[Fic] Obajicon ::14:: [YunJae][YuSoo]
posted on 13 May 2012 23:49 by deumbeui in Obajicon directory Fiction, Entertainment, AsianFiction : Obajicon 14
Pairing : YunhoXJaejoong, YuchunXJunsoo
Genre : Romantic Comedy
Author : Deumbeui
Author’s note : “อืมมม....ก็ใช้ได้อยู่นะ ผมชอบคนแก่กว่าซะด้วย”
Warning : PG-15, อ่านเรื่อง Shotacon ก่อนนะคะ ไม่งั้นงงแน่นอนค่ะ มันเป็นฟิกภาคต่อกันเน้อ >>จิ้มเลยค่ะ<<
หลังจากกลับถึงบ้าน จุนซูก็เขวี้ยงคีย์การ์ดไปทาง มือกระชากเนคไทด์ให้หลวมก่อนทิ้งตัวเองลงกับโซฟาในห้องรับแขกแรงๆ...
กิน...
หงุดหงิดแบบนี้ต้องกินสถานเดียว...!!
ณ จุดนี้ไม่กินแล้วจะบ้าตายให้ได้เหอะ!!!
เครียดมันเท่าไร ก็กินมันเท่านั้นนั่นแล่ะ!!
ว่าแล้วเจ้าตัวก็พุ่งเข้าห้องนอนตัวเอง เปลี่ยนชุดจากสูทดูทีเป็นเสื้อยืดสบายๆ โดยเฉพาะกางเกงต้องยางยืดหลวมๆเพื่อจะได้กินให้เต็มที่....คว้าที่คาดผมคาดเอาผมขึ้นทั้งหมดจะได้สะดวกแก่การจ้วงให้เต็มที่ก่อนจะจ้ำอ้าวเข้าห้องครัว เปิดตู้เย็นผาง ควานเอาบิบิมบัพที่แจจุงทำให้เมื่อวานซึ่งมีเป็นกะลังมัง...
แหงล่ะ แจจุงรู้นิสัยเขาดี เวลาหงุดหงิดถึงที่สุดทีไรเป็นต้องกินไว้ก่อน นี่ก็เลยทำเผื่อไว้ให้เขาสามกะละมังตั้งแต่เย็นเมื่อวาน...
บิบิมบับขนาดใหญ่เท่ากะละมังซักผ้าถูกกระแทกวางบนโต๊ะกินข้าวเสียงไม่เบา..มือเล็กจ้วงเอาจ้วงเอาและยัดเข้าปาก...เอาขาข้างนึงชันขึ้นกับเก้าอี้ อีกมือเปิดรีโมททีวีพลางเร่งเสียงซะดังสนั่นเวลาเดียวกับที่ประตูที่ถูกคีย์การ์ดรูดเปิดออกทางประตูหน้า...
จุนซูแว่วเสียงเปิดประตูกับสังเกตเห็นเงาคนพาดผ่านจากทางห้องรับแขกกระทบกับประตูห้องครัว...
“ไม่ไปอยู่กับยุนโฮรึไง?”ปากกลมยังคงเคี้ยวตุ้ยๆ ตาเรียวไม่คิดจะหันไปมองด้วยซ้ำด้วยสรุปเอาเองไปเรียบร้อยว่าคนที่บุกเข้ามามาให้ห้องของเขานั่นเป็นแจจุงอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะว่าเป็นคนเดียวที่เขาให้คีย์การ์ดสำรองของห้องไป...
เงาที่ทอดลงกับประตูหยุดชะงัก...แถมเสียงตอบรับก็ไม่มีมาให้ได้ยิน..เจ้าตัวก็เลยส่งเสียงออกไปอีกสักรอบ..
“ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้วสักหน่อย...กะอีแค่โดนเด็กเมื่อวานซืน หน้าตาไม่ได้เรื่อง นิสัยก็เสียปั่นหัวเล่นแค่นี้ จิ๊บๆ...”พูดไปก็กระแทกช้อนตักข้าวยัดเข้าปากไปตามแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้น
เงียบ... แถมเงาตรงประตูก็ยังอยู่ที่เดิม...
จุนซูที่กำลังยัดข้าวเข้าปากจนเต็มแก้ม ปากกลมเลอะเทอะไปทั่วตัดสินใจเงยหน้าขึ้น..
