[Fic] Obajicon ::9:: [YunJae][YuSoo]
posted on 19 Jan 2012 19:31 by deumbeui in Obajicon directory Fiction, Entertainment, AsianFiction : Obajicon 9
Pairing : YunhoXJaejoong, YuchunXJunsoo
Genre : Romantic Comedy
Author : Deumbeui
Author’s note : “รอยแดงๆ....ที่คอนายไง..”
Warning : PG-15, อ่านเรื่อง Shotacon ก่อนนะคะ ไม่งั้นงงแน่นอนค่ะ มันเป็นฟิกภาคต่อกันเน้อ
แจจุงจ้องหน้าจอที่ถูกตัดสายไปตั้งนานแล้วก็ถอนหายใจแรงๆ...
ไอ้เพื่อนบ้านี่มันทำอะไรอยู่กันแน่นะ?!!
ตอนนี้แจจุงกำลังยืนอยู่ที่ระเบียงหน้าห้องตัวเอง...เหม่อมองไปยังทิวทัศน์ด้านหน้า... สายลมยามเช้าปะทะเข้ากับใบหน้าสวยเบาๆ...แก้มขาวใสอดแดงระเรื่อขึ้นไม่ได้เมื่อคิดถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นทั้งเมื่อเช้าและเมื่อวาน...
ให้ตายเหอะ ตื่นมาแต่เช้าก็เจอภาพชวนหัวใจวาย...ไอ้ที่คิดมาตลอดทั้งคืนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความฝันเป็นอันต้องตกไปอย่างไม่ต้องหยิกเนื้อตัวเองให้เสียเวลา...
จำได้มั่นๆเลยนะ ว่าเมื่อคืนเด็กมันใส่เสื้อนอน!!!! เพราะเขาบังคับมันใส่เองนั่นแล่ะถ้าจะมานอนบนเตียงเดียวกับเขา.... เพราะแม่งรู้ไง...ว่าตื่นมาเดาได้เลยว่าตัวเองจะอยู่ในสภาพแบบไหน..ทุกครั้งที่นอนกับเด็กมัน ตื่นมาก็ท่าเดิมทุกที...
ไม่ปลายคาง..ก็เดี๋ยวจมูกบ้าง ซอกคอบ้าง เป็นวิวแรกที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเป็นสิ่งแรกที่เห็นตลอด...
และครั้งนี้แทบไม่ต้องเดาว่าจะตื่นมาแล้วเป็นยังไงเพราะเด็กมันจับเขาฝังเข้ากับอกกว้างๆนั่นตั้งแต่ล้มตัวนอนแล้ว...ขยับแทบไม่ได้ทั้งคืน แล้วคิดหรอว่าตอนเช้าเขาจะตื่นมาเห็นวิวเป็นอย่างอื่นได้???
ทั้งๆที่ทำใจไว้แล้ว ว่ามันคงไม่ต่างจากเดิม...แต่เปล่าเลย!!! ไอ้เด็กคนนี้มันต้องทำอะไรให้เขาต้องอายุสั้นลงขึ้นทุกวันให้ได้จริงๆสิน่า...
ก็มันเล่นถอดเสื้อออกไปตอนไหนก็ไม่รู้!!!!!! เขาว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนสนิทดีหรอกนะ ก็ตื่นเต้นจนจะตายได้อยู่แล้ว แต่กลับไม่รู้สึกตัวอะไรเลยว่าเด็กมันลุกขึ้นถอดเสื้อตอนไหน!!
ตื่นมาแทบจะดับอนาถตัวเองคาอกเปลือยๆนั่น... ดีนะที่อย่างน้อยเด็กมันยังใส่กางเกงอยู่...ไม่งั้นเขาได้ช๊อกตายจริงๆนั่นแล่ะ....
อะไร??
เปล่านะ ไม่ได้แอบดูนะ!!! ก็ให้ทำไงเล่า!! พอตื่นมาเห็นอกใหญ่ๆเต็มสองตาขนาดนั้น ไม่มองขึ้นก็ต้องมองลงใช่ป่ะล่ะ?!!! ไม่ได้คิดไปไกลว่าถ้าเด็กมันถอดเสื้อแล้วคาดหวังว่ากางเกงจะต้องถูกถอดด้วยสักหน่อย!! ไม่มีนะ ไม่มี๊~~!!
เขาก็แค่เลือกที่จะมองลงเท่านั้นเอง!! ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้นเลยนะ!!~ ><
“อ๊ะ!...”
มัวแต่หมกมุ่นครุ่นคิดจนไม่ได้ยินเสียงอะไรรอบข้าง...มาสะดุ้งเอาอีกทีก็ตอนถูกมือใหญ่ของเด็กอายุน้อยกว่าหลายปีรวบเข้าตรงเอวแล้วดึงเข้าไปกอดนี่แล่ะ..
“ตื่นนานแล้วหรอครับ?”เสียงทุ้มนุ่มกระซิบบางเบาที่ใบหูพลางวางใบหน้าคมตรงไหล่...
“กะ..ก็สักพักนึงเอง...”แจจุงหดคอนิดหน่อยเมื่ออีกคนแทบจะเอาหน้าฝังเข้าไปในซอกคอของเขาอยู่แล้ว...
“ทำไมไม่ปลุกผมล่ะ?”
“จะปลุกทำไมล่ะ? เห็นนอนสบายๆ..”
“ก็อยากได้มอร์นิ่งคิส..”
“เอ๊ะ! ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ ยุนโฮ!”มือขาวจับมั่นเข้าที่แขนใหญ่ที่โอบเอวเขาเอาไว้พลางพยายามยื้อออก และหันหลังไปหมายจะต่อว่าสักหน่อย...แต่พอหันไปก็รู้ตัวว่าเขาน่ะโคตรโง่เอง!!
ลืมไปแล้วหรือไง ว่าเด็กมันแม่งไม่ได้ใส่เสื้อออออออออออออ~~!!
