ต่างคนต่างแลกจูบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร...มือเล็กละจากเสื้อกล้ามคล้องเข้าที่คอแทน..กระชับจูบให้แน่นขึ้นไปอีก...มือใหญ่เริ่มลูบไล้มาทางด้านหน้าแต่ไม่ได้สอดเข้าไปด้านในอย่างเมื่อวาน..ลูบไล้สูงขึ้นจนถึงหน้าอกผ่านเสื้อตัวบาง..แจจุงที่ตอนแรกตั้งหน้าตั้งตาจูบอยู่นั้นสะดุ้งเล็กน้อย...ก่อนจะผละริมฝีปากออกมาหอบหายใจ...
ต้องขอบคุณคอร์สเจริญสติของชางมินเมื่อวานจริงๆ...ไม่งั้นป่านนี้เขาได้กระโดดออกจากยุนโฮแบบเมื่อวานอีกเป็นแน่...
และต้องขอบคุณเซียที่วันนี้พันผ้ามาให้เขาอย่างดี...ถึงจะรัดแน่นซะจนลูกตาแทบจะปลิ้นออกมาอยู่แล้วแต่ก็ทำให้ยุนโฮไม่มีอาการเอะใจใดๆทั้งสิ้นเมื่อสัมผัสโดน...
"เอ่อ...ผมขอโทษ.."จู่ๆยุนโฮก็พูดโพล่งออกมา..แจจุงเงยหน้าสบตามองอย่างไม่เข้าใจ...
"...ขอโทษที่ผมห้ามใจไม่ไหว"ว่าพลางเอาหน้าผากตัวเองชนกับหน้าผากเล็กของอีกคน...
แจจุงใจเต้นไม่เป็นส่ำ...
พระเจ้า!!!
รูปหล่อ คนดี สุภาพบุรุษ
ถึงจะหลอกแต๊ะอั๋ง แต่ก็ยังมีมารยาทเอ่ยปากขอโทษ!!
จะมีใครดีเท่านี้อีกไหมเนี่ย!!!!
"แจจุงไม่โกรธผมนะ.. "ใคร๊ ใครจะโกรธลงกัน!! จะจับปล้ำตอนนี้ก็ได้นะ แจจุงไม่ถือ ><
แจจุงก้มหน้าอมยิ้มพลางส่ายหัวไปมา...ในใจร่ำๆอยากให้ยุนโฮขึ้นคร่อมให้มันรู้แล้วรู้รอด...แต่ก็ต้องหักห้ามใจไว้...ก่อนจะยืดตัวขึ้นประทับริมฝีปากลงที่มุมปากของอีกคนเป็นคำตอบก่อนเอ่ยเสียงใส..
"ไปซ้อมกันดีกว่านะฮะ ^^"
.
.
.
ส่วนทางด้านเซียที่ปลีกตัวออกจากเพื่อนรักทันทีหลังจากที่เปลี่ยนเสื้อเสร็จคนตัวเล็กกวาดตามองไปทั่วเพื่อสอดส่องหาคนที่ผู้อ่านคงรู้อยู่ว่าเป็นใคร..
วันนี้ล่ะ...ต้องไม่ยอมแพ้ไอ้แจจุงมัน!
ป่านนี้มันคงอ้อนยุนโฮข้ามขั้นไปถึงไหนต่อไหนละ..
ไม่ยอมมันแม่งหรอก...ฮึ่ม!!
"มองหาใครอยู่หรอครับ? "
"อ๊ะ! "เซียสะดุ้งพลางหันไปมองด้านหลังและแทบจะต้องหักคอกลับมาตำแหน่งเดิมแทบจะในทันที...
ก็จะไม่ให้หันกลับยังไงไหวล่ะ...
ปากของอีกคนเล่นจะทิ่มหน้าแล้วเนี่ย...
บางทีก็ขอให้ได้ตั้งตัวบ้างอะไรบ้างได้ไหมล่ะ!!
ไม่ได้ๆๆ ตั้งสติสิ คิม จุนซู...
รวบรวมกำลังสติเข้าไว้ ยังไงวันนี้ต้องก้าวหน้าอย่างน้อยเทียบเท่าแจจุงไม่ก็ก้าวหน้ากว่าให้ได้!
เซียคิดพลางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดจนไหล่ยกมิกกี้ที่ยืนมองจากด้านหลังมองอย่างสงสัยได้เพียงแวบเดียวเท่านั้นยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากอะไรคนด้านหน้าก็หมุนตัวกลับมาพร้อมรอยยิ้มส่องสว่าง...
"ยูชอนไม่ต้องไปซ้อมขึ้นแข่งหรอฮะ? "
"ก็อยากอยู่หรอกครับ แต่ผมคิดว่าป่านนี้คู่ซ้อมของผมคงเป็นคู่ซ้อมให้กับเพื่อนรักของจุนซูอยู่มากกว่า"
"จริงหรอฮะ? แบบนี้ไม่ได้ละ ยังไงรุ่นของแจจุงน่ะก็หาคู่ซ้อมได้ง่ายกว่าแต่รุ่นเฮฟวี่เวจอย่างยูชอนเนี่ยไม่ใช่ว่าใครก็เป็นคู่ซ้อมให้ได้...เดี๋ยวผมไปเรียกยุนโฮให้ก็แล้วกันนะฮะ"
คิม จุนซู ไม่ได้ตั้งใจจะขัดขวางความรักใครนะ...
แต่กำลังช่วยให้เพื่อนตัวเองไม่เสียเวอร์จิ้นก่อนเวลาอันควรต่างหาก ><...
"อย่าเลยดีกว่าครับ ผมเกรงว่าคู่ซ้อมของแจจุงเนี่ย ยุนโฮมันคงไม่ให้ใครเป็นหรอกครับ เพราะมันคงมีท่าเฉพาะไว้สอนส่วนตัวน่ะ ^^"
ท่าเฉพาะอะไรกันล่ะหาาาา!!!????
แบบนั้นยิ่งต้องไม่ได้ใหญ่!!!! แจจุงจะเสียเวอร์จิ้นก่อนจุนซูไม่ได้นะ!!!!!
จุนซูยังไม่ได้เสียจูบจริงๆจังๆซักทีเลย แล้วแจจุงจะข้ามไปเสียอย่างอื่นน่ะเรอะ!?
คิม จุนซู ไม่ยอมเด็ดขาด!!!!
"ถ้างั้นแบบนี้ ผมคงต้องไปเรียนรู้จากยุนโฮบ้างแล้วเนาะ ไว้เอาไปใช้ในการแข่งครั้งหน้าถ้าผมได้ลง ดีไหมฮะ? "
"ถ้าแบบนั้น ผมสอนให้ก็ได้ครับ ผมมีท่าพิเศษสอนให้กับจุนซูเยอะแยะเลยแต่ว่าคงต้องนัดติวเพิ่ม..ที่บ้านผม เป็นไงครับ? "ไม่พูดเปล่ามือใหญ่รั้งเอวคนตัวเล็กเข้าหา...พลางดันติดชิดกำแพงในมุมอับมุมหนึ่งของห้องซ้อมให้พ้นสายตาของคนในห้อง...เรียวปากเลื่อนเข้าประทับที่แก้มนุ่มก่อนจะค่อยๆเลื่อนลงแถบซอกคอ..มือทั้งสองข้างต่างก็ทำหน้าที่ประสานงานกันอย่างดี..ลูบไล้ผ่านเสื้อยืดตัวบางสูงขึ้น..สูงขึ้นเรื่อยๆ...
เพื่อวันนี้แล้ว เซียเองก็ไม่ต่างอะไรกับแจจุงที่เตรียมการพันผ้ามาอย่างดีถึงแม้อาจจะต่างกันหน่อยตรงที่ว่าตัวเองเป็นคนที่จะเนื้อมีนมมากกว่าแจจุงไปนิดไม่อาจทำให้แนบเนียนเท่าคนที่พกเซิร์ฟบอร์ดตลอดเวลาทั้งหน้าทั้งหลังอย่างแจจุงได้....แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ถ้าเพียงแต่เจ้าผ้าเวรไม่เกิดหลุดออกมาเสียก่อนอย่างตอนนี้!!!
เซียรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของความแน่นของผ้าที่พันลดลง...ตาเรียวเล็กเบิกโตขึ้นขณะที่ปากยังคงทำตามภาระหน้าที่ของมันต่อไป....มือเล็กค่อยๆดันคนตรงหน้าออกในจังหวะเดียวกับที่ทั้งสองละปากออกจากกันพอดี...