“แจจุง?”
“.......”
“ทำไมเงียบล่ะ? ฉันอยู่ในนี้ เข้ามาสิ”
“.......”
อะไรของมันวะ?! คนยิ่งอารมณ์เสียๆอยู่....
“เป็นบ้าอะไรของนาย? ยืนทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้นเนี่ย?!”จุนซูวางช้อนลงกับกะละมัง...หรี่ตามองเงาที่ยังยืนอยู่ที่เดิม...ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นกระแทกเท้าเดินไปที่ประตู...กำลังจะส่งเสียงเต็มที่ถามเพื่อนตัวเองว่าเป็นอะไรมากไหม มาแล้วก็ยืนนิ่งๆเงียบๆอยู่เนี่ย!!?? แต่แล้วพอสาวเท้ามาถึงและสะบัดหน้าไปมองเท่านั้นแล่ะ...คำพูดที่กำลังจะหลุดออกมาจากปากกลับกลืนหายไปหมด..มีเพียงแค่เศษข้าวในปากที่ร่วงหล่นออกมายามที่ปากเขาอ้าพะงาบๆปิดๆเปิดๆยามสบตากับคนตรงหน้า..
ไอ้เด็กนี่มันมาอยู่ที่นี่ได้ไงเนี่ย?!!!
ตาเรียวไล่ตามมองไปตามเรียวมือที่กำคีย์การ์ดที่เป็นของห้องเขาไว้แน่น...ตาคมของเด็กที่เขาเพิ่งดาไปปาวๆจ้องมองเขานิ่ง...มืออีกข้างยังคงใส่เฝือกอยู่...จุนซูรีบเคี้ยวข้าวที่อัดแน่นเต็มปากอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบๆกลืนๆลงคอ...
“เอ่อ....”
“........”
“หิว...หิวไหม?....”
ไอ้บ้าจุนซู!!! นี่นายถามบ้าอะไรออกไป ห๊ะ!!???
ถามสิ ต้องถามว่ามันไปเอาคีย์การ์ดของห้องเขามาจากไหน? เอามาได้ยังไง? ดันไปชวนเขากินข้าว? เพื่อออออออ????!!!!
“..........”
จุนซูกลืนน้ำลายลงอีกอึกก่อนจะยืนเก้ๆกังๆ พยายามเรียบเรียง และประมวลผลภายในสมองที่ตอนนี้ชักจะเหมือนจะหยุดการทำงานไปชั่วขณะ...
ทำไมมันมองเขานิ่ง ไม่พูดอะไรเลยสักอย่างล่ะ!!!!!???
“ถ้าไม่หิว...ฉันไปกินต่อล่ะ...”พูดเสร็จก็รีบหันหลัง...โอ้ย! ขอกลับไปตั้งตัวก่อนละกัน...กำลังจะก้าวขาออกแต่ก็โดนกระชากเข้าที่แขนให้หันกลับไป...
“โอ้ย! เจ็บนะ!...อ๊ะ!!! ปล่อยนะ! นี่จะทำอะไรน่ะ!!??”
คนถูกอุ้มพาดไหล่อย่างไม่ทันตั้งตัวส่งเสียงโวยวายใหญ่...พยายามดิ้นสุดฤทธิ์ แต่ไม่อยากจะเชื่อว่ามือเดียวของไอ้เด็กนี่มันรับมือกับร่างกายอวบอ้วนของเขาได้อย่างดีเยี่ยม!
“โอ้ย!!!”ไอ้เด็กตัวโตเหวี่ยงเขาลงเตียงอย่างไม่ปรานีปราศรัย...ใบหน้ากลมสะบัดหันไปหวังจะตวาดใส่แต่แล้วก็ต้องรีบสะบัดกลับไปอีกทางแทบไม่ทัน เมื่อใบหน้าคมห่างอยู่ไม่ถึงคืบ...ก็มันเล่นขึ้นมาบนเตียงคร่อมเขาซะใกล้เลยนี่!
“อ๊ะ!”
แบบไม่มีปี่ไม่ขลุ่ย จู่ๆเด็กมันก็ซุกเข้ากับซอกคอหอมอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัวก่อนจะขมเม้มจนเป็นรอยและค่อยๆไล้ไปตามไหปลาร้ายังอีกซอกคออีกด้าน...