“ผมอยากได้มอร์นิ่งคิสจากแฟน เอาใหญ่ตรงไหนกัน??”ไหนๆคนตัวเล็กกว่าหันหน้ามาแล้วยุนโฮก็ถือโอกาสดันอีกคนให้หลังติดระเบียงก่อนจะตามเอามือไปท้าวคร่อมไว้ตรงราวระเบียงพร้อมๆกับชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ...ยิ้มหวาน...
เต็มตาเลยว้อย!!!!!ทั้งอก ทั้งหน้าท้อง ทั้งกล้าม...และนั่น..กางเกงมันก็หมิ่นเหม่มว๊ากกกกกกกก!!! ทำไมมันไปอยู่ซะต่ำขนาดนั้นเลยล่ะเนี่ย??!!
“ทะ...ทำไมไม่ใส่เสื้อดีๆล่ะ!!!??? ออกมายืนตากลมแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก!!”
“ก็เสื้อพี่แจจุงมันตัวเล็กนี่น่า...ใส่แล้วก็อึดอัดอ่ะ...กางเกงนี่ก็เหมือนกัน...มันเต่อจะแย่อยู่แล้ว...”
“ครั้งหน้าก็เอามาเองซะสิ!”
เห้ย ไม่ได้ตั้งใจจะสื่อทำนองว่าจะให้เด็กมันมานอนค้างอีกนะ!!! ก็...ก็แค่...
“ครั้งหน้าผมคงไม่ค้างที่นี่แล้วล่ะ...”
“.......”
“พี่ไปค้างที่คอนโดผมดีกว่า...ทำอะไรจะได้สะดวกๆด้วย แถมพี่ก็ใส่เสื้อผมได้สบายๆอยู่แล้ว...”
“ยุนโฮ!!”
“ไม่สิ...พี่คงไม่ได้ใส่หรอกมั้ง ถึงเวลานั้นน่ะ...โอ้ย!!! พี่แจจุง~~”
มือเรียวขาดฟาดลงเต็มเหนี่ยวที่ต้นแขนไม่เบาพร้อมๆกับที่ตาโตค้อนขวับ
“คิดอย่างอื่นบ้างก็ได้นะ!”
“ผมล้อเล่นหรอก...เอ๊ะ...ไม่สิ...จริงๆผมก็พูดความจริงนี่น่า...อยู่ที่ว่าช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง...โอ้ย!! โอเคครับ โอเค...ผมยอมแล้วก็ได้...”โดนฟาดเข้าให้อีกรอบจึงยอมเก็บปากเก็บคำ...แต่ทั้งรอยยิ้มและสายตาที่ส่งมาไม่ได้เป็นไปตามที่พูดด้วยเลย...
ดูจะมีความสุขมากเลยนะกับการที่ได้แกล้งเขาแบบนี้เนี่ย!!!
ไม่รู้คิดผิดหรือคิดถูกกันแน่ที่ตอบตกลงเป็นแฟนเด็กมันแบบนี้...ให้ตายเถอะ T^T
“หิวหรือยัง?...แม่พี่น่าจะทำข้าวเช้าเสร็จแล้ว จะลงไปกินเลยไหม?”
“ก็ได้ครับ”
อื้อ!!~ ตอบรับอย่างเดียวก็ได้นี่! จำเป็นต้องมาจงมาจูบเขาตรงขมับด้วยรึไง???
เพลียเหลือเกิน คิม แจจุงเพลียกับไอ้เด็กหล่อที่ขยันทำเขาแทบจะฆ่าตัวเองตายวันละหลายๆรอบนี่จริงๆ >____<
.......
....................
งง...
คือกำลังงงมากๆ....
ทำไมตื่นขึ้นมาแล้วเขาเห็นหน้าไอ้เด็กนี่ใกล้แบบนี้ล่ะ???
เดี๋ยวนะ นี่ปากเขาก็ถูกปากมันแนบอยู่ด้วยนี่!!!!!
นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่!!!!??????
ตาเรียวกระพริบตาปริบๆสองสามทีขณะที่สมองพยายามประมวลผลอย่างหนัก...อาจจะเป็นเพราะเพิ่งตื่นด้วย สมองเลยยิ่งทำงานช้าเข้าไปอีกเมื่อเจอเรื่องไม่คาดฝันตรงหน้า...
หลังจากอึ้งไปนานกว่าสิบกว่าวินาที...จุนซูก็รวบรวมแรงผลักเข้าที่อกของอีกคนเต็มแรง...หวังจะลุกขึ้นจากเตียงนั่น...แต่นอกจากจะดิ้นไม่หลุดแล้ว มือเล็กยังโดนรวบเข้ากับที่อกพร้อมๆกับที่ริมฝีปากร้อนของคนด้านบนแนบลงมาชิดยิ่งกว่าเก่าเสียอีก...
“อื้อ!!!~~...ยะ...ยูชอน!!”
จากที่พยายามต่อต้านแต่ก็ไม่ได้ผลแถมยังกลับกลายเป็นว่าจุนซูเองก็เริ่มโอนอ่อนตามเมื่อริมฝีปากคนด้านบนค่อยๆละเลียดยกออกเพียงนิดและแตะย้ำๆสองสามครั้งเหมือนเป็นเชิงขออนุญาต...
เมื่อไม่มีท่าทีขัดขืนเหมือนตอนแรก..ยูชอนก็ถอนหน้าออกมามองคนด้านล่างที่ปริือตานิดๆพร้อมๆกับที่ยึดเสื้อที่ไหล่ของเขาแน่น...สบตากันเพียงเสี้ยววิก่อนที่จะก้มหน้าลงไปประทับจูบใหม่ ริมฝีปากของผู้บุกรุกเผยอออกเล็กน้อย ขบเม้มริมฝีปากบนของจุนซูเบาๆก่อนจะสลับมาด้านล่างบ้าง...วนไปมาแบบนี้นานเป็นนาทีโดยไม่ได้รุกรานมากไปกว่านี้แต่อย่างใดก่อนจะตัดสินใจจูบแรงๆลงที่ปากเล็กทีนึงและถอนหน้าออกมา....