ไอ้เหี้ยผ้าจะมาหลุดตอนนี้ทำไมเนี่ย!!!!!!???
เห้อ!!! ก็รู้อยู่หรอก่วายังไงก็ไปไกลมากกว่านี้ไม่ได้เพราะเดี๋ยวความลับจะแตกเอา...
แต่ก็นะ....
โอ้ยยย...ก็ให้มัน..นานกว่านี้หน่อยก็ยังดีนี่...
ชริ! อะไรมันจะซวยขนาดนี้วะ !?
รู้งี้ขอออกแบนๆแบบไอ้แจจุงมันจะดีเสียกว่า...
ต่อให้ผ้าหลุดยังไงมันก็ไม่ต่างกับไม่พันนักหรอก...
เห๊อะ....
เซียโอดครวญกะตัวเองภายในใจพลางค่อยๆดันตัวออกจากอ้อมแขนปรับสีหน้าให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะเงยหน้าขึ้นพลางช้อนดวงตาอย่างออดอ้อน...
"ไหนว่าท่าพิเศษจะเอาไว้นัดติวสอนที่บ้านไงฮะ...ทำตรงนี้คนอื่นก็เห็นหมดพอดี มันจะเป็นท่าพิเศษได้ไงล่ะฮะ?"
มิกกี้ก้มหน้าลงพลางอมยิ้มหล่อให้กับความเจ้าเล่ห์ของเด็กหนุ่มน่ารักตรงหน้าก่อนจะเงยหน้ารับคำคนตัวเล็กและจูบลงที่แก้มเบาๆ
"เอางั้นก็ได้ครับ..ครั้งนี้ผมยอมให้ก็ได้...รอให้แข่งเสร็จก่อนถึงตอนนั้นผมมีเวลาติวให้เหลือเฟือเลยล่ะ"
จุนซูได้แต่จับแก้มตรงที่ถูกหอมและมองคนตรงหน้าอย่างเพ้อพกเมื่อเจอรอยยิ้มเจิดจ้าดังตะวันสาดแสงเรืองรองบนท้องฟ้าอันมืดมิด...
นี่เขาต้องบรรลุโสดาบันขั้นไหนหรอเนี่ย??...
ถึงจะสามารถรับมือกับรอยยิ้มบาดขั้วหลอดเลือดหัวใจนี้ได้น่ะ...เห้อ...
ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินเข้ามาในส่วนของพื้นที่ซ้อมนั้น ชินดงประธานชมรมก็เปิดประตูผลุนผลันเดินเข้ามาพอดี...ในมือใหญ่มีกระดาษสองสามแผ่นถืออยู่ในมือ...
"อีกสามวันข้างหน้าจะมีการเข้าค่ายเก็บตัวนักกีฬาที่จะลงแข่งของชมรมนะ..."ชินดงว่าพลางโบกกระดาษในมือไปมา...
"รายละเอียดอยู่ในกระดาษพวกนี้หมดแล้วฉันจะติดไว้ที่บอร์ดประกาศก็แล้วกัน...พวกนายก็อย่าลืมไปดูกันล่ะ"ขณะที่พูดอยู่ด้วยนั้นชินดงก็พลันสอดสายตาเหมือนหาใครในห้องซ้อม...และเหมือนจะไม่เจอคนที่ต้องการหา เขาจึงหันกลับมาที่มิกกี้และถามอย่างไม่ลังเลแทน...
"อ้าวแล้วนี่เจ้ายุนโฮมันหายไปไหนซะล่ะ?"
ยังไม่ทันที่มิกกี้จะได้เอ่ยตอบอะไรออกไปประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เปิดออกพร้อมกับคนที่ชินดงกำลังถามถึงเดินออกมาพร้อมกับใครอีกคนด้านหลัง...
"ฉันอยู่นี่...เมื่อกี๊ว่าอะไรนะ? เรื่องค่ายเก็บตัวนักกีฬาใช่ไหม?"