คนด้านใต้ที่ถูกปั่นป่วนอารมณ์ด้วยรอยลิ้นที่ลากผ่านกำแน่นเข้ากับเสื้อนักเรียนของคนด้านบน
“อะ..อื้อ....ยะ...ยูชอน!...ดะ...เดี๋ยว..”เดี๋ยวสิ! นี่มันเรื่องอะไรกัน!!?? จู่ๆมาไซร้ซอกคอเขาทำไมเนี่ย!!!!??????
กระดุมเม็ดบนถูกปลดด้วยมือเดียวของอีกคนตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้...แต่มันก็เผยให้อีกคนประทับรอยจูบไปถึงไหนต่อไหนได้ง่ายขึ้น...ใบหน้ากลมได้แต่สะบัดไปมาอย่างไม่เข้าใจ...ภาพที่เห็นวันก่อนประดังเข้ามาทำเอาน้ำตาจะปริ่มๆจะไหลที่ขอบตา....และเหมือนอีกคนจะรู้...จู่ๆก็หยุดในสิ่งที่ทำอยู่...เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะถอนหายใจและประทับจูบลงที่หางตาเรียวของคนด้านใต้....
“ทีหลังอย่าหายไปแบบนี้อีกนะ....”
ตาเรียวที่เมื่อครู่รื้นน้ำตาสบเข้ากับนัยน์ตาคมอย่างไม่เข้าใจ...
“ผมไม่ยอมจริงๆด้วย...”
จุนซูเม้มปากแน่นก่อนจะพยายามดันคนด้านบนซึ่งยูชอนเองก็เหมือนจะรู้เกมส์ดี มือข้างที่ไม่ได้ถูกใส่เฝือกรวบเอามือที่กำลังจะผลักตัวเองออกไว้ได้ทันท่วงที...
“ผมบอกแล้วไง ว่าผมจะไม่ยอม”กำลังจะตามไปไซร้ซอกคอแต่อีกฝ่ายก็เบี่ยงหนี ขยับตัวขยุกขยิกจนยูชอนต้องโน้มตัวเข้าไปใกล้มากขึ้น...ทิ้งน้ำหนักตัวจนอีกคนขยับไปไหนไม่ได้...
“ทำแบบนี้ทำไม?”พอหมดหนทางหนีก็จำใจเอ่ยปากถามพร้อมๆกับส่งสายตาตัดพ้อไปให้...
“ก็ใครสั่งให้หายไป? ผมต้องเอาเฝือกออกก่อนสอบ พี่ลืมไปแล้วหรอ?”
“ใครลืม?! นายเองไม่ใช่หรอ? ที่ดูเหมือนจะมีคนพาไปเอาออกให้แล้วนี่....แล้วทำไมยังใส่มันอยู่อีกล่ะ?!”
“วันนั้นมันยังไม่ถึงกำหนดเอาออก”
“อย่ามามั่ว! ก็วันนั้นฉันไปรอรับนายที่หน้าบ้านหรอกถึงได้เห็นคาตาว่านายสวีทอี๋อ๋ออยู่กับแฟน!?”
ยูชอนชะโงกหน้าเข้าใกล้ทำเอาจุนซูรีบเบนหน้าหนีไปอีกด้านแทบไม่ทัน...ปลายจมูกเล็กเฉียดเข้ากับแก้มสากของอีกคน...
“อย่างแรกนะครับ...ผมมีนัดกับหมอวันจันทร์ก่อนวันสอบวันแรกซึ่งก็คือวันอังคาร...ไม่ทราบว่าพี่จุนซูไปรับผมวันไหนกันแน่?”
คนตัวเล็กตัวแข็งเกร็งก่อนจะรีบหันหน้าไปมองอีกคนอย่างลืมตัว...ลมหายใจของทั้งคู่แทบจะเรียกว่าใช้อากาศร่วมโมเลกุลกันแล้วก็ว่าได้...