จุนซูที่รู้สึกถึงอิสระที่อีกคนมอบให้จึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา...สิ่งแรกที่เห็นก็ไม่ต่างจากตอนแรกที่เขาเพิ่งลืมตาตื่นสักเท่าไรหรอก...เพียงแต่มันไม่ใกล้เท่าและไม่มีอะไรมาปิดปากเขาเท่านั้นเอง...และนั่นทำให้เขาตระหนักในสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสติแล่นเข้าหัว และพอรู้ว่าปากตัวเองเป็นอิสระแล้วก็เตรียมจะโวยเต็มเหนี่ยวใส่คนตรงหน้า
“ปาร์ค ยูชอน!!!!”
“ครับ?”เสียงนุ่มลึกตอบรับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแถมยังคงไม่กระเถิบออกไปไหนทำเอาจุนซูที่พยายามจะลุกขึ้นนั่งเป็นอันต้องล้มเลิกความคิดไป...
ก็ถึงแม้จะไม่ได้ยื่นหน้ามาแนบปากเขาแล้ว แต่ถ้าเขาลุกขึ้นนั่งทั้งๆที่ไอ้เด็กนี่มันยังนอนทับตัวเขาอยู่ล่ะก็ มันก็ไม่ต่างอะไรกับตอนแรกนักหรอก!! เพียงแค่จะกลายเป็นว่าเขาเอาปากตัวเองไปแนบกับเด็กมันยังไงล่ะ!!!!
“ยังจะมาครับอีก!! นาย..ทำ...ทำอะไรลงไป รู้ตัวรึเปล่า??!!!”
“ก็แค่...วัดไข้เท่านั้นเอง”
“ห๊ะ!!??”
“ก็วัดไข้ไง...ว่าผมหายป่วยแล้วจริงๆ...”
จุนซูยังคงทำตาโต พยายามประมวลผลตามเหตุผลที่ฟังยังไงก็ไม่ขึ้นของยูชอน...เสียงในลำคอเหมือนระเหิดหายไป นอกจากจะไม่เข้าใจแล้ว เขาก็ยิ่งจะเป็นบ้าตายให้ได้กับรอยยิ้มหล่อเหลาของไอ้เด็กนี่ด้วย!!!
ยูชอนลุกขึ้นนั่งก่อนบิดขี้เกียจ... “เดี๋ยวรอดูพรุ่งนี้อีกที...ถ้าพี่จุนซูไม่ป่วยก็นั่นแล่ะ แสดงว่าผมไม่มีเชื้อโรคเหลืออยู่แล้ว พี่ถึงไม่ติดจากผมไง..”
“..........”
“ผมหิวแล้วอะ...ไปหาอะไรกินกันเถอะ...นะครับ”
ไอ้...ไอ้....ไอ้เด็กบ้า!!!!!!
ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ ไม่ต้องมายิ้ม!!!!! หิวก็ไปหาอะไรแดกเองเลยไปปปปปป!!!
ที่น่าโมโหกว่ารอยยิ้มสว่างไสวนั่นก็คือ เสียงหัวใจเขาเองนั่นแล่ะ!!! ถ้ามันจะดังจนกลบเสียงภายนอกและเสียงอื่นๆได้ขนาดนี้แล้วน่ะ...!!
ว้อยยยยยยย!!!~~~ ไอ้หัวใจไม่รักดี!!!!! แม่งงงงง T____T
....................
....................................
เช้าวันจันทร์...
“คิม จุนซู!!!”
ประตูห้องหนึ่งในคณะผู้บริหารถูกกระชากเปิดออกโดยไม่มีการเคาะก่อนแต่อย่างใด...แถมผู้บุกรุกก็ไม่ได้ใส่ใจถึงมารยาทดังกล่าวที่ควรทำที่ว่าด้วย...ซ้ำยังตะโกนเรียกชื่อเจ้าของห้องเสียงดังอย่างไม่เกรงอกเกรงใจเลยแม้แต่น้อย...
“หายหัวไปไหนมา?? เมื่อวานทั้งวันก็ไม่เห็นติดต่อกลับเลยนะ!”แจจุงใส่ไม่ยั้งกับคนที่ยังคงฟุบหัวอยู่กับโต๊ะ ไม่แยแสถึงการมาถึงของอีกคนเลยสักนิดเดียว...
“จุนซู!?”
ยังไม่กระดิก....
แจจุงชักเอะใจกับท่าทีเฉื่อยชาดังกล่าวจนแทบลืมความเคืองในตอนแรกไปหมดสิ้น...ร่างบางทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ตรงกันข้ามก่อนจะจับแขนของเพื่อนรักแล้วเขย่า.. “เห้...นายเป็นอะไรรึเปล่า?”
คนนอนก้มหน้าไม่ใส่ใจโลกในตอนแรกทำเพียงถอนหายใจแรงๆหนึ่งทีก่อนจะยอมเงยหน้าขึ้น...
สีหน้าอิดโรยอย่างกับคนอดนอนที่ไม่น่าเกิดขึ้นกับเพื่อนตัวป้อมของเขาที่ปกติกินง่าย หลับเหมือนตายทำเอาแจจุงอดสะดุ้งไม่ได้...
นี่มัน..
โลมาแพนด้าชัดๆ!
“เห้ย! เมื่อคืนไม่ได้นอนรึไง? ทำไมหน้าตาถึงได้เหี่ยวแบบนี้ล่ะ?”
คนถูกถามทำเพียงส่ายหัว.. “โทษทีนะที่ไม่ได้โทรกลับ...มือถือแบตหมดตั้งแต่วันเสาร์แล้วน่ะ...กว่าจะมาเห็นก็เมื่อคืนตอนดึกๆแล้วก็เลยไม่ได้โทรกลับไป...”
“เรื่องนั้นช่างมันเหอะ...ว่าแต่นี่นายเป็นอะไรไปเนี่ย??”