"ใช่ก็ เหมือนกับปีก่อนๆที่จะมีนักมวยศิษย์เก่าจากโรงเรียนเราที่ได้มีโอกาสไปแข่งนัดสำคัญจากที่ต่างๆมาช่วยเทรนด์ให้ พวกนายสองคนเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยนะยังไงก็เตรียมตัวด้วยล่ะ"ชินดงว่าพลางตบไหล่ยุนโฮและส่งสายตามาทางมิกกี้อย่างรู้กันก่อนจะเดินจากไปทางด้านหน้าชมรมเพื่อแปะรายละเอียดที่บอร์ดประกาศ...
"คงเป็นที่เดิมสินะ"ยุนโฮว่าพลางเบือนหน้ามาทางมิกกี้เป็นเชิงถาม...
"อืม ...รีสอร์ทน้ำพุร้อนออนยัง"
.......
.................
"อะไรนะ!!!? น้ำพุร้อน!!!?? พวกเธอจะไปเก็บตัวที่นั่นอะนะ!!!???"
"ก็เออน่ะสิจะตะโกนหาปู่ทวดบนสวรรค์หรือไงกัน?!"แจจุงเงยหน้าส่งคำสรรเสริญให้เพื่อนชายทั้งยังเอื้อเฟื้อถึงบุคคลในครอบครัวหลายชั่วอายุก่อนขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาตัดเล็บเท้าอยู่อย่างขะมักเขม้น...
"นี่พวกเธอไม่กังวลอะไรกันเลยรึไง?"ชางมินที่ตอนแรกนอนแผ่หราบนเก้าอี้ปรับเบาะเอนได้อย่างสบายอกสบายใจพร้อมป๊อกกี้(ที่ทั้งสองคนซื้อมาเพิ่มทดแทนที่ยังไม่ได้พาไปเลี้ยงบาร์บีคิว)ที่กำลังย่อยได้ที่ในปากกลับกระเด้งตัวนั่งตัวตรงอย่างกระทันหันเมื่อได้ยินเรื่องการเก็บตัวนักกีฬาจนพนักเก้าอี้ฟาดเข้าที่หัวอย่างจังส่งผลให้เศษป๊อกกี้ในปากกระเด็นออกมาใส่เซียที่กำลังพอกครีมบำรุงหน้าหลังอาบน้ำ...คนตัวกลมส่งสายตาอย่างไม่มิตรให้พลางเขี่ยเศษขนมออกจากกางเกงนอนพลางหันกลับไปสนใจกับกระจกและพอกหน้าต่อ...ปากอดสบถใส่คนที่ออกอาการโอเวอร์เกินไม่ได้....
"จะให้กังวลอะไรวะ? ได้ไปเที่ยวน้ำพุร้อนฟรี นี่กูต้องกังวลอะไรมิทราบคุณชิม?"
"ตอนพวกเธออยู่ในท้องแม่เนี่ย แม่ไม่เคยกินไก่ดำตุ๋นเพื่อบำรุงเซลล์สมองพวกเธอเลยรึไงห๊ะ!?"
เซียเงยหน้ากรอกตากับเพดานอย่างเหลืออดใบหน้าครึ่งหนึ่งที่ถูกครีมสีเขียวคล้ำโปะอยู่หันไปทางแจจุงอย่างขอความเห็นใจ...แจจุงที่ตัดเล็บนิ้วก้อยเท้าเล็บสุดท้ายเสร็จเงยหน้าสบสายตากับเพื่อนสาวพอดีก็ได้แต่ถอนหายใจไม่ต่างกัน...
"จะพูดอะไรก็พูดมา มึงจะต้องจะโยงความสัมพันธ์ทางด้านวิทยาศาสตร์มาด่าพวกกูตลอดเลยรึไงกัน?!"เป็นแจจุงที่ตัดสินใจพูดแทน...
"ควาย นี่ฉันด่าให้คิด ไม่ได้ให้มาด่าย้อน!!... "
"........."
เมื่อความเงียบยังคงเป็นคำตอบจากทั้งสองสาว...แจจุงมองหน้าชางมินอย่างเบื่อหน่าย...ส่วนเซียก็ยังคงเอามือกลมๆถูหน้าต่อไปอย่างไม่ยี่หระ...ชางมินถอนหายใจหนึ่งครั้งก่อนตัดสินใจให้ความกระจ่างแก่เพื่อน...
"ก็น้ำพุร้อนน่ะ..."
"...มันแช่รวมไม่ใช่เรอะ!!!!???"
2BC