จุนซูรีบหลบตาก่อนจะทบทวนตารางที่หมอนัดในหัวทันที...ปากเล็กพึมพำทบทวนวันที่กับวันในสัปดาห์ก่อนจะตาโตแล้วหันกลับไปมองอีกคนอย่างลืมตัวอีกครั้งแล้วก็ต้องหันหนีอีกรอบ...
“ละ...แล้วไงล่ะ? ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แล้วทำไมไม่ให้ผู้หญิงของนายคนนั้นพาไปเอาออกให้ล่ะ?!”พอรู้ตัวว่าตัวเองทำเซ่อจำวัดผิดก็พยายามเปลี่ยนเรื่องแทน...
“ก็ผมนัดกับพี่จุนซู ไม่ใช่เขาสักหน่อย”
จุนซูสะบัดหน้าควับ ไม่สนว่าตอนนี้หน้าอีกคนอยู่ใกล้จนแทบจะแนบปากเขาได้แล้วก็ตาม.. “ยอมรับแล้วสินะ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้หญิงของนาย”
“อืมมม....ก็ใช้ได้อยู่นะ ผมชอบคนแก่กว่าซะด้วย”ยูชอนแกล้งยื่นหน้าใกล้เข้าไปอีก...พลางกระซิบประโยคที่เรียกอารมณ์ขุ่นเคืองที่มีอยู่แล้วให้ประทุยิ่งขึ้นใกล้ๆใบหูเล็ก...
“งั้นจะมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ทำไมล่ะ!!?? จะไปไหนก็ไปสิ!! ชอบไม่ใช่หรอ? คนแก่ๆ ประสบการณ์เยอะๆใช่ไหมล่ะ?! อยากไปนักก็ไปสิ! ไปเลย!!!”จุนซูที่ได้ยินแค่นั้นก็แทบสติแตก...มือเล็กทุบอั่กๆอีกคนอย่างไม่สนใจ...ยูชอนที่มีแค่มือเดียวในตอนนี้ก็ดูท่าจะรับมือไม่อยู่กับอารมณ์รุนแรงของอีกคน...มือเล็กทุบทุกส่วนที่ทำได้....ตัวก็ขยับดิ้นไปมา...จนสุดท้ายมือก็ฟาดลงไปที่เฝือกเข้าเต็มแรง...
“โอ้ย!”
จุนซูหยุดทุบทันที...
“เจ็บหรอ? ไหน? เจ็บตรงไหน?!”ถามทั้งๆที่น้ำตาคลอเบ้าทำเอาอีกคนที่แกล้งร้องไปอย่างนั้นยิ้มอย่างอดไม่ได้...
ก็เพราะน่ารักแบบนี้....จะให้ไม่ชอบ...ไม่หลงรักยังไงไหว?
“อ๊ะ!”จู่ๆก็โดนขโมยหอมแก้มทีเผลอขณะที่กำลังพยายามเพ่งมองผ่านทะลุเฝือกหนานั่นให้ได้...
“พี่จุนซูต้องเห็นจากที่ไกลมากๆแน่ๆ ถึงมองไม่ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นน่ะ....แก่คราวแม่ผมได้แล้วนะ”
“ก็บอกเองว่าชอบคนแก่!”
“ก็พี่จุนซูแก่กว่าผมจริงๆนี่..”
“...../////...”
“พี่นี่นะ...ยังกับนางเอกหนังน้ำเน่า...ผมล่ะไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเกิดขึ้นกับตัวผมเอง...”
“.......”
“อีกอย่าง ผมว่าสายตาของพี่ต้องมีปัญหาแน่ๆ ที่ไม่เห็นว่าผมน่ะหน้าถอดมาจากผู้หญิงคนนั้นเดี๊ยะเลยล่ะ...”
จุนซูที่เริ่มคิดว่าตัวเองอยู่ในละครน้ำเน่าตามที่ยูชอนว่าดูเริ่มชักจะเข้าใจอะไรลางๆ...
“ผุ้หญิงคนนั้น...คือแม่ผมเอง....แม่แท้ๆ เพิ่งบินกลับมาแล้วก็เพิ่งบินตามพ่อไปประชุมอีกประเทศเรียบร้อยแล้ว...เขาแค่แวะกลับมาดูว่าผมยังอยู่ดีมีสุขหรือเปล่า”
ที่บ้านตระกูลปาร์ค แม้จะมีพ่อแม่ที่ต้องบินต่างประเทศบ่อยๆ แต่ไม่เคยมีปัญหาครอบครัวแตกแยกก็เพราะมีแม่แบบปาร์ค ยูชอนนี่แล่ะ....