จุนซูมองหน้าแจจุงอย่างครุ่นคิด...ปากเล็กถูกเม้มและคลายออกสองสามครั้งเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมาสักอย่าง แต่แล้วสุดท้ายเจ้าตัวก็เปลี่ยนใจ... “เอาเรื่องนายก่อนดีกว่า...โทรจิกฉันตั้งแต่สองวันก่อนแล้วไม่ใช่รึไง? มีอะไรล่ะ?”
ถ้าจะถามแจจุงเรื่องที่เขากำลังกลุ้มใจอยู่แล้วล่ะก็...ท่าทางจะเสียเวลาเปล่า...
เพราะขนาดเรื่องของตัวมันเอง มันยังไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองเล้ย!
นับประสาอะไรกับเรื่องของคนอื่น...
“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ! นายสัญญากับฉันแล้วนะว่าจะเคลียร์ให้ฟังทั้งหมด!...ไอ้ผู้ชายคนที่รับสายฉันน่ะ..ตกลงมันเป็นใครกันแน่?? ทำไมมารับโทรศัพท์นายได้ยังไง?? สองวันติดเลยด้วย!!...นี่แปลว่านายไม่ได้กลับบ้านใช่ไหม?!! นายแอบไปมีกิ๊กแล้วไม่ได้บอกฉันหรอ!? ทำไมอะ? เดี๋ยวหัดปิดบะ...”
“โว้ย!!! แจจุง!! หยุดได้แล้ว!! ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะไม่เล่าสักหน่อย...ก็แค่...”เสียงแหบหวานที่แหวกทะลุกลางปล้องขึ้นมาหายไปในลำคอกระทันหันขณะกำลังปรามเพื่อนรักที่พยายามจะเค้นเรื่องของเขาให้ได้จนต้องลุกจากเก้าอี้มาเขย่าตัวเขาเมื่อตาเรียวกระทบเข้ากับบางอย่าง...
ถึงจะไม่ได้ใหญ่มาก....
แต่ก็ชัดเจน....
“ว่าไงล่ะ?!! เงียบทำไมเนี่ย??”
จุนซูเพียงเงยหน้าจากจุดที่มองอยู่สบตากับแจจุงพลางเอ่ยเสียงเรียบ.. “นั่นรอยอะไร?”
“ห๊ะ??”
“รอยแดงๆ....ที่คอนายไง..”
มือขาวที่ตอนแรกจับอยู่ที่แขนของจุนซูรีบตะปบเข้าที่คอของตัวเองทันทีพลางรีบถอนหน้าตัวเองออกมา....
“ระ...รอยอะไร?...มะ..มีด้วยหรอ?”ถึงปากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่สองมือกลับปกปิดรอยดังกล่าวได้ถูกตำแหน่งพอดิบพอดี...
ตาเรียวของจุนซูหรี่ลงอย่างจับผิด...
“แจจุง...”
“อะ...อะไร?”
“อย่าบอกนะว่า....”
“.........”
“นายเสียตัวแล้ว??”
2BC
Talk
ตอนนี้มาเร็วกว่าตอนที่แล้วใช่ไหมนะ? ๕๕๕ จำไม่ได้แล้วว่าดองไปนานแค่ไหน แต่นี่ก็พยายามปั่นออกมาให้เร็วที่สุดแล้วละนะ ><
รู้สึกว่าตอนนี้โคตรไร้สาระ โคตรของโคตรเลย เน้นๆย้ำๆ ๕๕๕ เพราะแทบไม่ได้มีอะไรเลยอะ มีอยู่สามฉากป่ะ?? สั้นด้วย..๕๕๕๕๕ คือไงดีล่ะ เรื่องนี้พล๊อตมันก็มีอยู่สามบรรทัดตั้งแต่แรกแล้วอะนะ...อย่าคาดหวังเนื้อหาสาระกับมันเลยค่ะ หาไปก็ไม่เจอหรอก ๕๕๕๕๕
เป็นฟิกหวานๆ เรื่อยๆ ให้คนอ่าน อ่านไปตบโต๊ะ ตบคอม กัดผ้าห่มกันไป ๕๕๕
มีเพื่อนน้องสาวคนนึง (ไม่รู้ว่าอ่านจากในนี้รึเปล่า? ๕๕) ตามอ่านรีทวิตที่น้องสาวอันๆรีทวิตของอันๆไปตอนมีตโฮมินที่ไทเป..แล้วเขามาเห็นว่าทวิตเตอร์ที่อันๆทิ้งไว้ในนี้คืออันเดียวกัน เลยรีบโม้แตกกับน้องสาวใหญ่ ๕๕๕ น้องคะ ทิ้งคอมเม้นไว้ในนี้ก็ได้นะ พี่ไม่ว่าอะไรหรอก ๕๕๕๕๕๕ แต่ถ้าชอบหลังไมค์ก็ทวิตกับพี่ได้เลยค่ะ ไม่ต้องผ่านน้องสาวพี่ก็ได้จ้ะ ๕๕๕๕๕
อ่านคอมเม้นหลายๆคนแล้วอยากจะบอกว่า ไม่ใช่แค่คนอ่านหรอกนะ ที่จะระเบิดตัวเองตามคิมแจจุง คนแต่งยังอิชชี่เลย ๕๕๕๕ ง่ายๆว่าอยากมีแบบนี้บ้างอะไรบ้างนั่นแล่ะ ๕๕๕ เรื่องนี้ถึงจะแต่งจาก true story แต่มันก็ true อยู่เสี้ยวเดียวอะ นอกนั้นแต่งเองนะ กร้ากกกกก
เอาล่ะ ฟิกเรื่องนี้ก็ยังจะเรื่อยๆต่อไป ถ้าคนแต่งมีมุขมาเรื่อยๆนะ ยังบอกไม่ได้ว่ากี่ตอนจบ แต่คงไม่ยืดเยื้อมหากาพย์หรอกค่ะ มันจะสมหวังกันหมดแล้วเนี่ย ยื้อมากก็มีแต่น้ำ เดี๋ยวเลี่ยนกันซะเปล่าๆ เฮิกๆ... คงไม่ถึงยี่สิบตอนหรอกนะ... สิบห้าก็เก่งและเนี่ย = =”
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นและกำลังใจจากคนอ่านทุกคนนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ ^^
Pairing : YunhoXJaejoong, YuchunXJunsoo
Genre : Romantic Comedy
Author : Deumbeui
Author’s note : “รอยแดงๆ....ที่คอนายไง..”