ถึงจะมีเวลาว่างแค่วันเดียวก็จะปลีกตัวกลับมาหา และแม้ว่าจะอยู่ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วก็ต้องบินอีกรอบก็ตาม....ยังไงซะ ถึงเงินจะสำคัญ แต่ถ้าหาเงินแทบตาย แล้วลูกหลานไม่ได้อยู่พร้อมหน้าใช้เงินที่หามาแทบเลือดตากระเด็นนั้น ก็ไม่รู้จะหาไปทำไมเยอะๆเหมือนกัน...
ไหนๆก็รวยขนาดนี้ เจียดเวลา เสียเงินในเรื่องเล็กๆน้อยๆไปบ้าง เพื่อให้ได้ว่าอย่างน้อยเธอก็ทำหน้าที่แม่ที่ดี...มันจะไปเสียหายอะไรตรงไหนล่ะ?...
และด้วยเพราะแม่เขานั้นยังสวยและแต่งตัวเปรี้ยวเกินวัย ทั้งยังชอบทำเหมือนยูชอนเป็นเด็กเล็กอยู่ตลอดเวลา จับหอมจับจูบในที่สาธารณะอย่างไม่คิดอายชาวบ้านเขาสักที...ก็ไม่แปลกหรอกที่คนตัวเล็กนี่จะคิดเป็นตุเป็นตะไปขนาดนี้น่ะ
“ไม่เชื่อ จะ Face Time หาเดี๋ยวนี้เลยก็ได้นะ จะได้รู้ไปเลยว่าผมโกหกรึเปล่า?”ทำท่าจะควักไอโฟนออกจากกระเป๋ากางเกงแต่ก็โดนจุนซูห้ามเอาไว้...
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเชื่อคนตรงหน้าง่ายๆ...
แต่ก็แค่....
ไม่รู้สิ...
สัญชาติญาณมันบอก....
เขารู้สึกแค่นั้น...
แค่นั้นจริงๆ....
“จริงๆนะ..?” แต่ไม่วายหลุดปากถามออกไปอยู่ดี....
ก็แค่อยากได้ยิน...
ตาเรียวสบตาคมอย่างควานหาคำตอบ...
“ไว้รอแม่กลับมาครั้งหน้า ผมจะพาไปแนะนำนะ....”
“ยูชอน!”โวยวายเพราะอีกคนเบี่ยงประเด็นหรือประเด็นที่อีกคนเบี่ยงก็ไม่รู้....
“ผมพูดจริง ไม่ได้โกหก...จะให้พิสูจน์ไหมล่ะ?”
คนใต้ร่างเอียงคองงๆ....ก็ไหนว่าแม่กลับไปแล้ว จะพิสูจน์ยังไงล่ะ?
เด็กชายปาร์คยิ้มกริ่มก่อนจะกระซิบแนบชิดกับริ่มฝีปากกลม... “เป็นแฟนผมนะ?”
“....!!!.....”
“เป็นแฟนผมให้ผมพิสูจน์ว่าผมจริงใจ ไม่โกหก...ดีไหม?..”
จุนซูที่โดนรุกรานหนักขึ้นเรื่อยๆบริเวณปากชักอยู่ไม่สุก ทั้งคำพูดชวนเขินนั่น คำถามที่น่าจะฟาดมือหนักลงกับคนถามนัก และริมฝีปากที่ตามปากเขาไปทุกที่ไม่ว่าจะหันหน้าหนีไปทางไหน...
จะอายอันไหนก่อนดีเนี่ย!!??
เมื่อไม่ได้ยินคำปฏิเสธของอีกคน อีกทั้งกับแก้มแดงๆนั่นอีก ยูชอนก็บอกกับตัวเองว่าไม่มีเหตุผลอะไรอีกที่จะต้องอดทนกับริ่มฝีปากอิ่มตรงหน้าอีกต่อไป...
“อื้อ....พะ...พอแล้ว...”
คนที่ถูกขโมยจูบมาราธอนร่วมสิบนาทีพยายามดันคนด้านบนที่ยังคงหาเศษหาเลยกับซอกคอเขาไม่เลิก...