Warning : PG-15, อ่านเรื่อง Shotacon ก่อนนะคะ ไม่งั้นงงแน่นอนค่ะ มันเป็นฟิกภาคต่อกันเน้อ
แจจุงจ้องหน้าจอที่ถูกตัดสายไปตั้งนานแล้วก็ถอนหายใจแรงๆ...
ไอ้เพื่อนบ้านี่มันทำอะไรอยู่กันแน่นะ?!!
ตอนนี้แจจุงกำลังยืนอยู่ที่ระเบียงหน้าห้องตัวเอง...เหม่อมองไปยังทิวทัศน์ด้านหน้า... สายลมยามเช้าปะทะเข้ากับใบหน้าสวยเบาๆ...แก้มขาวใสอดแดงระเรื่อขึ้นไม่ได้เมื่อคิดถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นทั้งเมื่อเช้าและเมื่อวาน...
ให้ตายเหอะ ตื่นมาแต่เช้าก็เจอภาพชวนหัวใจวาย...ไอ้ที่คิดมาตลอดทั้งคืนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความฝันเป็นอันต้องตกไปอย่างไม่ต้องหยิกเนื้อตัวเองให้เสียเวลา...
จำได้มั่นๆเลยนะ ว่าเมื่อคืนเด็กมันใส่เสื้อนอน!!!! เพราะเขาบังคับมันใส่เองนั่นแล่ะถ้าจะมานอนบนเตียงเดียวกับเขา.... เพราะแม่งรู้ไง...ว่าตื่นมาเดาได้เลยว่าตัวเองจะอยู่ในสภาพแบบไหน..ทุกครั้งที่นอนกับเด็กมัน ตื่นมาก็ท่าเดิมทุกที...
ไม่ปลายคาง..ก็เดี๋ยวจมูกบ้าง ซอกคอบ้าง เป็นวิวแรกที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเป็นสิ่งแรกที่เห็นตลอด...
และครั้งนี้แทบไม่ต้องเดาว่าจะตื่นมาแล้วเป็นยังไงเพราะเด็กมันจับเขาฝังเข้ากับอกกว้างๆนั่นตั้งแต่ล้มตัวนอนแล้ว...ขยับแทบไม่ได้ทั้งคืน แล้วคิดหรอว่าตอนเช้าเขาจะตื่นมาเห็นวิวเป็นอย่างอื่นได้???
ทั้งๆที่ทำใจไว้แล้ว ว่ามันคงไม่ต่างจากเดิม...แต่เปล่าเลย!!! ไอ้เด็กคนนี้มันต้องทำอะไรให้เขาต้องอายุสั้นลงขึ้นทุกวันให้ได้จริงๆสิน่า...
ก็มันเล่นถอดเสื้อออกไปตอนไหนก็ไม่รู้!!!!!! เขาว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนสนิทดีหรอกนะ ก็ตื่นเต้นจนจะตายได้อยู่แล้ว แต่กลับไม่รู้สึกตัวอะไรเลยว่าเด็กมันลุกขึ้นถอดเสื้อตอนไหน!!
ตื่นมาแทบจะดับอนาถตัวเองคาอกเปลือยๆนั่น... ดีนะที่อย่างน้อยเด็กมันยังใส่กางเกงอยู่...ไม่งั้นเขาได้ช๊อกตายจริงๆนั่นแล่ะ....
อะไร??
เปล่านะ ไม่ได้แอบดูนะ!!! ก็ให้ทำไงเล่า!! พอตื่นมาเห็นอกใหญ่ๆเต็มสองตาขนาดนั้น ไม่มองขึ้นก็ต้องมองลงใช่ป่ะล่ะ?!!! ไม่ได้คิดไปไกลว่าถ้าเด็กมันถอดเสื้อแล้วคาดหวังว่ากางเกงจะต้องถูกถอดด้วยสักหน่อย!! ไม่มีนะ ไม่มี๊~~!!
เขาก็แค่เลือกที่จะมองลงเท่านั้นเอง!! ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้นเลยนะ!!~ ><
“อ๊ะ!...”
มัวแต่หมกมุ่นครุ่นคิดจนไม่ได้ยินเสียงอะไรรอบข้าง...มาสะดุ้งเอาอีกทีก็ตอนถูกมือใหญ่ของเด็กอายุน้อยกว่าหลายปีรวบเข้าตรงเอวแล้วดึงเข้าไปกอดนี่แล่ะ..
“ตื่นนานแล้วหรอครับ?”เสียงทุ้มนุ่มกระซิบบางเบาที่ใบหูพลางวางใบหน้าคมตรงไหล่...
“กะ..ก็สักพักนึงเอง...”แจจุงหดคอนิดหน่อยเมื่ออีกคนแทบจะเอาหน้าฝังเข้าไปในซอกคอของเขาอยู่แล้ว...
“ทำไมไม่ปลุกผมล่ะ?”
“จะปลุกทำไมล่ะ? เห็นนอนสบายๆ..”
“ก็อยากได้มอร์นิ่งคิส..”
“เอ๊ะ! ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ ยุนโฮ!”มือขาวจับมั่นเข้าที่แขนใหญ่ที่โอบเอวเขาเอาไว้พลางพยายามยื้อออก และหันหลังไปหมายจะต่อว่าสักหน่อย...แต่พอหันไปก็รู้ตัวว่าเขาน่ะโคตรโง่เอง!!
ลืมไปแล้วหรือไง ว่าเด็กมันแม่งไม่ได้ใส่เสื้อออออออออออออ~~!!
“ผมอยากได้มอร์นิ่งคิสจากแฟน เอาใหญ่ตรงไหนกัน??”ไหนๆคนตัวเล็กกว่าหันหน้ามาแล้วยุนโฮก็ถือโอกาสดันอีกคนให้หลังติดระเบียงก่อนจะตามเอามือไปท้าวคร่อมไว้ตรงราวระเบียงพร้อมๆกับชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ...ยิ้มหวาน...