“ยะ...ยูชอน...”เจ้าของชื่อครางเสียงต่ำรับเสียงหวานนั่น...ก่อนจะจำใจละใบหน้าออกมา...
“ทีหลังจะหายไปอีกไหม...?”
ใบหน้ากลมสะบัดไปมาทำเอาอีกคนอดหมั่นเขี้ยวหอมแรงๆที่แก้มนิ่มอีกรอบก่อนลุกขึ้นนั่ง...
จุนซูรีบลุกขึ้นนั่งตามพลางหลบสายตาคนตรงหน้าเป็นพัลวัน...แต่แล้วก็ต้องหันกลับไปอีกรอบเมื่อเห็นว่าสายคล้องแขนอีกคนหลุดกระเด็นหายไปจากคอแล้ว...
นี่พวกเขาจูบกันอีท่าไหนเนี่ย!!???
“ยูชอน! สายคล้องนายล่ะ?”
เด็กหนุ่มก้มดูแขนตัวเองที่ตอนนี้เหลือแต่เฝือกแต่ไร้ที่ยึด...ก่อนจะหันซ้ายหันขวาบนเตียง พอไม่เห็นก็แค่ยักไหล่... “ช่างมันเหอะ..”
ว่าแล้วเจ้าตัวก็ลุกขึ้นยืน พลางบิดขี้เกียจเต็มที่ ยืดแขนยืดขาจนอีกคนเกร็งแขนแทน...
“นาย...ไม่เจ็บแขนแล้วหรอ?”
“ถึงเวลาเอาออกแล้วจะยังเจ็บอยู่ได้ยังไงล่ะครับ?”
“อ้าว...ก็....”
ก็ตอนที่เขาตีแขนเด็กมันบนเตียงยังร้องโวยวายอยู่เลยนี่น่า....
ยูชอนที่มองคนตรงหน้าที่กำลังหัวมุ่นครุ่นคิดก็หัวเราะออกมาเบาๆ... “ผมแกล้งเจ็บไปงั้นแล่ะ ไม่งั้นพี่ก็ไม่เลิกตีผมสักที...จริงๆหมอจะเอาออกให้ผมตั้งแต่ครั้งที่แล้วแล้วที่ไปเจอแล้วล่ะ แต่ผมไม่ยอมเอาออก”
กำลังปรี๊ดที่โดนหลอกตอนแรกยังไม่ทันได้เคลียร์ ก็งงกับประโยคต่อมาจนจุนซูยอมพับเก็บแขนที่เตรียมเงื้อจะฟาดลง...
“เอ้า! งงอีก...พี่นี่นะ...ต้องให้ผมบอกทุกอย่างเลยจริงๆหรอ?”เด็กหนุ่มว่าพลางส่ายหัวไปมาก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้และจุ๊บลงที่ปากเบาๆ...
“ผมก็แค่หาข้ออ้างเพื่อจะให้ได้อยู่กับพี่นานๆยังไงล่ะครับ...”
........
...............
ขณะที่กำลังไล่สายตาอ่านเอกสารตรงหน้า จู่ๆก็มีมือใครบางคนยื่นเข้ามาในกรอบสายตา...แจจุงเงยหน้าขึ้น
“วันหลังห้ามให้การ์ดห้องฉันซีซั้วกับใครแบบนี้อีกนะ...”
ปากแดงกระตุกยิ้ม... “เอาไปยูชอนเถอะ...เด็กนั่นคงได้ใช้บ่อยกว่าฉันล่ะมั้ง หลังจากนี้”
จุนซูหน้าแดงอย่างปิดไม่มิดก่อนจะทำเป็นกระแทกคีย์การ์ดห้องกับโต๊ะทำงานของเพื่อนรักเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนพลางทิ้งตัวลงกับเก้าอี้แรงๆ...
“ไม่ต้องอะ..”
“อ่าว...ทำไมล่ะ? อย่าบอกนะว่ายังไม่เคลียร์กันอีก?...นี่ฉันพึ่งโชคส่วนตัวช่วยนายสุดๆแล้วนะ!”
“เปล่า...”
คิ้วเรียวขมวดมุ่น... “แล้วยังไง?...”