เต็มตาเลยว้อย!!!!!ทั้งอก ทั้งหน้าท้อง ทั้งกล้าม...และนั่น..กางเกงมันก็หมิ่นเหม่มว๊ากกกกกกกก!!! ทำไมมันไปอยู่ซะต่ำขนาดนั้นเลยล่ะเนี่ย??!!
“ทะ...ทำไมไม่ใส่เสื้อดีๆล่ะ!!!??? ออกมายืนตากลมแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก!!”
“ก็เสื้อพี่แจจุงมันตัวเล็กนี่น่า...ใส่แล้วก็อึดอัดอ่ะ...กางเกงนี่ก็เหมือนกัน...มันเต่อจะแย่อยู่แล้ว...”
“ครั้งหน้าก็เอามาเองซะสิ!”
เห้ย ไม่ได้ตั้งใจจะสื่อทำนองว่าจะให้เด็กมันมานอนค้างอีกนะ!!! ก็...ก็แค่...
“ครั้งหน้าผมคงไม่ค้างที่นี่แล้วล่ะ...”
“.......”
“พี่ไปค้างที่คอนโดผมดีกว่า...ทำอะไรจะได้สะดวกๆด้วย แถมพี่ก็ใส่เสื้อผมได้สบายๆอยู่แล้ว...”
“ยุนโฮ!!”
“ไม่สิ...พี่คงไม่ได้ใส่หรอกมั้ง ถึงเวลานั้นน่ะ...โอ้ย!!! พี่แจจุง~~”
มือเรียวขาดฟาดลงเต็มเหนี่ยวที่ต้นแขนไม่เบาพร้อมๆกับที่ตาโตค้อนขวับ
“คิดอย่างอื่นบ้างก็ได้นะ!”
“ผมล้อเล่นหรอก...เอ๊ะ...ไม่สิ...จริงๆผมก็พูดความจริงนี่น่า...อยู่ที่ว่าช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง...โอ้ย!! โอเคครับ โอเค...ผมยอมแล้วก็ได้...”โดนฟาดเข้าให้อีกรอบจึงยอมเก็บปากเก็บคำ...แต่ทั้งรอยยิ้มและสายตาที่ส่งมาไม่ได้เป็นไปตามที่พูดด้วยเลย...
ดูจะมีความสุขมากเลยนะกับการที่ได้แกล้งเขาแบบนี้เนี่ย!!!
ไม่รู้คิดผิดหรือคิดถูกกันแน่ที่ตอบตกลงเป็นแฟนเด็กมันแบบนี้...ให้ตายเถอะ T^T
“หิวหรือยัง?...แม่พี่น่าจะทำข้าวเช้าเสร็จแล้ว จะลงไปกินเลยไหม?”
“ก็ได้ครับ”
อื้อ!!~ ตอบรับอย่างเดียวก็ได้นี่! จำเป็นต้องมาจงมาจูบเขาตรงขมับด้วยรึไง???
เพลียเหลือเกิน คิม แจจุงเพลียกับไอ้เด็กหล่อที่ขยันทำเขาแทบจะฆ่าตัวเองตายวันละหลายๆรอบนี่จริงๆ >____<
.......
....................
งง...
คือกำลังงงมากๆ....
ทำไมตื่นขึ้นมาแล้วเขาเห็นหน้าไอ้เด็กนี่ใกล้แบบนี้ล่ะ???
เดี๋ยวนะ นี่ปากเขาก็ถูกปากมันแนบอยู่ด้วยนี่!!!!!
นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่!!!!??????
ตาเรียวกระพริบตาปริบๆสองสามทีขณะที่สมองพยายามประมวลผลอย่างหนัก...อาจจะเป็นเพราะเพิ่งตื่นด้วย สมองเลยยิ่งทำงานช้าเข้าไปอีกเมื่อเจอเรื่องไม่คาดฝันตรงหน้า...
หลังจากอึ้งไปนานกว่าสิบกว่าวินาที...จุนซูก็รวบรวมแรงผลักเข้าที่อกของอีกคนเต็มแรง...หวังจะลุกขึ้นจากเตียงนั่น...แต่นอกจากจะดิ้นไม่หลุดแล้ว มือเล็กยังโดนรวบเข้ากับที่อกพร้อมๆกับที่ริมฝีปากร้อนของคนด้านบนแนบลงมาชิดยิ่งกว่าเก่าเสียอีก...
“อื้อ!!!~~...ยะ...ยูชอน!!”
จากที่พยายามต่อต้านแต่ก็ไม่ได้ผลแถมยังกลับกลายเป็นว่าจุนซูเองก็เริ่มโอนอ่อนตามเมื่อริมฝีปากคนด้านบนค่อยๆละเลียดยกออกเพียงนิดและแตะย้ำๆสองสามครั้งเหมือนเป็นเชิงขออนุญาต...
เมื่อไม่มีท่าทีขัดขืนเหมือนตอนแรก..ยูชอนก็ถอนหน้าออกมามองคนด้านล่างที่ปริือตานิดๆพร้อมๆกับที่ยึดเสื้อที่ไหล่ของเขาแน่น...สบตากันเพียงเสี้ยววิก่อนที่จะก้มหน้าลงไปประทับจูบใหม่ ริมฝีปากของผู้บุกรุกเผยอออกเล็กน้อย ขบเม้มริมฝีปากบนของจุนซูเบาๆก่อนจะสลับมาด้านล่างบ้าง...วนไปมาแบบนี้นานเป็นนาทีโดยไม่ได้รุกรานมากไปกว่านี้แต่อย่างใดก่อนจะตัดสินใจจูบแรงๆลงที่ปากเล็กทีนึงและถอนหน้าออกมา....