จุนซูสบตากลมโตนั่นก่อนจะหลุบลงพึมพำเสียงเบา “เดี๋ยวยูชอนสอบเสร็จจะมาอยู่ด้วย...ก็เลยทำสำรองอีกอันให้ไปแล้ว”
“หา!!!????”
อะไรนะ!!!!?
คือมันเกิดความคาดหมายไปอย่างมากอะ!
อะไรกัน!? เพื่อนเขา...ไวไฟไปไหมเนี่ย!!?? =[]=
“ไม่ได้ย้ายมาตลอด!...ก็แค่จนกว่าแม่เขาจะกลับมา...ก็เผื่อมีอาการข้างเคียงที่แขนด้วยไง...”
ฟังขึ้นมากเลย คิม จุนซู!!!!!
และท่าทางนั่นมันอะไร..?? นี่เพื่อนเขาเขินจริงๆใช่ไหมเนี่ย??!!
“ให้มันแน่...ฉันว่าเดี๋ยวแม่เขากลับมา ได้ขอย้ายถาวรมาอยู่กับนายมากกว่ามั้ง”
“ทำเป็นพูด! แล้วทุกวันนี้นายเองก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่รึไง!? ไม่สิ เป็นมาตั้งนานแล้วด้วย! เชอะ! บอกไม่มีเวลาว่าง ทิ้งเพื่อนทิ้งฝูง ต้องเป็นทำอาหารให้บ้างล่ะ ต้องโน่นต้องนี่บ้างล่ะ! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ!”
เป็นแจจุงบ้างที่หน้าแดง..ปากอิ่มเม้มแน่นก่อนจะสวนกลับบ้าง...“อย่างน้อยฉันก็เป็นคนทำให้พวกนายเข้าใจกันไม่ใช่รึไง!? นายก็ควรจะขอบคุณฉันสักหน่อยนะ เลี้ยงข้าวฉันเลยซะดีๆเย็นนี้”
“เสียใจ...”จุนซูว่าสั้นๆก่อนลุกขึ้นทำเอาแจจุงมองตามอย่างงงๆ... “เดี๋ยวเย็นนี้จะพายูชอนไปเอารถ....นายเองก็ไปหายุนโฮนายตามสบายเหอะ...ไปล่ะ”
แจจุงอ้าปากค้างมองตามเพื่อนที่ตอนนี้อยู่ที่ประตูกระจกแลบลิ้นปลิ้นตาให้เขาก่อนหันหลังเดินจากไป...
ขณะที่กำลังอึ้ง ไม่รู้จะแก้เผ็ดยังไงกับเพื่อนรักตัวเอง...จู่ๆเสียงเรียกเข้ามือถือก็ดังขึ้น...แจจุงคว้าขึ้นมาไสลด์รับทั้งๆที่ไม่ได้ดูหน้าจอว่าใครโทรมา...
“ฮัลโหล!”
“ผมเองครับ...”
“อ่ะ...ยุนโฮ...”
“พี่เป็นอะไรรึเปล่า?...ทำไมเสียงดูหงุดหงิดจัง...ผมโทรมากวนหรอ?”
“อ๋อ...เปล่าๆ...พอดีเรื่องงานนิดหน่อยน่ะ....ว่าแต่ยุนโฮมีอะไรหรอ?”
“ผมจะบอกพี่ว่าเดี๋ยวคืนนี้ผมจะไปนอนค้างบ้านคิบอมนะ...”
“........”
“พอดีวิชาที่จะสอบพรุ่งนี้ค่อนข้างหินนะ ผมเลยโทรมาบอกว่าวันนี้พี่ไม่ต้องมาค้างที่บ้านผมนะครับ..”
“......”
“พี่แจจุง?...ได้ยินรึเปล่า?...”
“อะ...อื้อ...ได้ยินๆ”
“งั้นเดี๋ยวคืนนี้ผมโทรหาพี่อีกทีนะครับ...”
“อื้อ...”
แจจุงกดวางสายก่อนฟุบหน้าลงกับโต๊ะ....
ถ้าเป็นปกติที่ยุนโฮปล่อยตัวเขาแบบนี้ล่ะก็...เป็นได้วิ่งโร่หาจุนซูแล้ว...
แต่ดูสิ ตอนนี้กลายเป็นว่าเขาถูกทิ้งซะงั้นอ้ะ!!!
ทำบุญบูชาโทษชัดๆ!!!
ควรดีใจที่ช่วยเพื่อนให้สมหวังแล้วตัวเองเลยถูกทิ้งดีไหมล่ะเนี่ย!!?? >[]<
คุณผู้อ่าน วันนี้จะเป็นวันแรกที่ผมได้กลับบ้านเร็วให้แม่ได้เห็นหน้าในรอบสองสามเดือนเลยล่ะ !
2BC
ตอนนี้มันยูซูโดยแท้ ๕๕๕๕๕
คือจริงๆอยากพิมพ์ต่อให้อีกนิด แต่เอาจริง คู่ยุนแจมันหวีทกันมาแทบจะทั้งเรื่องแล้วอ่ะ
เลยคิดว่าตอนนี้ก็ให้ๆยูซูไปหน่อยเถอะเนอะ ><
ช่วงนี้หลงเสน่ห์ฝ่าบาทอีกัก ฮาาาาา
ให้เขาหน่อยเถอะ ถ้าจะใส่แว่นแล้วหล่อได้ขนาดนี้ ก็เอาเถิดดดดด
ตอนนี้เซ่นให้ แล้วขอให้พรุ่งนี้สอบผ่านไปได้ด้วยดีนะ ฝ่าบาท! (ชักจะไม่เกี่ยว ก๊ากก)
พรุ่งนี้สอบไฟนอลตัวสุดท้ายแล้วก็จบแล้ว!!!!!!
ดีใจมากกกกกกกกกกเลย
จบปีสี่แล้ว
แต่ก็เริ่มเครียดนิดนึงที่ว่าต้องเริ่มหางาน เหอๆ
เป็นพนักงานกินเงินเดือน จะมีเวลามาปั่นฟิคไหมล่ะเนี่ย...
แต่ไม่รู้สิ ทำไมอันๆคิดว่าน่าจะมีมากกว่าตอนเรียนนะ..
ตลกป่ะ? ๕๕๕๕๕
เอาเป็นว่าก็ดองนานแล้ว อ่านคู่ยูซูแก้ขัดไปกันก่อนเน้อ
เดี๋ยวกลับไทยแล้วจะปั่นยาวๆให้อ่าน....
นี่จะกลับอาทิตย์หน้าแล้ว ดีใจสุดๆ ><
อยากไปงานฟิค แต่ดันกลับหลังงานฟิควันเดียว เหอๆ
แถมฟิคตัวเองก็ไม่มีไปขายด้วย เฮิกกก
ไว้ถ้าเดือนสิงหาเขามีงานอะไรอีก
ถึงตอนนั้นเรื่องนี้คงจบแล้วล่ะค่ะ (แต่คิดๆอยู่่ว่าอาจจะมีภาคสอง ดีไหม? = =”)
เรือ่งของเรือ่งคือตัวเองนี่แล่ะ อยากเก็บเป็นรูปเล่มไว้เป็นของตัวเอง เหะๆ
ถึงตอนนั้นแล้วค่อยว่ากันดีกว่าเนะ
ตอนนี้ก็ไปก่อนนะคะ
เจอกันอีกทีน่าจะตอนอันๆกลับไทยแล้วเน้อ 
ปล. มีใครไปดูคอนจุนซูไหม? นี่อันๆไปกะน้องสาว (มันออกให้ด้วย ๕๕) an_square twitter นะคะ
มาเม้าท์แม้วกันได้เน้~
ปล. อันๆขอบายกะมีตแจจุงที่ไต้หวัน บัตรแพงมากกกกกกก แพงงงอะ ตอนโฮมินมาแพงสุด 2900 ของท่านแจ แพงสุดปาไป 4500 ถูกสุด 2400 จะเท่าแพงสุดโฮมิน = =” แล้วมันเป็นแค่มีต Protect the boss อะค่ะ เลยคิดว่าไว้รอไปฟังมันร้องเพลงดีกว่า แบบนี้ก็ให้คนไต้หวันเขาเถิด ได้ข่าวบัตรหมดทันทีที่เปิดขาย เว็บล่มอีก = =”