จุนซูที่รู้สึกถึงอิสระที่อีกคนมอบให้จึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา...สิ่งแรกที่เห็นก็ไม่ต่างจากตอนแรกที่เขาเพิ่งลืมตาตื่นสักเท่าไรหรอก...เพียงแต่มันไม่ใกล้เท่าและไม่มีอะไรมาปิดปากเขาเท่านั้นเอง...และนั่นทำให้เขาตระหนักในสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสติแล่นเข้าหัว และพอรู้ว่าปากตัวเองเป็นอิสระแล้วก็เตรียมจะโวยเต็มเหนี่ยวใส่คนตรงหน้า
“ปาร์ค ยูชอน!!!!”
“ครับ?”เสียงนุ่มลึกตอบรับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแถมยังคงไม่กระเถิบออกไปไหนทำเอาจุนซูที่พยายามจะลุกขึ้นนั่งเป็นอันต้องล้มเลิกความคิดไป...
ก็ถึงแม้จะไม่ได้ยื่นหน้ามาแนบปากเขาแล้ว แต่ถ้าเขาลุกขึ้นนั่งทั้งๆที่ไอ้เด็กนี่มันยังนอนทับตัวเขาอยู่ล่ะก็ มันก็ไม่ต่างอะไรกับตอนแรกนักหรอก!! เพียงแค่จะกลายเป็นว่าเขาเอาปากตัวเองไปแนบกับเด็กมันยังไงล่ะ!!!!
“ยังจะมาครับอีก!! นาย..ทำ...ทำอะไรลงไป รู้ตัวรึเปล่า??!!!”
“ก็แค่...วัดไข้เท่านั้นเอง”
“ห๊ะ!!??”
“ก็วัดไข้ไง...ว่าผมหายป่วยแล้วจริงๆ...”
จุนซูยังคงทำตาโต พยายามประมวลผลตามเหตุผลที่ฟังยังไงก็ไม่ขึ้นของยูชอน...เสียงในลำคอเหมือนระเหิดหายไป นอกจากจะไม่เข้าใจแล้ว เขาก็ยิ่งจะเป็นบ้าตายให้ได้กับรอยยิ้มหล่อเหลาของไอ้เด็กนี่ด้วย!!!
ยูชอนลุกขึ้นนั่งก่อนบิดขี้เกียจ... “เดี๋ยวรอดูพรุ่งนี้อีกที...ถ้าพี่จุนซูไม่ป่วยก็นั่นแล่ะ แสดงว่าผมไม่มีเชื้อโรคเหลืออยู่แล้ว พี่ถึงไม่ติดจากผมไง..”
“..........”
“ผมหิวแล้วอะ...ไปหาอะไรกินกันเถอะ...นะครับ”
ไอ้...ไอ้....ไอ้เด็กบ้า!!!!!!
ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ ไม่ต้องมายิ้ม!!!!! หิวก็ไปหาอะไรแดกเองเลยไปปปปปป!!!
ที่น่าโมโหกว่ารอยยิ้มสว่างไสวนั่นก็คือ เสียงหัวใจเขาเองนั่นแล่ะ!!! ถ้ามันจะดังจนกลบเสียงภายนอกและเสียงอื่นๆได้ขนาดนี้แล้วน่ะ...!!
ว้อยยยยยยย!!!~~~ ไอ้หัวใจไม่รักดี!!!!! แม่งงงงง T____T
....................
....................................
เช้าวันจันทร์...
“คิม จุนซู!!!”
ประตูห้องหนึ่งในคณะผู้บริหารถูกกระชากเปิดออกโดยไม่มีการเคาะก่อนแต่อย่างใด...แถมผู้บุกรุกก็ไม่ได้ใส่ใจถึงมารยาทดังกล่าวที่ควรทำที่ว่าด้วย...ซ้ำยังตะโกนเรียกชื่อเจ้าของห้องเสียงดังอย่างไม่เกรงอกเกรงใจเลยแม้แต่น้อย...
“หายหัวไปไหนมา?? เมื่อวานทั้งวันก็ไม่เห็นติดต่อกลับเลยนะ!”แจจุงใส่ไม่ยั้งกับคนที่ยังคงฟุบหัวอยู่กับโต๊ะ ไม่แยแสถึงการมาถึงของอีกคนเลยสักนิดเดียว...
“จุนซู!?”
ยังไม่กระดิก....
แจจุงชักเอะใจกับท่าทีเฉื่อยชาดังกล่าวจนแทบลืมความเคืองในตอนแรกไปหมดสิ้น...ร่างบางทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ตรงกันข้ามก่อนจะจับแขนของเพื่อนรักแล้วเขย่า.. “เห้...นายเป็นอะไรรึเปล่า?”
คนนอนก้มหน้าไม่ใส่ใจโลกในตอนแรกทำเพียงถอนหายใจแรงๆหนึ่งทีก่อนจะยอมเงยหน้าขึ้น...
สีหน้าอิดโรยอย่างกับคนอดนอนที่ไม่น่าเกิดขึ้นกับเพื่อนตัวป้อมของเขาที่ปกติกินง่าย หลับเหมือนตายทำเอาแจจุงอดสะดุ้งไม่ได้...
นี่มัน..
โลมาแพนด้าชัดๆ!
“เห้ย! เมื่อคืนไม่ได้นอนรึไง? ทำไมหน้าตาถึงได้เหี่ยวแบบนี้ล่ะ?”
คนถูกถามทำเพียงส่ายหัว.. “โทษทีนะที่ไม่ได้โทรกลับ...มือถือแบตหมดตั้งแต่วันเสาร์แล้วน่ะ...กว่าจะมาเห็นก็เมื่อคืนตอนดึกๆแล้วก็เลยไม่ได้โทรกลับไป...”
“เรื่องนั้นช่างมันเหอะ...ว่าแต่นี่นายเป็นอะไรไปเนี่ย??”
จุนซูมองหน้าแจจุงอย่างครุ่นคิด...ปากเล็กถูกเม้มและคลายออกสองสามครั้งเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมาสักอย่าง แต่แล้วสุดท้ายเจ้าตัวก็เปลี่ยนใจ... “เอาเรื่องนายก่อนดีกว่า...โทรจิกฉันตั้งแต่สองวันก่อนแล้วไม่ใช่รึไง? มีอะไรล่ะ?”
ถ้าจะถามแจจุงเรื่องที่เขากำลังกลุ้มใจอยู่แล้วล่ะก็...ท่าทางจะเสียเวลาเปล่า...
เพราะขนาดเรื่องของตัวมันเอง มันยังไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองเล้ย!
นับประสาอะไรกับเรื่องของคนอื่น...
“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ! นายสัญญากับฉันแล้วนะว่าจะเคลียร์ให้ฟังทั้งหมด!...ไอ้ผู้ชายคนที่รับสายฉันน่ะ..ตกลงมันเป็นใครกันแน่?? ทำไมมารับโทรศัพท์นายได้ยังไง?? สองวันติดเลยด้วย!!...นี่แปลว่านายไม่ได้กลับบ้านใช่ไหม?!! นายแอบไปมีกิ๊กแล้วไม่ได้บอกฉันหรอ!? ทำไมอะ? เดี๋ยวหัดปิดบะ...”
“โว้ย!!! แจจุง!! หยุดได้แล้ว!! ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะไม่เล่าสักหน่อย...ก็แค่...”เสียงแหบหวานที่แหวกทะลุกลางปล้องขึ้นมาหายไปในลำคอกระทันหันขณะกำลังปรามเพื่อนรักที่พยายามจะเค้นเรื่องของเขาให้ได้จนต้องลุกจากเก้าอี้มาเขย่าตัวเขาเมื่อตาเรียวกระทบเข้ากับบางอย่าง...
ถึงจะไม่ได้ใหญ่มาก....
แต่ก็ชัดเจน....
“ว่าไงล่ะ?!! เงียบทำไมเนี่ย??”
จุนซูเพียงเงยหน้าจากจุดที่มองอยู่สบตากับแจจุงพลางเอ่ยเสียงเรียบ.. “นั่นรอยอะไร?”
“ห๊ะ??”
“รอยแดงๆ....ที่คอนายไง..”
มือขาวที่ตอนแรกจับอยู่ที่แขนของจุนซูรีบตะปบเข้าที่คอของตัวเองทันทีพลางรีบถอนหน้าตัวเองออกมา....
“ระ...รอยอะไร?...มะ..มีด้วยหรอ?”ถึงปากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่สองมือกลับปกปิดรอยดังกล่าวได้ถูกตำแหน่งพอดิบพอดี...
ตาเรียวของจุนซูหรี่ลงอย่างจับผิด...
“แจจุง...”
“อะ...อะไร?”
“อย่าบอกนะว่า....”
“.........”
“นายเสียตัวแล้ว??”
2BC
Talk
ตอนนี้มาเร็วกว่าตอนที่แล้วใช่ไหมนะ? ๕๕๕ จำไม่ได้แล้วว่าดองไปนานแค่ไหน แต่นี่ก็พยายามปั่นออกมาให้เร็วที่สุดแล้วละนะ ><
รู้สึกว่าตอนนี้โคตรไร้สาระ โคตรของโคตรเลย เน้นๆย้ำๆ ๕๕๕ เพราะแทบไม่ได้มีอะไรเลยอะ มีอยู่สามฉากป่ะ?? สั้นด้วย..๕๕๕๕๕ คือไงดีล่ะ เรื่องนี้พล๊อตมันก็มีอยู่สามบรรทัดตั้งแต่แรกแล้วอะนะ...อย่าคาดหวังเนื้อหาสาระกับมันเลยค่ะ หาไปก็ไม่เจอหรอก ๕๕๕๕๕
เป็นฟิกหวานๆ เรื่อยๆ ให้คนอ่าน อ่านไปตบโต๊ะ ตบคอม กัดผ้าห่มกันไป ๕๕๕
มีเพื่อนน้องสาวคนนึง (ไม่รู้ว่าอ่านจากในนี้รึเปล่า? ๕๕) ตามอ่านรีทวิตที่น้องสาวอันๆรีทวิตของอันๆไปตอนมีตโฮมินที่ไทเป..แล้วเขามาเห็นว่าทวิตเตอร์ที่อันๆทิ้งไว้ในนี้คืออันเดียวกัน เลยรีบโม้แตกกับน้องสาวใหญ่ ๕๕๕ น้องคะ ทิ้งคอมเม้นไว้ในนี้ก็ได้นะ พี่ไม่ว่าอะไรหรอก ๕๕๕๕๕๕ แต่ถ้าชอบหลังไมค์ก็ทวิตกับพี่ได้เลยค่ะ ไม่ต้องผ่านน้องสาวพี่ก็ได้จ้ะ ๕๕๕๕๕
อ่านคอมเม้นหลายๆคนแล้วอยากจะบอกว่า ไม่ใช่แค่คนอ่านหรอกนะ ที่จะระเบิดตัวเองตามคิมแจจุง คนแต่งยังอิชชี่เลย ๕๕๕๕ ง่ายๆว่าอยากมีแบบนี้บ้างอะไรบ้างนั่นแล่ะ ๕๕๕ เรื่องนี้ถึงจะแต่งจาก true story แต่มันก็ true อยู่เสี้ยวเดียวอะ นอกนั้นแต่งเองนะ กร้ากกกกก
เอาล่ะ ฟิกเรื่องนี้ก็ยังจะเรื่อยๆต่อไป ถ้าคนแต่งมีมุขมาเรื่อยๆนะ ยังบอกไม่ได้ว่ากี่ตอนจบ แต่คงไม่ยืดเยื้อมหากาพย์หรอกค่ะ มันจะสมหวังกันหมดแล้วเนี่ย ยื้อมากก็มีแต่น้ำ เดี๋ยวเลี่ยนกันซะเปล่าๆ เฮิกๆ... คงไม่ถึงยี่สิบตอนหรอกนะ... สิบห้าก็เก่งและเนี่ย = =”
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นและกำลังใจจากคนอ่านทุกคนนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ ^^
PS. Follow me @an_square นะคะ :)
